konpapas Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Δυτική Αττική

Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω και ετοιμάζω την άμυνά μου.


Ποιος και τι μας σώζει

Θυμάμαι μια ταινία του Βέγγου που έτρεχε σαν παλαβός με ένα μοτοποδήλατο κραυγάζοντας σε κάθε έναν που περνούσε αν ξέρει από βέσπα, προφανώς για να τον βοηθήσει να σταματήσει την τρελή του πορεία.. Ένας παραλογισμός αλλά ευτυχώς για αυτόν ήταν κινηματογραφικός. Ας μεταφερθούμε τώρα στην πραγματικότητα. Είναι αρκετά χρόνια τώρα που το μεγαλύτερο ποσοστό των συμπολιτών μας με τον ένα ή άλλο τρόπο έχασε την αξιοπιστία του στον πολιτικό κόσμο. Τυχαίο δεν είναι. Είναι αποτέλεσμα των ψεύτικων υποσχέσεων για την ψηφοθηρία και το βόλεμα του ενός προς τον άλλον. Όταν αυτά έπιασαν πάτο, που λέμε και στην αργό μας, άρχισαν οι μεταλλάξεις των ιδεών και των πολιτικών αποχρώσεων για εξυπηρέτηση όχι τόσο της ουσίας με κατεύθυνση προς τον ρεαλισμό αλλά για να επιτευχθεί μια αναμόχλευση της ίδιας πετυχημένης τακτικής του παρελθόντος. Δηλαδή να αλλήλοκοροϊδευόμαστε. Για την κακή τύχη όμως και των δυο στο παιχνίδι εισέβαλαν με περίσσια λογική βάσει σχεδίου οι απανταχού γνωστοί άγνωστοι διεθνείς τυχοδιώκτες του κεφαλαίου. Τα διεθνή αυτά κοράκια μύρισαν φρέσκο αίμα για να ρουφήξουν ακόμα και το μεδούλι. Εδώ χάλασε και η μανέστρα. Οι πολιτικός κόσμος συντάχθηκε, άσχετα με τις εξαγγελίες του και τα παχιά του λόγια, κατά ζυγό πίσω από τις εντολές των κορακιών. Οι πολίτες βλέποντας πλέον ότι παρά τα λόγια και τις δήθεν μαγκιές τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο βάζοντας επιπλέον και ξενόφερτο συνεταίρο στο άδειασμα της τσέπης του και στο ροκάνισμα των αξιών του, άρχισαν να γυρίζουν την πλάτη τους προσπαθώντας ο καθένας με ότι του αναλογεί στα κοινά να προστατέψει τουλάχιστον ότι μπορεί να σώσει. Όλοι μα όλοι σήμερα πολιτικός κόσμος αλλά και ψηφοφόροι ( όσοι απέμειναν) φωνάζουν για το αν ξέρει κανείς από πολιτική για να ξεμπερδέψουν μια ώρα αρχύτερα. Φωνή όμως εν τη έρημο. Οι μόνοι που προστρέχουν είναι οι πετσικαρισμένοι και αγκυλωμένοι με την παλαιά λογική πολιτικάντηδες που απέτυχαν οικτρά, με αυτό που ασχολήθηκαν στο παρελθόν, φορώντας έναν νέο μανδύα αλλά Χάρυ Πότερ προσπαθώντας να ξεγελάσουν πρώτα τον εαυτό τους και μετά τα άμοιρα προβατάκια που έμειναν σε κάθε μαντρί γιατί δεν τα βοηθά το σκεπτικό τους να καταλάβουν την παροιμία « Ο λύκος και αν αλλάξει τομάρι ... πάλι λύκος θα μείνει». Οι υπόλοιποι ψαγμένοι και υποψιασμένοι περιμένουν τον από μηχανή Θεό που θα έρθει για να τους σώσει. Επειδή όμως δεν μιλάμε για αρχαία τραγωδία αλλά για το τι μπορεί να μας ξημερώσει αύριο στο οποίο κρύβεται και παίζει το αιώνιο κρυφτό της η ελπίδα, προσδοκούν όλοι σε αυτήν που θα φέρει επιτέλους μια αλλαγή. Τι να έγιναν εν τω μεταξύ τα πολιτικά μυαλά της χώρας που μέχρι σήμερα δεν έκαναν την εμφάνιση τους. Χάθηκαν ή δεν υπάρχουν; Υπάρχουν αλλά ανήκουν σε δυο κατηγορίες. Σε αυτούς που προσπάθησαν στο παρελθόν αλλά δεν τους ακολούθησε ούτε η μάνα τους, γιατί δεν ήξεραν ή δεν θέλησαν να χρησιμοποιήσουν την τακτική της υποταγής. Στην άλλη κατηγορία είναι αυτοί που δεν θέλουν ή εκτιμούν ότι δεν είναι η κατάλληλη περίοδος να εκτεθούν, προς το παρόν, στην αρένα της πολιτικής με τα σαπισμένα περιφερόμενα παλαιά και υποταγμένα στα κοράκια κουφάρια της πάλαι ποτέ τρανής πολιτικής κουλτούρας των γνωστών τζακιών. Ο Θεός λοιπόν ας βάλει το χέρι του για να γίνουν δυο πράγματα. Πρώτον να πάρουν θάρρος τα νέα πολιτικά μυαλά και να σβαρνίσουν στο πέρασμά τους ότι σάπιο έχει απομείνει και οι ψηφοφόροι να πάψουν να πιστεύουν στα εύκολα λόγια των λαοπλάνων και να ανασκουμπωθούν βάζοντας ο καθένας από τη μεριά του το λιθαράκι στα θεμέλια του κοινωνικού κράτους με γνώμονα όχι το ατομικό αλλά το κοινωνικό συμφέρον. Εγώ τα βλέπω και τα δυο αδύνατον να γίνουν. Αλλά τι να κάνουμε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και την αφήνω στην επιλογή του υπερβατικού Θεού γιατί με την κοινή λογική ... είμαστε χαμένοι. Εδώ δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους 300 νοματαίοι κλεισμένοι σε ένα χώρο θα τα βρουν οι υπόλοιποι διάσπαρτοι.

Χάνουμε την ελπίδα

Τα απλά λόγια είναι κατανοητά αλλά και πολύ πικρά γιατί μας θυμίζουν ότι η μοίρα μας δεν καθορίζεται από τα χέρια μας αλλά από τον αρρωστημένο υλισμό κάποιων άλλων που εμείς συνειδητά ή όχι επιλέξαμε. Οι προηγούμενοι μετέφεραν τα χρέη των πλουσίων στις τράπεζες και στην συνέχεια στο κράτος και αυτό με τη σειρά του στους πολίτες. Οι επόμενοι μάζεψαν ότι τοξικό και δανεικό υπήρχε και το χρέωσε κατευθείαν στους πολίτες στο όνομα της ευρωπαϊκής ιδέας. Οι σημερινοί με διάφορα προσχήματα για να χτυπηθεί η προηγούμενη κατάσταση συνεχίζουν το ίδιο έργο επιλέγοντας το ψαχνό μετατρέποντας τον επιζήσαντα άλλοτε συνεπή πολίτη σε φυγόδικο για φόρους που αδυνατεί να πληρώσει όχι γιατί δεν θέλει αλλά γιατί δεν μπορεί με ότι του έχει απομείνει. Μερικοί συμπολίτες μας είτε για τον ένα είτε για τον άλλο λόγο αντέχουν την παρούσα κατάσταση ελπίζοντας ότι θα έρθουν οι ίδιοι άλλοι για να τους την αλλάξουν. Δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα ότι αν σήμερα κατάντησα επαίτης της ζωής το αύριο θα ξημερώσει με τη δική τους σειρά. Όλοι οι πολιτικοί διαχειριστές μας θέλω να πιστεύω ότι ξεκίνησαν με τα καλύτερα ιδανικά αλλά όταν έφτασε η ώρα της επιλογής των τελικών αποφάσεων τότε φόρεσαν τις παρωπίδες της μια κατεύθυνσης. Έχουμε φτάσει στο σημείο να μην πιστεύουμε τίποτα. Να μην έχουμε πλέον ιδανικά και οράματα. Να χάνουμε και το ύστατο καταφύγιο που λέγεται ελπίδα.


Μια διαφορετική ματιά στην πραγματικότητα

Το ότι στην χώρα μας γινόταν και εξακολουθεί να γίνεται το αλαλούμ, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Κανείς μα όλοι μας σκωπτόμαστε πώς να μην το αλλάξουμε άσχετα αν το σιχτιρίζουμε καθημερινά.

Θα σας αναφέρω μερικά γεγονότα.

Το 1969 κάποιος με το εφάπαξ του αγόρασε με συμβολαιογραφικές πράξεις μια περιουσία σε μια πόλη όχι παραπάνω από 20χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα. Έκτισε σε αυτή την περιουσία με έκδοση αδειών στην πολεοδομία της πρωτεύουσας ( γιατί η πόλη τότε δεν είχε δική της πολεοδομία) το 1969-1970 την οποίαν και εκμεταλλευόταν νόμιμα. Έκτοτε την δεκαετία του 1990 σε αυτή την πόλη έγινε το πρώτο εθνικό κτηματολόγιο. Τα πάντα καταχωρήθηκαν, ελέχθησαν και πήραν τη βούλα και την έγκριση του εθνικού κτηματολογίου. Στη συνέχεια από το 1994- έως και το 2004 έγιναν δυο συμβολαιογραφικές μεταβιβάσεις της περιουσίας με τα υπάρχοντα συμβόλαια τα οποία ήταν σύννομα με τις καταχωρήσεις του εθνικού κτηματολογίου. Την δεκαετία του 2000 με νόμο πέρασαν τα κτηματολόγια και οι κατά τόπους πολεοδομίες στους δήμους. Δηλαδή σε όλα αυτά προΐσταται ο ίδιος δήμος που ανήκει και η ιδιοκτησία και υποτίθεται ότι οι υπηρεσίες συνεργάζονται μεταξύ τους αφού έχουν τον ίδιο επικεφαλή. Φτάνουμε λοιπόν στο 2016 και για τον α ή β λόγο ο ιδιοκτήτης ζητά από την πολεοδομία να δει τον φάκελο της καταγεγραμμένης περιουσίας του και εδώ είναι το τραγικό. Το κτηματολόγιο και το υποθηκοφυλακείο να είναι επαρκώς ενημερωμένα και πληρωμένα και η πολεοδομία να έχει τα στοιχεία της περιουσίας που υπήρχε το 1969 που έγινε η πρώτη οικοδομή χωρίς να έχουν αλλάξει ακόμα τα αρχικά ονόματα των πριν το 1969 ιδιοκτητών. Δηλαδή τόσες τροποποιήσεις και συμβολαιογραφικές πράξεις ενώ είχαν αναφερθεί, υποτυπωθεί και πληρωθεί στο κτηματολόγιο και  στο υποθηκοφυλακείο και στο κτηματολόγιο ποτέ δεν διορθώθηκαν από την τοπική πολεοδομία.

Το 2003 μεταφέρθηκε με συμβολαιογραφική πράξη και με χρήση των καταγραφών του κτηματολογίου ένα οικόπεδο. Εκείνη την εποχή το οικόπεδο ήταν στην διαδικασία της εντάξεώς του στο σχέδιο πόλεως. Με την πάροδο του χρόνου και μέχρι να τελειώσει η διαδικασία της ένταξης το οικόπεδο συρρικνωνόταν συνεχώς κατά πολλά τετραγωνικά γιατί έτσι πρέσβευε ο πολεοδομικός σχεδιασμός. Κάποια στιγμή τελείωσε και αυτό και ο ιδιοκτήτης το 2010 έλαβε ένα χαρτί από δημαρχία να πληρώσει εισφορά σε γη και χρήμα σύμφωνα με τα εγκεκριμένα σχέδια της πολεοδομίας, λόγω της εντάξεως, το ποσό των 6500 ευρώ. Ο άχρηστος ιδιοκτήτης πιστεύοντας τα αυτονόητα πήγε και τα πλήρωσε και από τότε άρχισε το βασανιστήριο όχι της σταγόνας αλλά της κοτρώνας. Το οικόπεδο παραμένει ανενεργό διότι μετά την πληρωμή των 6500 από τον ιδιοκτήτη βρέθηκε αγοραστής το 2014 για να το πουλήσει. Έλα μου ντε που το κορόιδο πίστευε πως τελείωσε. Δεν μπορούσε να το πουλήσει διότι σε μια γωνιά του οικοπέδου και συγκεκριμένα σε 20 εκατοστά είχε μπει μέσα με μαντρότοιχο ένας γείτονας χτίζοντας μάλιστα κατά την περίοδο που υποτίθεται ότι γινόταν ο έλεγχος της περιοχής ( από το 2004 έως το 2009) για να πάρει την ένταξη στον πολεοδομικό σχεδιασμό ( ας μην αναφερθούν βέβαια και τα ονόματα των πολιτικών μηχανικών που έβγαλαν την άδεια και του εργολάβου γιατί τα ματάκια τα έχουμε ακόμη και δεν θέλουμε να τα βγάλουμε). Άντε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ο ελέφαντας και ότι δεν σε τρώνε τα άγρια θηρία της ζούγκλας. Τέλος πάντων η πολεοδομία ενημερώνει τον ιδιοκτήτη ότι μπορεί να λύσει το πρόβλημα με το να ζητήσει  αυτός αλλά και ο γείτονας μαζί την έκδοση της διορθωτικής πράξης. Πράγμα που έγινε με πληρωμή της έκδοσης χαρτιών ιδιοκτησίας από το εθνικό κτηματολόγιο και το υποθηκοφυλακείο, την πληρωμή τοπογραφικών διαγραμμάτων και άλλα πολλά και ευχάριστα στην τσέπη. Ο ιδιοκτήτης τα κατέθεσε όλα αυτά και πήρε την απάντηση. Ξέρετε δεν μπορεί να  προχωρήσει η υπόθεσή σας γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε διορθωτική πράξη μόνο για εσάς και τον γείτονα αλλά πρέπει να γίνει και από τους υπόλοιπους 11 ιδιοκτήτες της περιοχής που ενώ έχουν ειδοποιηθεί δεν έχουν τα χρήματα για να πληρώσουν. Ο αφελής ιδιοκτήτης τους είπε το αυτονόητο. Γιατί βρε παιδιά αφού το ξέρατε δεν μου το είπατε και αναγκάστηκα να πληρώσω ένα σκασμό χρήματα. Τα είχα; Δεν τα είχα τα δανείστηκα και εγώ για να το πουλήσω. Η απάντηση ήταν κατακέφαλη. Εσείς καλά κάνατε και τα πληρώσατε και όποτε αυτό θα τελειώσει θα ξέρετε ότι αυτό που έχετε θα είναι καθαρό. Ο ιδιοκτήτης τι νόμους έψαξε για να βρει το δίκιο του. Το τι προσκόμισε βάση αυτών σε φωτοτυπίες στην πολεοδομία για να τους πείσει ότι ο νόμος και οι διαδικασίες τον καλύπτουν και ότι μπορεί να προχωρήσει βάσει των νόμων και τέλος πάντων ορισμένες διαδικασίες μπορούσαν να γίνουν από την ίδια την πολεοδομία με την διαδικασία του αυτεπάγγελτου. Η απάντηση ήταν πάλι κατακέφαλη. Ήρθατε εδώ για να μας υποδείξετε τη δουλειά μας! Τι να τους πει άλλο από το. Μα από την σωστή δουλειά που κάνατε έχω φτάσει σε αυτό το σημείο. Η νομική διάσταση τώρα του θέματος μετά από συμβουλή νομικού. Πρέπει αυτός ο ένας ο αφελής ιδιοκτήτης να κάνει αγωγή στους υπόλοιπους 11 ιδιοκτήτες για να τρομοκρατηθούν ώστε να υποβάλλουν και αυτοί τη δική τους αίτηση για διορθωτική πράξη. Το καταλάβατε Χριστιανοί σε ποια χώρα ζούμε. Αυτή που ενώ τη σιχτιρίζουμε δεν θέλουμε και να την αλλάξουμε γιατί; Γιατί κάπου δίπλα μας, κοντά μας βρίσκεται κάποιος που τα συμφέροντά του υπερβαίνουν τους νόμους και τις γραφές. Τώρα θα μου πείτε: Καλά και αυτός ο ιδιοκτήτης δεν μπορούσε να καταφύγει στα δικαστήρια. Ίσως εσείς να μπορείτε αγαπητοί μου αλλά αυτός δεν έχει την οικονομική άνεση να κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνει μόνο του αυτό το κράτος με τις υπηρεσίες του.

Δεν ξέρω όσοι καταφέρατε και αντέξατε να το διαβάσετε αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι όλοι μαζί είμαστε μια ευτυχισμένη παρέα.


Ημέρα εορτής

Θέλω να ευχαριστηθώ τη γιορτή μου αλλά δεν με αφήνουν. Τι να τα κάνεις τα χρόνια πολλά όταν γνωρίζεις ότι σε ένα 24ωρο θα πενθήσω για την ταφόπλακα που πέφτει στην πατρίδα. Οι ανεγκέφαλοι μιλούν για ένα χρέος των 90 χρόνων που θα εξοφληθεί από τα εγγόνια και τα δυσέγγονα προς χάρη της δήθεν διεθέτησης του. Τι να τους πεις! Αυτοί δεν καταλαβαίνουν από λόγια και ευαισθησίες. Από την άλλη και εμείς δεν πάμε πίσω. Περιμένουμε σε 6 χρόνια μνημονίων να αντιδράσουμε; Κούνια που μας κούναγε. Εδώ οι πρόγονοί μας έκαναν την επανάστασή τους κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας μετά από 400 χρόνια και εμείς ελπίζουμε μετά τα 6 χρόνια. Τέλος πάντων για να μην είμαι και τόσο απαισιόδοξος θα τα ξαναπούμε σε 394 χρόνια από σήμερα.


Μια σκέψη είναι αυτή. Πες τη και ας πέσει κάτω

Τα σχέδια και στην προκείμενη περίπτωση της παγκοσμιοποίησης έχουν για σύμμαχο το άπειρο του χρόνου. Αντίθετα οι ανθρώπινες αντιστάσεις έχουν ημερομηνία λήξεως. Κάποιος θα πει ότι οι άνθρωποι έχουν τις ιδεολογίες που περνούν από γενιά σε γενιά. Συμφωνώ αλλά αν ήταν πράγματι έτσι τότε θα υπήρχε μια συνέχεια στην αντίσταση και κάποιο αποτέλεσμα. Τα γεγονότα όμως δείχνουν κάτι άλλο. Ας θυμηθούμε τα δικά μας. Πριν από 2 με 3 δεκαετίες πολλοί ήταν που δεν ήθελαν να αποδεχθούν την πληρωμή των μισθών και των συντάξεων μέσω τραπέζης. Σήμερα δεν υπάρχει κανείς όχι να το πει αλλά να το ανασάνει έστω. Πολλοί ήταν που δεν ήθελαν τις νέες ταυτότητες που δεν έγραφαν το θρήσκευμα. Σήμερα όλοι βγάζουν αυτές τις ταυτότητες και μάλιστα σε χρόνο ολίγων λεπτών. Πολλοί   έτρεχαν στις εκλογικές αναμετρήσεις για να μην επιτρέψουν στον άλλον για να βγει στην εξουσία. Σήμερα ψηφίζουν δεν ψηφίζουν αυτός ο άλλος πάντα θα τους εξουσιάζει. Πολλοί έτρεχαν σε πορείες και διαμαρτυρίες κάτω από την σκέπη κάποιας πολιτικής ιδεολογίας. Σήμερα αν και η απογοήτευση των πάντων χτυπάει κόκκινο και μας ενώνει η κατακραυγή κατά των μνημονιακών μέτρων οι καναπέδες και οι καρέκλες έχουν κορεστεί από τα αναπαυόμενα οπίσθια. Πολλοί πρωτοστατούσαν στα ψεύτικα λόγια και ψεύτικες υποσχέσεις έπαιρνε αν μη τι άλλο την εύνοια ή την αποδοχή. Σήμερα όποιος τολμήσει να πει την αλήθεια εξορκίζεται στο εξώτερο πολιτικό πυρ.

Θα περάσουν ακόμα μερικές δεκαετίες και πολλά θα έχουν αλλάξει. Οι τότε, αν το παρόν πληκτροζουλιχτό μηχάνημα και ο διαδικτυακός ζουρλομανδύας, εξακολουθούν να είναι ελεύθερα θα μας διαβάζουν και θα γελάνε ή θα κλαίνε για τις χαμένες αντιστάσεις που έγιναν ή ίσως δεν έγιναν.


Η αλήθεια πονάει περισσότερο από το ψέμα.

Μέσα στη σαλαμοποίηση των κομμάτων πολλά ονόματα ανακυκλώνονται ( χωρίς την ανάλογη επεξεργασία του είδους) με το γνωστό σε όλους αποτέλεσμα να παραμένουν μόνο στην παζλοποίηση των ονομάτων. Δηλαδή κοινώς στην επικεφαλίδα του τραπεζιού «πρώτη πίστα». Σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο αναμοχλεύουν τα χιλιοειπωμένα συνθήματα τους προς τους ψηφοφόρους μήπως και καταφέρουν να τους προσελκύσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Δηλαδή ως δυσαρεστημένους που θα ακουμπήσουν την δυσαρέσκειά τους σε αυτούς ή στους μεταφερόμενους που ψάχνουν για νέο σπίτι πολιτικής διαμονής. Από την άλλη πλευρά οι γνωστοί δημοσκόποι, αν και επιμένουν στις μεθόδους τους που έχουν εκ των αποτελεσμάτων αποδοκιμαστεί, ελπίζουν στην ολική επαναφορά τους στην ποδηγέτηση της αδιευκρίνιστης ψήφου. Εκτιμώ με όλα αυτά ότι όλοι τους θα απογοητευτούν για άλλη μια φορά με τα αποτελέσματα που θα βγουν όποτε γίνουν οι εκλογές για έναν απλό λόγο. Γιατί κανείς από όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές των εκλογομαγειρεμάτων δεν είναι σε θέσει να αποδεχθεί την ρεαλιστική αλήθεια. Ποια είναι αυτή; Είναι παντελής έλλειψη του πολιτικού ογκόλιθου που θα παρακινήσει το Ελληνικό φιλότιμο. Ένα φιλότιμο που αναδύεται μόνο μέσα από αλήθειες και όχι από ευχολόγια τους ίσως και θα δούμε. Ποιος από όλους αυτούς μπορεί ευθαρσώς να πει: Δεν είμαστε σε θέση να ανατρέψουμε αυτά που έχουν γίνει γιατί δεν έχουμε τις δυνάμεις να το κάνουμε. Δεν έχουμε την τσίπα και την τόλμη να σας πούμε ότι το πραγματικό μας κίνητρό είναι η εξασφάλιση μιας ασφαλούς και επικερδούς θέσης στο κοινοβούλιο της υπνηλίας για να ασχολούμαστε  με το ξήλωμα και το επαναπλέξιμο  του από ανθρακόνημα πλεκτού ζουρλομανδύα του λαού. 


Ιστορία

Η ιστορία διδάσκει:

Η ιστορία της ζωής δεν ταυτίζεται ποτέ με την ιστορία των λαών.

Αντιδρούν σε αυτήν προτού καταγραφεί οι πολλοί που θίγονται τα εθνικά τους συμφέροντα.

Η ιστορία των λαών καταγράφεται πάντα με την αντίσταση των λίγων που θίγονται τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Αντιδρούν οι λίγοι για να διατηρήσουν το status quo  των συμφερόντων τους.

Από εκεί και ύστερα ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του ανάλογα με αυτήν την ιστορία που τον αντιπροσωπεύει.  


Οι πιπεριές κάποια στιγμή θα έρθουν ( μόνο για λίγους)

Έφτασα στα 63 μου χρόνια και ακόμα δεν έχω μάθει τίποτα. Δεν έμαθα το βασικότερο από όλα. Δηλαδή ότι αυτά που διαβάζω, αυτά που ζω γίνονται με αγαθό πνεύμα χωρίς σκοπιμότητες και ειδικά χωρίς τον πόλεμο για την κατάκτηση της καρέκλας. Το αν είναι αυτή η καρέκλα  της εξουσίας ή η ηλεκτρική μασαζιέρα που σε οδηγεί σε ανάλογα κέντρα εξουσίας, αυτό δεν παίζει και τόση σημασία.

Έλαβα σήμερα λοιπόν μέσω του ταχυδρομείου το διμηνιαίο περιοδικό της ενώσεων (ή αποξενώσεως) που ανήκω. Το ξεφύλλισα και στις σελίδες του 5 και 6 διάβασα όλο το μεγαλείο για το τι κάνει αυτή για εμένα και το πόσο μετράω εγώ για αυτήν. Καταγράφονται 17 γεγονότα και άλλα 14 σε υποπαραγράφους. Το 90% αυτών (μικρό ποσοστό βάζω) είναι παρουσίες (ανθρωποπαρουσίες) σε εκδηλώσεις (τελετές βράβευσης, μνημόσυνα, επισκέψεις) συγκεκριμένων ανθρώπων. Την μερίδα του λέοντος, όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες ενώσεις, έχουν οι κοπές της περιβόητης πίτας του νέου χρόνου. Αυτό όμως που με έστειλε και δεν μπορώ να συνέλθω ακόμα είναι:

Η ένωση έστειλε έγγραφο στο (επιτελείο που ανήκει) που διευκρινίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των μελών και το οποίο τελεί μόνο υπό την αίρεση μη αποδοχής από το (επιτελείο). Αυτή την κίνηση πως μπορεί να την ερμηνεύσει κάποιο αγαθό και καλοπροαίρετο μυαλό. Είναι κάτι πρωτόγνωρο και δεν έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν; Υπάρχει κάτι που μπορεί να αλλάξει στις επερχόμενες εκλογές στην ένωση και βρίσκουμε πάτημα για αμφισβητήσεις;

Μέχρι σήμερα δεν έχω ασχοληθεί με τα του πρώην οίκου μου γιατί σεβόμουν τους θεσμούς που το διέπουν και εξακολουθώ να τους σέβομαι. Το ποτήρι όμως ξεχείλισε από τις καρεκλομαχίες μεταξύ αυτών που τις κατέχουν και δεν επιθυμούν να τις αφήσουν και των άλλων που τις διεκδικούν και κάνουν τα πάντα για να τις κερδίσουν. θα σιωπήσω μέχρι να γίνουν αυτές οι εκλογές. Μετά θα αναμένω να δω αν θα αλλάξει κάτι από τα μέχρι σήμερα και στην συνέχεια θα ασχοληθώ με τις πιπεριές μου και όποιος αντέξει. Οι πιπεριές μου δεν περιέχουν νομικές λέξεις και παραθυράκια διφορούμενα και ακαταλαβίστικα. Θα είναι σταράτες στην καθομιλουμένη για απλά αφτιά απλών καθημερινών ανθρώπων.


Η παρομοίωση δεν κάνει καλό. Ένα γέλιο και ένας προβληματισμός αρκεί.

Ο πιλότος του ευρωπαϊκού αεροπλάνου απευθύνεται σε δυο από τους επιβάτες του. Έναν Έλληνα και ένα Τούρκο.

- Το αεροπλάνο έχει σοβαρή βλάβη. Πρέπει ένας από τους δυο σας να πηδήξει για να σωθούν οι υπόλοιποι. Ο Έλληνας ανοίγει αμέσως την πόρτα και πιάνει τον Τούρκο να τον πετάξει έξω. Ο Τούρκος αντιστέκεται και αρχίζουν να παλεύουν ώσπου βρίσκονται και οι δυο τους στο κενό. Ο Έλληνας προλαβαίνει να πιαστεί από την πόρτα και ο Τούρκος από τα πόδια του Έλληνα. Ο Έλληνας αρχίζει να τραγουδάει ένα τσιφτετέλι. Ο Τούρκος αφήνει τότε τα χέρια του για να κτυπήσει παλαμάκια και πέφτει στο κενό. Ο Έλληνας ικανοποιημένος που με την εξυπνάδα του την έφερε στον Τούρκο φωνάζει.

- Πάρτα βλάκα! Και του ρίχνει μούντζες και με τα δυο του χέρια.


Ήθελα μεν αλλά είμαι δε

-Ήθελα η ζωή μου να είναι ισοσκελισμένη σε αυτά που παίρνω και σε αυτά που δίνω και να μου μένει το απειροελάχιστο για να ζω με αξιοπρέπεια. Κατάλαβα όμως ότι οι διαχειριστές μου μείωναν αυτά που μου έδιναν και μου αύξαναν αυτά που έπρεπε να δώσω.

- Ήθελα να έχω ισονομία αλλά κατάλαβα ότι ήμουν πολύ κοντύτερος ή πολύ ψηλότερος από τους άλλους δίπλα μου.

- Ήθελα αξιοπρεπή υγειονομική περίθαλψη αλλά κατάλαβα ότι δεν είχα το ισάξιο φακελάκι για να την έχω.

- Ήθελα αξιοκρατία στις επαγγελματικές μου δραστηριότητες αλλά κατάλαβα ότι δεν είχα τις απαιτούμενες γνωριμίες για να ανταγωνιστώ αυτούς που τις είχαν.

- Ήθελα να λέω κάτι και να αναγνωρίζεται ως γνώμη και άποψη αλλά κατάλαβα ότι το να εκφράζεσαι απαιτείται να έχεις την επικεφαλίδα κάποιας συγκεκριμένης πολιτικής ιδεολογίας.

- Ήθελα να νοιώθω ελεύθερος άνθρωπος αλλά κατάλαβα ότι αυτό υπερκαλύπτεται από τα θέλω των άλλων.

- Ήθελα να είμαι πάνω από όλα άνθρωπος αλλά κατάλαβα ότι είμαι ένας κόκκος μιας πολυμορφικότητας που μετακινείται ανάλογα με τις συνθήκες της εποχής.

Τι είμαι λοιπόν; Είμαι ένα ανθρωποειδές που έχει ταχθεί χωρίς τη θέλησή του να ζει μίζερα, κοντόφθαλμα με ανεπάρκεια σε πνευματικό επίπεδο για να καταλάβει τι σημαίνει ελευθερία - ισονομία - αξιοπρέπεια - Δημοκρατία.