konpapas Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Δυτική Αττική

Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω και ετοιμάζω την άμυνά μου.


Η αλήθεια πονάει περισσότερο από το ψέμα.

Μέσα στη σαλαμοποίηση των κομμάτων πολλά ονόματα ανακυκλώνονται ( χωρίς την ανάλογη επεξεργασία του είδους) με το γνωστό σε όλους αποτέλεσμα να παραμένουν μόνο στην παζλοποίηση των ονομάτων. Δηλαδή κοινώς στην επικεφαλίδα του τραπεζιού «πρώτη πίστα». Σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο αναμοχλεύουν τα χιλιοειπωμένα συνθήματα τους προς τους ψηφοφόρους μήπως και καταφέρουν να τους προσελκύσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Δηλαδή ως δυσαρεστημένους που θα ακουμπήσουν την δυσαρέσκειά τους σε αυτούς ή στους μεταφερόμενους που ψάχνουν για νέο σπίτι πολιτικής διαμονής. Από την άλλη πλευρά οι γνωστοί δημοσκόποι, αν και επιμένουν στις μεθόδους τους που έχουν εκ των αποτελεσμάτων αποδοκιμαστεί, ελπίζουν στην ολική επαναφορά τους στην ποδηγέτηση της αδιευκρίνιστης ψήφου. Εκτιμώ με όλα αυτά ότι όλοι τους θα απογοητευτούν για άλλη μια φορά με τα αποτελέσματα που θα βγουν όποτε γίνουν οι εκλογές για έναν απλό λόγο. Γιατί κανείς από όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές των εκλογομαγειρεμάτων δεν είναι σε θέσει να αποδεχθεί την ρεαλιστική αλήθεια. Ποια είναι αυτή; Είναι παντελής έλλειψη του πολιτικού ογκόλιθου που θα παρακινήσει το Ελληνικό φιλότιμο. Ένα φιλότιμο που αναδύεται μόνο μέσα από αλήθειες και όχι από ευχολόγια τους ίσως και θα δούμε. Ποιος από όλους αυτούς μπορεί ευθαρσώς να πει: Δεν είμαστε σε θέση να ανατρέψουμε αυτά που έχουν γίνει γιατί δεν έχουμε τις δυνάμεις να το κάνουμε. Δεν έχουμε την τσίπα και την τόλμη να σας πούμε ότι το πραγματικό μας κίνητρό είναι η εξασφάλιση μιας ασφαλούς και επικερδούς θέσης στο κοινοβούλιο της υπνηλίας για να ασχολούμαστε  με το ξήλωμα και το επαναπλέξιμο  του από ανθρακόνημα πλεκτού ζουρλομανδύα του λαού. 


Ιστορία

Η ιστορία διδάσκει:

Η ιστορία της ζωής δεν ταυτίζεται ποτέ με την ιστορία των λαών.

Αντιδρούν σε αυτήν προτού καταγραφεί οι πολλοί που θίγονται τα εθνικά τους συμφέροντα.

Η ιστορία των λαών καταγράφεται πάντα με την αντίσταση των λίγων που θίγονται τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Αντιδρούν οι λίγοι για να διατηρήσουν το status quo  των συμφερόντων τους.

Από εκεί και ύστερα ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του ανάλογα με αυτήν την ιστορία που τον αντιπροσωπεύει.  


Οι πιπεριές κάποια στιγμή θα έρθουν ( μόνο για λίγους)

Έφτασα στα 63 μου χρόνια και ακόμα δεν έχω μάθει τίποτα. Δεν έμαθα το βασικότερο από όλα. Δηλαδή ότι αυτά που διαβάζω, αυτά που ζω γίνονται με αγαθό πνεύμα χωρίς σκοπιμότητες και ειδικά χωρίς τον πόλεμο για την κατάκτηση της καρέκλας. Το αν είναι αυτή η καρέκλα  της εξουσίας ή η ηλεκτρική μασαζιέρα που σε οδηγεί σε ανάλογα κέντρα εξουσίας, αυτό δεν παίζει και τόση σημασία.

Έλαβα σήμερα λοιπόν μέσω του ταχυδρομείου το διμηνιαίο περιοδικό της ενώσεων (ή αποξενώσεως) που ανήκω. Το ξεφύλλισα και στις σελίδες του 5 και 6 διάβασα όλο το μεγαλείο για το τι κάνει αυτή για εμένα και το πόσο μετράω εγώ για αυτήν. Καταγράφονται 17 γεγονότα και άλλα 14 σε υποπαραγράφους. Το 90% αυτών (μικρό ποσοστό βάζω) είναι παρουσίες (ανθρωποπαρουσίες) σε εκδηλώσεις (τελετές βράβευσης, μνημόσυνα, επισκέψεις) συγκεκριμένων ανθρώπων. Την μερίδα του λέοντος, όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες ενώσεις, έχουν οι κοπές της περιβόητης πίτας του νέου χρόνου. Αυτό όμως που με έστειλε και δεν μπορώ να συνέλθω ακόμα είναι:

Η ένωση έστειλε έγγραφο στο (επιτελείο που ανήκει) που διευκρινίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των μελών και το οποίο τελεί μόνο υπό την αίρεση μη αποδοχής από το (επιτελείο). Αυτή την κίνηση πως μπορεί να την ερμηνεύσει κάποιο αγαθό και καλοπροαίρετο μυαλό. Είναι κάτι πρωτόγνωρο και δεν έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν; Υπάρχει κάτι που μπορεί να αλλάξει στις επερχόμενες εκλογές στην ένωση και βρίσκουμε πάτημα για αμφισβητήσεις;

Μέχρι σήμερα δεν έχω ασχοληθεί με τα του πρώην οίκου μου γιατί σεβόμουν τους θεσμούς που το διέπουν και εξακολουθώ να τους σέβομαι. Το ποτήρι όμως ξεχείλισε από τις καρεκλομαχίες μεταξύ αυτών που τις κατέχουν και δεν επιθυμούν να τις αφήσουν και των άλλων που τις διεκδικούν και κάνουν τα πάντα για να τις κερδίσουν. θα σιωπήσω μέχρι να γίνουν αυτές οι εκλογές. Μετά θα αναμένω να δω αν θα αλλάξει κάτι από τα μέχρι σήμερα και στην συνέχεια θα ασχοληθώ με τις πιπεριές μου και όποιος αντέξει. Οι πιπεριές μου δεν περιέχουν νομικές λέξεις και παραθυράκια διφορούμενα και ακαταλαβίστικα. Θα είναι σταράτες στην καθομιλουμένη για απλά αφτιά απλών καθημερινών ανθρώπων.


Η παρομοίωση δεν κάνει καλό. Ένα γέλιο και ένας προβληματισμός αρκεί.

Ο πιλότος του ευρωπαϊκού αεροπλάνου απευθύνεται σε δυο από τους επιβάτες του. Έναν Έλληνα και ένα Τούρκο.

- Το αεροπλάνο έχει σοβαρή βλάβη. Πρέπει ένας από τους δυο σας να πηδήξει για να σωθούν οι υπόλοιποι. Ο Έλληνας ανοίγει αμέσως την πόρτα και πιάνει τον Τούρκο να τον πετάξει έξω. Ο Τούρκος αντιστέκεται και αρχίζουν να παλεύουν ώσπου βρίσκονται και οι δυο τους στο κενό. Ο Έλληνας προλαβαίνει να πιαστεί από την πόρτα και ο Τούρκος από τα πόδια του Έλληνα. Ο Έλληνας αρχίζει να τραγουδάει ένα τσιφτετέλι. Ο Τούρκος αφήνει τότε τα χέρια του για να κτυπήσει παλαμάκια και πέφτει στο κενό. Ο Έλληνας ικανοποιημένος που με την εξυπνάδα του την έφερε στον Τούρκο φωνάζει.

- Πάρτα βλάκα! Και του ρίχνει μούντζες και με τα δυο του χέρια.


Ήθελα μεν αλλά είμαι δε

-Ήθελα η ζωή μου να είναι ισοσκελισμένη σε αυτά που παίρνω και σε αυτά που δίνω και να μου μένει το απειροελάχιστο για να ζω με αξιοπρέπεια. Κατάλαβα όμως ότι οι διαχειριστές μου μείωναν αυτά που μου έδιναν και μου αύξαναν αυτά που έπρεπε να δώσω.

- Ήθελα να έχω ισονομία αλλά κατάλαβα ότι ήμουν πολύ κοντύτερος ή πολύ ψηλότερος από τους άλλους δίπλα μου.

- Ήθελα αξιοπρεπή υγειονομική περίθαλψη αλλά κατάλαβα ότι δεν είχα το ισάξιο φακελάκι για να την έχω.

- Ήθελα αξιοκρατία στις επαγγελματικές μου δραστηριότητες αλλά κατάλαβα ότι δεν είχα τις απαιτούμενες γνωριμίες για να ανταγωνιστώ αυτούς που τις είχαν.

- Ήθελα να λέω κάτι και να αναγνωρίζεται ως γνώμη και άποψη αλλά κατάλαβα ότι το να εκφράζεσαι απαιτείται να έχεις την επικεφαλίδα κάποιας συγκεκριμένης πολιτικής ιδεολογίας.

- Ήθελα να νοιώθω ελεύθερος άνθρωπος αλλά κατάλαβα ότι αυτό υπερκαλύπτεται από τα θέλω των άλλων.

- Ήθελα να είμαι πάνω από όλα άνθρωπος αλλά κατάλαβα ότι είμαι ένας κόκκος μιας πολυμορφικότητας που μετακινείται ανάλογα με τις συνθήκες της εποχής.

Τι είμαι λοιπόν; Είμαι ένα ανθρωποειδές που έχει ταχθεί χωρίς τη θέλησή του να ζει μίζερα, κοντόφθαλμα με ανεπάρκεια σε πνευματικό επίπεδο για να καταλάβει τι σημαίνει ελευθερία - ισονομία - αξιοπρέπεια - Δημοκρατία.


Η καμήλα περνάει από το μάτι της βελόνας;

Η καμήλα δεν περνάει από το μάτι της βελόνας. Το λένε και οι γραφές. Αυταπατώμεθα αγαπητοί μου. Η καμήλα περνάει. Έχει εκλεπτυνθεί τόσο πολύ που αφήνει και περιθώρια γύρω της. Το μόνο που της μένει για να ολοκληρωθεί το πέρασμά της είναι τα πόδια της που έχουν σφηνώσει. Αυτά είναι και ο τελευταίος πυλώνας της που τα τινάζει για να αντισταθεί. Η καμήλα είναι ο λαός και τα πόδια της είναι η αγροτιά. Εμείς οι αστοί οι καλά ( υποτιθέμενα) ενημερωμένοι πασχίζουμε χρόνια τώρα να διατηρήσουμε το σκληρό νόμισμα του ευρώ στην τσέπη μας και τα περιβάλλοντα τούβλα γύρω μας για να προστατέψουμε τις απαιτήσεις του σαρκίου μας. Τα πόδια της καμήλας όμως ξέρουν καλά ότι χάνουν τη γη που πατάνε. Αυτή τη γη που βγάζει τα προϊόντα που μπορούν να μας θρέψουν με Ελληνικό κόπο και μόχθο. Η μακρόχρονη πλύση εγκεφάλου που έχουμε υποστεί περατώθηκε πλέον και είμαστε άξιοι της τύχης μας. Αγαπητοί μου έφτασε η αρχή του τέλους για αυτά που ο καθείς πιστεύει ή προσδοκεί. Κουράγιο αγαπητοί μου αλλά και αυτό είναι πολύ λίγο μπροστά σε αυτά που έρχονται όχι μόνο για εμάς αλλά για την πατρίδα των παιδιών μας. Προσωπικά στην αρχή λυπήθηκα μετά ανησύχησα και τώρα φοβάμαι και το τελευταίο είναι και ο χειρότερος σύμβουλος.  


Τα πάντα έχουν δρομολογηθεί αλλά εμείς όπως πάντα κοιτάμε αλλού.

Όλα έχουν την εξήγησή τους αρκεί να βλέπεις προς τη μεριά που πρέπει. Εμείς εξακολουθούμε να βλέπουμε πάντα προς λάθος μεριά όταν τα διεθνή φτάνουν στο έσχατο σημείο αντοχής τους. Ήδη μπαίνουμε στο θύλακα της επιτήρησης (σύνορα) μπας και από λάθος στραβοκοιτάξουμε, όταν και αν συνέλθουμε την τελευταία στιγμή, από το επικείμενο μπαμ. Οι γνώστες το γνωρίζουν. Το ίδιο και αυτοί που έχουν την πολιτική απόφαση αλλά... Όπως πάντα στις κρίσιμες στιγμές των διεθνών ανακατατάξεων εμείς βρισκόμαστε πάντα σε εσωτερικούς αναβρασμούς. Δικαιολογημένοι ή όχι δεν είναι το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι ότι πάντα βρισκόμαστε απροετοίμαστοι και δεχόμαστε τις εξελίξεις ως τετελεσμένα γεγονότα.


Ο τελευταίος κουμπαράς έσπασε.

Όταν φτάνεις στο σημείο να σπας και τον κουμπαρά του μπόμπιρα για να βρεις τα τελευταία λεπτά μπας και συγκεντρώσεις το αντίτιμο μιας φρατζόλας ψωμί τι άλλο μπορείς να περιμένεις. Ο πεινασμένος πόσο να πεινάσει ακόμα όταν πλέον λιμοκτονεί. Ο βρεγμένος γιατί να φοβάται την βροχή όταν τα πάντα πάνω του στάζουν. Ο ιδεολόγος πως μπορεί να τραφεί από την ιδεολογία του και μόνο. Ο κρατικοδίαιτος πως μπορεί να στηριχτεί σε ένα κράτος υπό κατάλυση. Ο ελεύθερος επαγγελματίας πως θα βγάλει το μεροκάματο από άδειες τσέπες. Ο αγρότης πως θα πουλήσει τα προϊόντα του σε άφραγκους. Ο Έλληνας πόσο μπορεί να επιζήσει ακόμα εκμεταλλευόμενος τις δάφνες των προγόνων του. Τα πάντα έχουν καταρρεύσει από το κάνε υπομονή και θα έρθει η καλή ημέρα. Πόσο μπορεί να αντέξει ακόμα ένας λαός που αυτοί που τον διαχειρίζονται λοιδορούνται καθημερινά από τους ομοιόβαθμους ευρωπαίους χωρίς να έχουν το σθένος να αντιτάξουν έστω και μια στοιχειώδη πυγμή. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Ο πεινασμένος έφτασε στο χείλος του γκρεμού και το μόνο που βλέπει είναι το χάος και από πάνω του ο ουρανός. Στην αρχή στρέφεται προς τον ουρανό και παρακαλεί για την άνωθεν βοήθεια σταυρώνοντας τα χέρια του ικετευτικά. Δεν παίρνει και από εκεί βοήθεια γιατί με τα χέρια του σε ικεσία δεν βγαίνει τίποτα παραπάνω από ένα μαρτυρικό αλλά με την εξιλέωση του υπερβατικού, θάνατο. Δυο πράγματα του μένουν. Το ένα είναι να βουτήξει στο κενό. Το δεύτερο είναι να στρέψει προς το πρόβλημα και να σηκώσει ανάστημα και ότι γίνει. Τουλάχιστον, με το δεύτερο, θα έχει δώσει τον αγώνα του με τα ίδια του τα χέρια και τη δική του ψυχή. Το αποτέλεσμα του δευτέρου δεν είναι το ίδιο με πρώτο που σημαίνει την άνευ όρων παράδοση στον υπερβατικό θάνατο. Έχει την ελπίδα ότι θα πέσει αγωνιζόμενος.   


Τι είμαι και που ανήκω;

Θα κάνω μια αναφορά στις λέξεις ψωμοτύρι της καθημερινότητά μας. Όλοι μας τις γνωρίζουμε αλλά λίγοι τις έχουμε όλες μαζί μπροστά στα μάτια μας ή στο μυαλό μας. Θα τις παραθέσω, θα τις αριθμήσω και μετά θα ρωτήσω.

 (1). Έξυπνος. Αυτός που έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται γρήγορα και σε βάθος τα πράγματα.

(2). Ηλίθιος. Αυτός που χαρακτηρίζεται από μειωμένη διανοητική ικανότητα.

(3). Πονηρός. Αυτός που επιτυγχάνει τον στόχο του με τεχνάσματα και κερδίζει αυτό που θέλει χωρίς πολύ κόπο.

(4). Κουτός. Αυτός που έχει μειωμένη πνευματική ικανότητα.

(5). Κουτοπόνηρος. Αυτός που με πονηριά επιδιώκει τα κουτά πράγματα.

Ρωτώ λοιπόν. Που ανήκω;

Α. Στο (1); Δεν νομίζω. Γιατί; Γιατί από τότε που στάθηκα στα πόδια μου δεν αντιλήφθηκα γρήγορα και σε βάθος τα πράγματα. Εντάχθηκα μέσα στα ήδη υπάρχοντα για να εξασφαλίσω το δώσε σε μένα σήμερα και τι με νοιάζει για το αύριο.

Β. Στο (2); Δεν το νομίζω κατά 80%. Γιατί; Γιατί δεν έχω μειωμένη διανοητική ικανότητα. Ίσα ίσα που στροφάρει το κεφάλι μου αρκεί να βρεθώ μέσα σε ένα σύστημα με συγκεκριμένους κανόνες.

Γ. Στο (3); Κατά 80% είμαι. Γιατί; Γιατί ζώντας στις συνθήκες του Α έπρεπε να έχω πάντα έναν μπάρμπα από την Κορώνη για να με τακτοποιεί και αν δεν είχα τον αγόραζα.

Δ. Στο (4); Με τίποτα. Γιατί; Γιατί από τη φύση μου έχω την ικανότητα να επιζώ μέσα στις καταστάσεις του Α,Β και του Γ.

Ε. Στο (5); Δυστυχώς κατά 60%. Γιατί; Γιατί λόγω ελλείψεως του (1) κινούμε ανάμεσα  σε όλες τις καταστάσεις.

Σας μπέρδεψα; Εεε! Τι να κάνω αφού μέσα στο μπέρδεμα ζούσα και συνεχίζω να ζω.

- Φαντάζομαι τον εαυτό μου να λειτουργώ ως (1). Θα βρισκόμουν σήμερα σε αυτή την κατάσταση; Όχι!

- Εάν ήμουν το (2) ή το (4). Ίσως να βρισκόμουν σε καλύτερη μοίρα από ότι σήμερα λόγω χειρισμού των άλλων προς εμένα ως ανθρώπου με ειδικές ανάγκες.

- Τι μου μένει λοιπόν. Το (3) και το (5). Εκεί βρίσκομαι γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω όχι μόνο από τα τελευταία έξι χρόνια των μνημονίων αλλά και από τα δεκάδες χρόνια πριν από αυτά.

Προκειμένου να με ξαποστείλετε εσείς, όσοι με διαβάζετε, ξαποστέλνομαι και μόνος μου.

« Την κακή μου μέρα να έχω»

Υστερόγραφο. Εγώ την έχω και την περνάω. Εσείς;


Ένα χεράκι ακόμα και την κοπάνησε και αυτός

Βρε τι γίνεται τα τελευταία χρόνια με αυτούς τους πρωθυπουργούς μας. Όλοι τους λίγο πολύ έψαχναν μετά από μερικά τέρμινα στην εξουσία να την κάνουν. Όλοι τους έψαχνα την αιτία για να πατήσουν πάνω της. Μετά όταν ερχόταν ο επόμενος την έκαναν μούγκα στην στρούγκα αφήνοντας τα παπαγαλάκια να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους πότε ως διαρροές και πότε ως από φιλικά προσκείμενες πηγές. Τούτος ο σημερινός βρε παιδιά έκανε το πρώτο λάθος, έκανε το δεύτερο, έκανε το τρίτο και δεν λέει να το βάλει κάτω. Κάτι πρέπει να τρέχει γενικά και αόριστα στα πολιτικά τσαντίρια για να αντέχει ακόμα. Αντέχει; Θα αναρωτηθούν πολλοί και άλλοι τόσοι θα γελάσουν. Ναι βρε παιδιά μέχρι στιγμής αντέχει. Τι και αν του έχουν σούρει μέσα από το κόμμα του. Τι και αν του έχουν σούρει έξω από αυτό οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Τι και αν του βάζουν τρικλοποδιές τα διάφορα εσωτερικά συμφέροντα. Τι και αν τον στριμώχνουν τα αντίστοιχα του εξωτερικού. Τι και αν τον παίζουν και τον περιπαίζουν  οι δανειστές και τα συντρόφια οι εταίροι μας στην νομισματική ένωση. Τι γίνεται βρε παιδιά. Μήπως δεν καταλαβαίνει; Μήπως βλέπει κάτι που εμείς δεν το βλέπουμε; Εγώ πιστεύω ότι δεν είναι κανένα από τα δυο. Πιστεύω ότι ξεκίνησε με μεγάλες ιδέες και περίσσια υπομονή και επιμονή. Επίσης πιστεύω ότι όλα αυτά εξαντλήθηκαν και με αφορμή το τελευταίο κερασάκι που είναι το ασφαλιστικό θα την κάνει και αυτός. Θα την κάνει για τους εξής απλούς λόγους.

1ον . Στους προκατόχους του εκτός από την δυσανασχέτηση μεγάλης μερίδας του λαού είχαν να αντιμετωπίσουν την εργατική συνομοσπονδία, το πάμε και το φύγαμε, τα τρακτέρ και τις κραυγές των πολιτικών τους αντιπάλων.

2ον. Τούτος εδώ έχει επιπλέον των παραπάνω να αντιμετωπίζει όχι μόνο τα μέσα μαζικής  ενημέρωσης με τα συμφέροντά τους αλλά κυρίως την επανάσταση της γραβάτας. Ναι παιδιά. Την επανάσταση της γραβάτας που ξεχύθηκε στους δρόμους μαζί με τους υπόλοιπους ( μεροκαματιάρηδες, άνεργους, δημοσίους υπαλλήλους, ιδιωτικούς υπαλλήλους κλπ).

Πως θα την βγάλει καθαρή και ξάστερη λοιπόν. Δεν την βγάζει και το ξέρει. Δεν μένει λοιπόν τίποτα παραπάνω από το να περιμένουμε να μας το δείξει. Το τι θα επακολουθήσει μετά από αυτόν; Μη ρωτάτε. Υπάρχουν πολλοί λαγοί στην πολιτική πιάτσα που το φωνάζουν.