konpapas Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Δυτική Αττική

Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω και ετοιμάζω την άμυνά μου.


Ο τελευταίος κουμπαράς έσπασε.

Όταν φτάνεις στο σημείο να σπας και τον κουμπαρά του μπόμπιρα για να βρεις τα τελευταία λεπτά μπας και συγκεντρώσεις το αντίτιμο μιας φρατζόλας ψωμί τι άλλο μπορείς να περιμένεις. Ο πεινασμένος πόσο να πεινάσει ακόμα όταν πλέον λιμοκτονεί. Ο βρεγμένος γιατί να φοβάται την βροχή όταν τα πάντα πάνω του στάζουν. Ο ιδεολόγος πως μπορεί να τραφεί από την ιδεολογία του και μόνο. Ο κρατικοδίαιτος πως μπορεί να στηριχτεί σε ένα κράτος υπό κατάλυση. Ο ελεύθερος επαγγελματίας πως θα βγάλει το μεροκάματο από άδειες τσέπες. Ο αγρότης πως θα πουλήσει τα προϊόντα του σε άφραγκους. Ο Έλληνας πόσο μπορεί να επιζήσει ακόμα εκμεταλλευόμενος τις δάφνες των προγόνων του. Τα πάντα έχουν καταρρεύσει από το κάνε υπομονή και θα έρθει η καλή ημέρα. Πόσο μπορεί να αντέξει ακόμα ένας λαός που αυτοί που τον διαχειρίζονται λοιδορούνται καθημερινά από τους ομοιόβαθμους ευρωπαίους χωρίς να έχουν το σθένος να αντιτάξουν έστω και μια στοιχειώδη πυγμή. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Ο πεινασμένος έφτασε στο χείλος του γκρεμού και το μόνο που βλέπει είναι το χάος και από πάνω του ο ουρανός. Στην αρχή στρέφεται προς τον ουρανό και παρακαλεί για την άνωθεν βοήθεια σταυρώνοντας τα χέρια του ικετευτικά. Δεν παίρνει και από εκεί βοήθεια γιατί με τα χέρια του σε ικεσία δεν βγαίνει τίποτα παραπάνω από ένα μαρτυρικό αλλά με την εξιλέωση του υπερβατικού, θάνατο. Δυο πράγματα του μένουν. Το ένα είναι να βουτήξει στο κενό. Το δεύτερο είναι να στρέψει προς το πρόβλημα και να σηκώσει ανάστημα και ότι γίνει. Τουλάχιστον, με το δεύτερο, θα έχει δώσει τον αγώνα του με τα ίδια του τα χέρια και τη δική του ψυχή. Το αποτέλεσμα του δευτέρου δεν είναι το ίδιο με πρώτο που σημαίνει την άνευ όρων παράδοση στον υπερβατικό θάνατο. Έχει την ελπίδα ότι θα πέσει αγωνιζόμενος.   


Τι είμαι και που ανήκω;

Θα κάνω μια αναφορά στις λέξεις ψωμοτύρι της καθημερινότητά μας. Όλοι μας τις γνωρίζουμε αλλά λίγοι τις έχουμε όλες μαζί μπροστά στα μάτια μας ή στο μυαλό μας. Θα τις παραθέσω, θα τις αριθμήσω και μετά θα ρωτήσω.

 (1). Έξυπνος. Αυτός που έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται γρήγορα και σε βάθος τα πράγματα.

(2). Ηλίθιος. Αυτός που χαρακτηρίζεται από μειωμένη διανοητική ικανότητα.

(3). Πονηρός. Αυτός που επιτυγχάνει τον στόχο του με τεχνάσματα και κερδίζει αυτό που θέλει χωρίς πολύ κόπο.

(4). Κουτός. Αυτός που έχει μειωμένη πνευματική ικανότητα.

(5). Κουτοπόνηρος. Αυτός που με πονηριά επιδιώκει τα κουτά πράγματα.

Ρωτώ λοιπόν. Που ανήκω;

Α. Στο (1); Δεν νομίζω. Γιατί; Γιατί από τότε που στάθηκα στα πόδια μου δεν αντιλήφθηκα γρήγορα και σε βάθος τα πράγματα. Εντάχθηκα μέσα στα ήδη υπάρχοντα για να εξασφαλίσω το δώσε σε μένα σήμερα και τι με νοιάζει για το αύριο.

Β. Στο (2); Δεν το νομίζω κατά 80%. Γιατί; Γιατί δεν έχω μειωμένη διανοητική ικανότητα. Ίσα ίσα που στροφάρει το κεφάλι μου αρκεί να βρεθώ μέσα σε ένα σύστημα με συγκεκριμένους κανόνες.

Γ. Στο (3); Κατά 80% είμαι. Γιατί; Γιατί ζώντας στις συνθήκες του Α έπρεπε να έχω πάντα έναν μπάρμπα από την Κορώνη για να με τακτοποιεί και αν δεν είχα τον αγόραζα.

Δ. Στο (4); Με τίποτα. Γιατί; Γιατί από τη φύση μου έχω την ικανότητα να επιζώ μέσα στις καταστάσεις του Α,Β και του Γ.

Ε. Στο (5); Δυστυχώς κατά 60%. Γιατί; Γιατί λόγω ελλείψεως του (1) κινούμε ανάμεσα  σε όλες τις καταστάσεις.

Σας μπέρδεψα; Εεε! Τι να κάνω αφού μέσα στο μπέρδεμα ζούσα και συνεχίζω να ζω.

- Φαντάζομαι τον εαυτό μου να λειτουργώ ως (1). Θα βρισκόμουν σήμερα σε αυτή την κατάσταση; Όχι!

- Εάν ήμουν το (2) ή το (4). Ίσως να βρισκόμουν σε καλύτερη μοίρα από ότι σήμερα λόγω χειρισμού των άλλων προς εμένα ως ανθρώπου με ειδικές ανάγκες.

- Τι μου μένει λοιπόν. Το (3) και το (5). Εκεί βρίσκομαι γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω όχι μόνο από τα τελευταία έξι χρόνια των μνημονίων αλλά και από τα δεκάδες χρόνια πριν από αυτά.

Προκειμένου να με ξαποστείλετε εσείς, όσοι με διαβάζετε, ξαποστέλνομαι και μόνος μου.

« Την κακή μου μέρα να έχω»

Υστερόγραφο. Εγώ την έχω και την περνάω. Εσείς;


Ένα χεράκι ακόμα και την κοπάνησε και αυτός

Βρε τι γίνεται τα τελευταία χρόνια με αυτούς τους πρωθυπουργούς μας. Όλοι τους λίγο πολύ έψαχναν μετά από μερικά τέρμινα στην εξουσία να την κάνουν. Όλοι τους έψαχνα την αιτία για να πατήσουν πάνω της. Μετά όταν ερχόταν ο επόμενος την έκαναν μούγκα στην στρούγκα αφήνοντας τα παπαγαλάκια να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους πότε ως διαρροές και πότε ως από φιλικά προσκείμενες πηγές. Τούτος ο σημερινός βρε παιδιά έκανε το πρώτο λάθος, έκανε το δεύτερο, έκανε το τρίτο και δεν λέει να το βάλει κάτω. Κάτι πρέπει να τρέχει γενικά και αόριστα στα πολιτικά τσαντίρια για να αντέχει ακόμα. Αντέχει; Θα αναρωτηθούν πολλοί και άλλοι τόσοι θα γελάσουν. Ναι βρε παιδιά μέχρι στιγμής αντέχει. Τι και αν του έχουν σούρει μέσα από το κόμμα του. Τι και αν του έχουν σούρει έξω από αυτό οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Τι και αν του βάζουν τρικλοποδιές τα διάφορα εσωτερικά συμφέροντα. Τι και αν τον στριμώχνουν τα αντίστοιχα του εξωτερικού. Τι και αν τον παίζουν και τον περιπαίζουν  οι δανειστές και τα συντρόφια οι εταίροι μας στην νομισματική ένωση. Τι γίνεται βρε παιδιά. Μήπως δεν καταλαβαίνει; Μήπως βλέπει κάτι που εμείς δεν το βλέπουμε; Εγώ πιστεύω ότι δεν είναι κανένα από τα δυο. Πιστεύω ότι ξεκίνησε με μεγάλες ιδέες και περίσσια υπομονή και επιμονή. Επίσης πιστεύω ότι όλα αυτά εξαντλήθηκαν και με αφορμή το τελευταίο κερασάκι που είναι το ασφαλιστικό θα την κάνει και αυτός. Θα την κάνει για τους εξής απλούς λόγους.

1ον . Στους προκατόχους του εκτός από την δυσανασχέτηση μεγάλης μερίδας του λαού είχαν να αντιμετωπίσουν την εργατική συνομοσπονδία, το πάμε και το φύγαμε, τα τρακτέρ και τις κραυγές των πολιτικών τους αντιπάλων.

2ον. Τούτος εδώ έχει επιπλέον των παραπάνω να αντιμετωπίζει όχι μόνο τα μέσα μαζικής  ενημέρωσης με τα συμφέροντά τους αλλά κυρίως την επανάσταση της γραβάτας. Ναι παιδιά. Την επανάσταση της γραβάτας που ξεχύθηκε στους δρόμους μαζί με τους υπόλοιπους ( μεροκαματιάρηδες, άνεργους, δημοσίους υπαλλήλους, ιδιωτικούς υπαλλήλους κλπ).

Πως θα την βγάλει καθαρή και ξάστερη λοιπόν. Δεν την βγάζει και το ξέρει. Δεν μένει λοιπόν τίποτα παραπάνω από το να περιμένουμε να μας το δείξει. Το τι θα επακολουθήσει μετά από αυτόν; Μη ρωτάτε. Υπάρχουν πολλοί λαγοί στην πολιτική πιάτσα που το φωνάζουν. 


Ο οικονομολόγος και ο πολιτικός διαχειριστής της αλήθειας του ψέματος.

Οικονομολόγος δεν είμαι αλλά και ούτε και πολιτικός διαχειριστής. Τέτοια κατάρα μακριά από εμένα. Μου αρκούν τα απλά μαθηματικά του δημοτικού για να καταλάβω την έκταση του ψέματος που ζω λόγω αυτών των οικονομολόγων και πολιτικών διαχειριστών αυτής της χώρας. Λένε ότι για να μπει η χώρα σε επιτήρηση χρησιμοποιήθηκαν εσκεμμένα φουσκωμένα στοιχεία χρέους. Καλά βρε καλόπαιδα έγινε αυτό. Μπήκαμε σε επιτήρηση, δανειζόμαστε για να ξεπληρώσουμε τα δάνεια και τα τοκοχρεολύσια τους. Η διαφορά όμως βρε μεγιστοτεράστιοι του πραγματικού με ψεύτικο που πήγε; Στα αγύριστα. Προσωπικά όταν έγραφαν για αυτά τα ψεύτικα στοιχεία είχα εισόδημα 900 ευρώ παραπάνω κάθε μήνα από ότι έχω σήμερα. Σήμερα δεν τα έχω και παρόλα αυτά πληρώνω παραπάνω για να μπορέσω να ζήσω και δεν τα καταφέρνω. Πληρώνω βρε χαϊβάνια ενοίκιο κάθε μήνα για το ιδιόκτητο σπίτι λόγω του ΕΝΦΙΑ χώρια την φορολογία και τις κρατήσεις για την δήθεν υγειονομική μου περίθαλψη και τις απανωτές αυξήσεις των προϊόντων διατροφής μου. Αυτή η διαφορά που την κάνατε για ένα ψέμα που πάει. Έξι χρόνια τώρα που πάνε τα χρήματα αυτά της διαφοράς από ένα και μόνο άτομο. Που πάνε τα χρήματα της διαφοράς του πραγματικού χρέους από το ψεύτικο; Που πάνε βρε τόσα χρήματα ενώ  η χώρα χρειάζεται να φορτώνεται συνέχεια με νέα δανεικά. Μήπως καταλήγουν στην τρύπα του ψέματος που μόνο ορισμένοι ξέρουν που είναι και απλώνουν μέσα τους τις χερούκλες τους. Όλα ξεκίνησαν από ένα ψέμα και συνεχίζουν πάνω σε αυτό. Το χειρότερο και κατακριτέο είναι ότι οι απανταχού οικονομολόγοι και πολιτικοί διαχειριστές μας ασχολούνται με το να συνεχίζουν αυτήν την κοροϊδία. Αν κάποιος λοιπόν έχει κάποια αναλαμπή και το δει λίγο διαφορετικά τότε βλέπει την αλήθεια. Ποια αλήθεια; Μα φυσικά  την αλήθεια του ψέματος που αναμασούν όλοι τους, οικονομολόγοι, πολιτικοί διαχειριστές, πολίτες παραπλανημένοι. Επειδή όμως στα πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις, υπάρχει και εδώ. Η εξαίρεση εδώ λέγεται απλός άνθρωπος. Αυτός που δεν πέρασε από το Χάρβαντ και άλλες δήθεν μεγάλες πόρτες. Αυτός που την μια και μόνο πόρτα που πέρασε είναι αυτή της ζωής. Εεεε! Αυτόν καλοθελητάδες σωτήρες μου δεν τον ξεγελάτε γιατί αυτός ξέρει ότι 1+1=2 και όχι 11 και 22 κατά το δοκούν το δικό σας. Αυτός έχει τον τελευταίο λόγο και πιστέψτε με δεν θα σας είναι καθόλου αρεστός. 


Πρόσεχε μην την πατήσεις

Έχω καιρό να γράψω. Το γιατί; Μην το ρωτάς. Είναι ο λόγος που συμβαίνει και σε εσένα. Τρέχεις για να κλείσεις τις τρύπες που φροντίζουν κάποιο άλλοι να σου ανοίγουν. Το θέμα που θέλω να σχολιάσω σήμερα είναι τα θέματα υγείας. Το κρατικό σύστημα πάσχει. Δεν ξέρω πόσα χρόνια αλλά αυτό που ξέρω με βεβαιότητα είναι όσα και η ηλικία μου γιατί το έζησα και συνεχίζω να το ζω. Ένα πρωινό χτύπησε ο καθημερινός ενοχλητής των απρόσκλητων στο σπίτι μου, δηλαδή το τηλέφωνο. Μια μελιστάλαχτη γυναικεία  φωνή με ενημέρωσε για αυτές τις περιβόητες κάρτες υγείας που φροντίζουν πριν από εμένα για εμένα για να μου εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή παρακολούθηση της καλής υγείας όχι μόνο της δικιάς μου αλλά και ολόκληρης της οικογένειάς μου. Μάλιστα, τι τυχερός που ήμουν, έπεσα στην περίοδο της προσφοράς για να μας καλύψουν όλους μαζί για 150 ευρώ για δυο χρόνια. Ως κοινός χαζοκούτης πίστεψα τα μισά από αυτά και δέχθηκα. Έσκασα τα 150 μέσω απεσταλμένου που μου έφερε τα χαρτιά και τις ανάλογες κάρτες. Μετά από τρεις με τέσσερις ημέρες ένα μέλος της οικογένειας αισθάνθηκε κάτι ενοχλήσεις  στο στήθος. Το παίρνω και πάω στον γιατρό που μου γράφει τις συνταγές για τα φάρμακα. Βρήκα μια ουρά να περιμένει ίσαμε 25 άτομα. Μπα λέω στην πάσχουσα. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε. Θα σε πάω στο νοσοκομείο στα επείγοντα μπας και δούμε τι γίνεται. Το μέλος αντέδρασε. Μα καλά μου είπε εσύ δεν πλήρωσες να μας βγάλεις κάρτα για δωρεάν εξέταση στους συμβεβλημένους γιατρούς με την εταιρία παροχής υγείας. Ναι, απάντησα ο βλάκας. Εε, τότε γιατί δεν πάμε σε αυτούς. Πήρα τηλέφωνο την εταιρία και ρώτησα στην περιοχή μου σε ποιον γιατρό να αποτανθώ.Μου είπαν ότι έχουν την καλύτερη συμβεβλημένη ιδιωτική κλινική και μου έδωσαν την διεύθυνση καθώς και το όνομα του ανθρώπου που θα βρω. Σε δέκα λεπτά ήμουν εκεί. Ζήτησα το όνομα και με έστειλαν στις πληροφορίες της εισόδου. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ήταν γιατρός αλλά υπάλληλος της εταιρίας. Μου σύστησε να πάω στο ταμείο και αυτοί ξέρουν. Πήγα λοιπόν και μετά από δέκα λεπτά αναμονής έφτασα μπροστά στο γκισέ. Τι θέλετε; Με ρώτησαν. Του είπα το τι αισθάνεται το μέλος της οικογένειας επιδεικνύοντας την κάρτα με καμάρι. Ωραία μου είπαν. Τι ταμείο έχετε εσείς και τι το μέλος σας. Τους είπα δημόσιο. Πολύ ωραία μου είπε δώστε μας το βιβλιάριο και εσείς περιμένετε στην αναμονή και θα έρθει να σας βρει ο γιατρός που θα κάνει την εξέταση. Τι να κάνω περίμενα. Πέρασαν είκοσι λεπτά και ο γιατρός άφαντος. Πήγα πάλι στο γκισέ και διαμαρτυρήθηκα για την καθυστέρηση. Μή κάνετε έτσι μου είπαν. Έχει πολύ δουλειά ο γιατρός και θα έρθει όπου να είναι. Τι δουλειά έχει ρώτησα εγώ ο βλάκας. Κάνει επίσκεψη στους θαλάμους των ασθενών μου είπε. Κάνετε λίγη υπομονή και θα έρθει. Πέρασαν άλλα δέκα λεπτά και από κάποιον άλλο που περίμενε δίπλα μου τον άκουσα να μου λέει. Να αυτός είναι ο γιατρός που σας είπαν.Πήγα προς το μέρος του. Τον σταμάτησα και τον ρώτησα τι θα γίνει. Μου απάντησε. Να περιμένετε κύριε τη σειρά σας. Έχω δώσει ήδη οδηγίες για την εξέταση. Μα δεν την είδατε ακόμη γιατρέ τι οδηγίες δώσατε; Τον είδα να εκνευρίζεται. Να περιμένετε κύριε και όλα θα τακτοποιηθούν. Σε πέντε λεπτά με ειδοποιούν ότι πρέπει να κατέβουμε στο υπόγειο για να κάνουμε αξονική τομογραφία και μου έδωσαν και τα ανάλογα παραπεμπτικά. Τι αξονική μου λέτε τώρα. Για ένα πόνο ήρθαμε και δεν την έχει δει κανένας γιατρός. Πως φτάσαμε στην αξονική; Με στόμφο δεκαπέντε καρδιναλίων ο εν λόγω άνθρωπος με πληροφόρησε πως ήταν  εντολή του γιατρού (που δεν την είχε εξετάσει). Πήγαμε στο υπόγειο και έκανε την αξονική. Μόλις τελείωσε ρωτάω αυτόν που την έκανε. Είδατε τίποτα; Η απάντηση. Κάτι βλέπω αλλά δεν είναι δική μου αρμοδιότητα. Που είναι οι εξετάσεις; Ρώτησα εκ νέου. Αυτές θα τις δει μόνο ο γιατρός και αυτός θα σας ενημερώσει. Θα πάτε πάνω και θα περιμένετε. Πήγαμε πάνω και περιμέναμε άλλο ένα δεκάλεπτο. Μόλις πέρασε, πήγα στο γκισέ και έβαλα τις φωνές. Μην κάνετε έτσι κύριε.Ο γιατρός είπε ότι τις εξετάσεις πρέπει να τη δει πρώτα πνευμονολόγος και μετά καρδιολόγος γιατί κάτι βλέπει. Αυτές είναι οι εντολές που έχουμε. Σε δέκα λεπτά ήρθε ένας πνευμονολόγος και αφού ψάξαμε μαζί για να βρούμε γραφείο άδειο για να γίνει η εξέταση τα καταφέραμε και μπήκαμε μέσα. Ήταν ιατρείο οδοντογιατρού. Τέλος πάντων εξέτασε και αποφάνθηκε. Εγώ δεν βλέπω τίποτα. Τώρα θα την δει ο καρδιολόγος. Περιμέναμε άλλο ένα εικοσάλεπτο και μετά από τις επανειλημμένες φωνές μου στην αναμονή, άνοιξε η πόρτα του καρδιολόγου και βγήκε από μέσα ένας συμπαθέστατος άνθρωπος. Αυτός δεν καθυστερούσε γιατί το ήθελε αλλά γιατί είχε πολύ κόσμο στην αναμονή, Αυτό πρέπει να το διευκρινίσω. Με ρώτησε γιατί φωνάζω. Έδειξε υπομονή ο άνθρωπος και με άκουσε. Μου έκανε νόημα να περάσω μέσα στο γραφείο. Μπήκα. Κοίταξε τις εξετάσεις, εξέτασε με λεπτομέρεια την πάσχουσα  και γυρίζοντας μας είπε. Καλά γιατί ταλαιπωρείστε τόσην ώρα. Τα πάντα στο παιδί είναι εντάξει. Αυτό που αισθάνθηκε εγώ το αποδίδω στο άγχος της. Πέστε μου με τι ασχολείται. Είναι φοιτήτρια γιατρέ μου σε περίοδο εξεταστικής. Ακούστε μου είπε, δεν υπήρχε κανένας λόγος να μπείτε σε αυτή την ταλαιπωρία. Η δεσποινίδα δεν έχει τίποτα. Είναι μια χαρά. Περισσότερο κινδυνεύω εγώ προσωπικά παρά η δεσποινίς. Φύγετε άνθρωπε μου και δεν έχει τίποτα. Γιατρέ μου, του λέω, ξέρετε μου είπα ότι κάτι βλέπουν στην αξονική. Ο γιατρός με κοίταξε σοβαρά και μου είπε. Ποιοι το είπαν. Ο τάδε και ο τάδε. Ο γιατρός γέλασε και μου είπε. Πηγαίνετε στο καλό και δεν υπάρχει τίποτα να σας ανησυχεί. Φύγαμε και πήγαμε στο γκισέ να πάρουμε το βιβλιάριο. Μου ζήτησαν να πληρώσω 80 ευρώ. Γιατί βρε παιδιά τους είπα. Γιατί μου είπαν είναι η συμμετοχή σας στην αξονική και η εξέταση από δυο επιπλέον γιατρούς από ότι δικαιούστε. Τα πήρα στον εγκέφαλο. Εγώ ήρθα να την εξετάσει ένας γιατρός και εσείς την στείλατε σε τρεις και μάλιστα και με αξονική. Πλάκα μου κάνετε; Τα είπα και λοιπόν; Έσκασα τα 80 ευρώ μετά τρεις ώρες και τριάντα λεπτά από την ώρα που πήγαμε. Για το βιβλιάριο μη σας πω το τι εξετάσεις είχαν περάσει μέσα. Αφήστε το καλύτερα. Όλα τα παραπάνω είναι νόμιμα και με τη βούλα. Το σύστημα βλέπετε είναι πολύ καλά οργανωμένο. Την αγελάδα που κατεβάζει γάλα για τους κρατικοδίαιτους και τους κάθε λογής επιτήδειους την εκμεταλλεύονται όλοι. Γιατί άραγε; Γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί ηλίθιοι σαν και μένα. Προσέχετε λοιπόν. Μην μου μοιάσετε. Είναι άδικο για την αγελάδα που κατεβάζει γάλα για να μας θρέψει όλους μας έξυπνους, χαζούς και ηλίθιους.


Η χαρτορίχτρα

Πουρνό πουρνό πήγα σε χαρτορίχτρα. Κόσμος πολύς. Κοίταξα μήπως έκανα λάθος την πόρτα και ήταν τράπεζα. Όχι! Σιγουρεύτηκα γιατί όλοι μέσα εκεί ήταν καλοντυμένοι. Πήρα σειρά προτεραιότητας. Είχα το νούμερο 25. Σκέφτηκα να φύγω αλλά από την άλλη και που να πάω. Που θα έβρισκα χειρότερα. Κάθισα σε ένα σκαμνάκι και περίμενα. Σε μισή ώρα ήρθε η σειρά μου. Γρήγορη σκέφτηκα είναι η άτιμη. Τους ξεπετά γρήγορα. Μπήκα στο ημιφωτισμένο δωμάτιο πίσω από ένα τραπεζάκι, φόρεσα την μειλίχια έκφρασή μου και της είπα: « Καλημέρα μωρή! Ήρθα ο μωρός να μου πεις τη μοίρα μου να μου πεις το ριζικό μου!» Καλώς τον μου απάντησε. Ρίξε το μπικικίνι στον ντουρβά και ξεκινάμε. Τόριξα και ξεκινήσαμε.

Της είπα: « Άκου μωρή πως θα το κάνουμε. Εγώ θα σε ρωτώ και εσύ θα μου απαντάς μονολεκτικά. Ντάξει!»

Ότι πει το αφεντικό, μου λέει εκείνη.

- Θα  πληρώσω ΕΝΦΙΑ;

- Αμέ!

- Θα πληρώσω φόρους;

- Αμέ!

- Θα μου μειώσουν τη σύνταξη;

- Αμέ!

- Θα χειροτερέψουν τα πράγματα;

- Αμέ!

Τσαντίστηκα και της έβαλα τις φωνές:

«Καλά μωρή κανένα καλό δεν βλέπεις πάνω μου. Όλα άσχημα θα μου τα λες;»

«Αφεντικό» μου είπε εκείνη «θέλεις να ακούσης καλό;»

« Ναι, μωρή θέλω!»

« Άκου το λοιπόν. Πέτυχες στις ψήφους σου τόσα χρόνια. Πρέπει να είσαι ευχαριστημένος!»

« Τι μου λες τώρα μωρή ζαβλακωμένη. Τι πέτυχα αφού ότι και να ψήφιζα ανάποδο μου έβγαινε!»

« Εεε αφεντικό και εγώ τι σου είπα! Αν εσύ είσαι ζωντόβολο και δεν ξέρεις τι ρίχνει το κουλό σου και τι αρπάζει ο πωπός σου ... εγώ θα την πλερώσω;»


Καλημέρα σε όλους και σε όλα

Καλημέρα όλη μέρα σε όλους και σε όλα. Ας πω και εγώ τις κρυάδες μου για να είμαι in στις καιρικές συνθήκες. Οι δημοσιογράφοι απεργούν! Γιατί άραγε; Ένα μεγάλο ερώτημα με πολλές συνιστώσες απαντήσεων. Σύμφωνα με την ειδησεογραφική δεοντολογία καλούνται όλοι οι εργαζόμενοι στην ενημέρωση να αγωνίζονται για την έγκαιρη και έγκυρη πληροφόρηση της κοινής γνώμης. Για άλλη μια φορά όμως αποφάσισαν να απέχουν σε αυτό σε μια περίοδο που ίσως, λέω ίσως, η χώρα μας, ανεξάρτητα με αυτόν ή αυτούς που καθορίζουν την κοινωνικοπολιτική μοίρα μας, προσπαθούν να δημιουργήσουν μια στενότερη σχέση ή την επιβεβαίωση μιας συμμαχίας που ξεκίνησε σε μια περίοδο δύσκολη. Για του στραβού το δίκιο δεν υπαινίσσομαι ότι οι « σύμμαχοι»  κόπτονται για τα δικά μας συμφέροντα αλλά απλά προσπαθούν και αυτοί να εκμεταλλευτούν τις όποιες ευκαιρίες τους δίνονται  για να επεκτείνουν τις εμπορικές και πολιτικές τους θέσεις. Ως εκ θαύματος λοιπόν, χωρίς να θέλω να επεκταθώ παραπάνω, οι ενημερωτές μας, μόνο για τα άσχημα και ποτέ για τα ευχάριστα, αποφάσισαν να απεργήσουν για να μην καλύψουν τις κινήσεις αλλά και τα διαδραματιζόμενα με την επίσκεψη του επικεφαλούς της δεύτερης σε  οικονομική ισχύ και βιομηχανική δύναμη χώρας μετά την Γερμανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάποια στιγμή αυτός θα φύγει και τότε όλοι οι ενημερωτές μας θα ξεχυθούν παντού για να μας πουν, εκ του ασφαλούς βέβαια, με κάθε λεπτομέρεια για αυτούς το τι έγινε, το τι συζητήθηκε, κρυφά ή φανερά, δίνοντας, εκτιμώ,  που κατά την ταπεινή τους και αμερόληπτη γνώμη προσβάλουν την χώρα μας. Να μου το θυμηθείτε. Αν πουν κάτι θετικό θα είναι για τους άλλους και όχι για εμάς. Οι ενημερωτές μας, οι οποίοι διαβάζουν πάντα τα βουλωμένα γράμματα, θα είναι τόσο έγκυροι στις λεπτομέρειες για τα παραλειπόμενα και τόσο ασαφείς για τα βασικά. Επειδή όμως το αίμα νερό δεν γίνεται, Έλληνες γαρ όλοι μας, θα ξεκινήσουμε όλοι μαζί το γαϊτανάκι του αλληλοξεκατινιάσματος για να νιώσουμε περήφανοι που βγάλαμε τα εσώψυχά μας ο ένας πάνω στον άλλο νοιώθοντας και χαρούμενοι που τα είπαμε και ξεδώσαμε. Το τι πραγματικά θα γίνει ... Θα το δούμε όλοι μας στην πράξη σε μερικά τέρμινα όταν το κουρνιαχτό θα έχει καταλαγιάσει και οι εξελίξεις θα έχουν δρομολογηθεί και εμείς απλά θα τις ακολουθήσουμε ως πιστά και εντεταλμένα σε αυτό προβατάκια μιας πολυσυλλεκτικής στάνης ποικίλων συμφερόντων.


Ο λογαριασμός έχει μόνο έναν αποδέκτη

Πόσο εύκολα παρακάμπτουμε την καθημερινότητα των προσωπικών μας προβλημάτων με το αναθεματίζουμε ή να επικροτούμε τις δηλώσεις του κάθε αναγνωρίσιμου ή μη πολιτικοφερόμενου. Λες και έτσι βελτιώνουμε τις συνθήκες διαβίωσης ή σώζουμε τα κεκτημένα μας, όπως τα αντιλαμβάνεται ο καθείς από εμάς.Δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι με αυτή την τακτική δίνουμε συγχωροχάρτι σε όλους αυτούς που ηθελημένα ή εν αγνοία τους μας έφεραν σε μια κατάσταση που δεν έχει ασφαλές... πισωγύρισμα. Σήμερα κρίνουμε αυτούς που ίσως επικροτήσαμε με την κατακραυγή μας στους προηγούμενους. Το αύριο μας πως θα ξημερώσει; Με την επαναφορά της κατακραυγής μας. Με το συγχωροχάρτι σε όλους. Με την παραδοχή μας ότι όλοι το ίδιο είναι. Ας αναρωτηθούμε σε τι μοιάζουμε με αυτούς; Μήπως είμαστε ίδιοι. Μήπως δεν ξέρουμε τι θέλουμε και προς τα που να κινηθούμε; Μήπως άθελά μας επιδιώκουμε τη συνεχή ανακύκλωση του όλοι φταίνε εκτός από εμάς. Αυτό δεν κάνουν και οι πολιτικοί εκπρόσωποί μας. Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα του αύριο ποιοι νομίζετε ότι θα πληρώσουν τα σπασμένα; Αυτοί ή εμείς; Η απάντηση είναι τόσο απλή αλλά και τόσο πικρή. Εμείς θα τα πληρώσουμε όλα με το στανιό. Ο λογαριασμός έχει μόνο έναν αποδέκτη και έχει οπισθογραφηθεί χρόνια τώρα. Απλά αλλάζει χέρια ως μια καλυμμένη διαχρονικά επιταγή.

Τα προβλήματα δεν τα προσπερνάς αλλά τα λύνεις

Πάντα ήμουν και εξακολουθώ να είμαι της άποψης ότι ποτέ δεν αφήνεις ένα πρόβλημα να σε  προσπεράσει και να διαιωνίζεται. Ποτέ δεν παίρνεις εν θερμώ αποφάσεις αλλά περιμένεις να καταλαγιάσει με τη σύνεση του λόγου για να προετοιμαστούν οι πράξεις σου. Ποτέ δεν λύνεις τα προβλήματά σου εάν δεν είσαι μέσα σε αυτά. Ποτέ δεν κερδίζεις εάν δεν παραμένεις μέσα στις εξελίξεις. Πάντα πρέπει να καβαλάς το άρμα τους και να προσπαθείς εκ των έσω για κάτι το καλύτερο. Δεν μπορείς να μετατρέπεσαι σε θεατή αυτών που σε απασχολούν, που εκ των πραγμάτων δεν μπορείς να ελέγξεις μόνο σου, ελπίζοντας στον απομηχανή Θεό των συγκυριών για να σωθείς. Λόγο και άποψη έχουμε όλοι και αλίμονο εάν συνέβαινε το αντίθετο. Ας αφήσουμε στους έχοντες το πρόσταγμα να πράξουν αυτό για το οποίο εκλέχθηκαν. Υπομονή και τίποτε δεν θα μείνει κρυφό. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι και είτε τον κόβουμε και προχωράμε είτε τον αφήνουμε να σκαλώνει τις επιδιώξεις μιας χώρας για να αλλάξει επιτέλους σελίδα. Κανένας πολιτικός δεν έμεινε στην ιστορία μας με εύκολες αποφάσεις. Δεν κερδίζεις αν δεν ματώσεις. Τα προηγούμενα κόμματα έκαναν τις επιλογές τους και ενώ ματώσαμε δεν βελτίωσαν τίποτα προς το καλύτερο. Το ζούμε άλλωστε. Σήμερα πολλοί από τους παλαιούς αρχηγούς κομμάτων έχουν τεθεί στο περιθώριο. Ας δώσουμε μια ευκαιρία στους νέους που ηγούνται για να έχουν την στοιχειώδη συνεννόηση μεταξύ τους. Κάτι καλό θα βγει από αυτή την πολιτική ζύμωση για το καλό της πατρίδας μας.  


Οι κρίσιμες αποφάσεις

Τα ψέματα τελείωσαν, τα παιχνίδια τελείωσαν, έφτασε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων. Από Δευτέρα θα ανατέλλει μια άλλη ημέρα για την χώρα είτε μας αρέσει είτε όχι. Οι ελιγμοί τελείωσαν και έφτασε επιτέλους ο κόμπος στο χτένι για αποφάσεις χωρίς πισωγυρίσματα.  Όλοι τους έχουν δίκιο στο μέτρο που τους αναλογεί. Οι ευθύνες μπορούν να αποδοθούν μετά την λήψη των όποιων αποφάσεων. Οι πολιτικοί των 20 τελευταίων ετών, για να μην πάω και παραπέρα έχουν ακέραιη την ευθύνη για την κατάντια της χώρας. Ήξεραν οι παλαιές καραβάνες της πολιτικής το που βαδίζουν αλλά παρόλα αυτά δεν υλοποιούσαν και τις δεσμεύσεις που υπέγραφαν. Η κουτοπονηριά τους για την εξυπηρέτηση των ντόπιων και ξένων συμφερόντων τελμάτωσε. Τώρα όλοι αυτοί έχουν αποχωρήσει από το πολιτικό προσκήνιο και από τα μετόπισθεν της πολιτικής ζωής προσπαθούν να πλέξουν τα σενάριά τους για την επιβίωσή τους πάλι πάνω στην πλάτη του ταλαιπωρημένου λαού. Μια είναι πλέον η επιλογή. Το μαύρο ή το  άσπρο, δηλαδή η ρήξη ή συνθηκολόγηση. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Εάν επιλεγεί η ρήξη δεν είναι το πρόβλημα η επιβίωση του λαού και του κράτους. Θα βρεθεί λύση ακόμα και με τεράστιες θυσίες. Το πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση είναι μόνο η παραμονή της παθογένειας που μας ταλαιπωρεί εκατοντάδες χρόνια τώρα. Μιας παθογένειας που κοιτάει μόνο το προσωπικό συμφέρον εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Φανταστείτε επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Ποιος χάνει και ποιος κερδίζει. Τα εσωτερικά λαμόγια πάλι θα βγουν στο προσκήνιο και θα κάνουν αυτό που ξέρουν. Κερδοφορία των πλουσίων εις βάρος των φτωχών. Αυτοί είναι που θα επιστρέψουν με τα πορτοφόλια τους περισσότερο ισχυρά από κάθε άλλη φορά.

Εάν επιλεγεί η παραμονή στο ευρώ τότε πολλά θα αλλάξουν με το στανιό που λέμε. Οι σοσιαλιστικές και φιλελεύθερες κυβερνήσεις απέδειξαν ότι δεν μπόρεσαν να τηρήσουν τις υπογραφές τους γιατί δεν ήθελαν να γυρίσουν την πλάτη στο κατεστημένο που τους ανέδειξε. Φάνηκαν κατώτεροι των αποφάσεων τους λειτουργώντας με την κουτοπονηριά του κουτόφραγκου εταίρου. Αυτός όμως ο κουτόφραγκος τους δοκίμασε, τους έβγαλε αναξιόπιστους στις υποσχέσεις και στις υπογραφές τους και τους απέρριψε. Σήμερα οι εταίροι βρήκαν μπροστά τους μια αριστερή λογική. Την δοκίμασαν και κατάλαβαν ότι οι αποφάσεις της μπορούν να υλοποιηθούν. Ότι λέει, το κάνει. Αυτό είναι και το κρυφό τους χαρτί. Ξέρουν λοιπόν ότι αν καταφέρουν και πάρουν την συγκατάβασή της τα πάντα θα πάρουν το δρόμο τους μέσα στην Ευρώπη χωρίς πισωγυρίσματα. Προτιμούν πλέον οι εταίροι να έχουν ένα σκληρό διαπραγματευτή απέναντί τους που να τηρεί τις συμφωνίες αντί για κουτοπόνηρους δήθεν εξυπνάκηδες που άλλα λένε και άλλα κάνουν. Δεν είναι τυχαίο το τελευταίο τελεσίγραφο τους. Θέλεις να παραμείνεις στην Ευρώπη, τότε δούλεψε με τους κοινούς κανόνες είτε είναι δίκαιοι είτε άδικοι. Θέλεις να φύγεις, τότε εμείς σου δίνουμε μια βοήθεια εξόδου και άντε στο καλό. Έχουμε να ασχοληθούμε και με άλλα σοβαρά ζητήματα που αφορούν άλλες 27 χώρες. Δεν είναι τυχαίο ότι συγκαλείται το συμβούλιο των 28 ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκεί θα παρθούν οι τελικές αποφάσεις αλλά και το μοίρασμα των βαρών που θα μείνει στο ευρωπαϊκό σύστημα από τυχούσα αποχώρηση ενός κράτους. Το χρέος θα διαμοιραστεί ανάλογα. Δεν υπάρχει περίπτωση να αναληφθεί όλο το κόστος από την Γερμανία, την Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία. Θα πάρουν και τα άλλα κράτη το μερίδιο που τους αναλογεί στο χρέος. Για αυτό θα κληθούν όλοι τους να πάρουν θέση σε μια συμφωνία ή σε μια ρήξη. Τώρα πλέον καλούνται τα πολιτικά κόμματα να πάρουν και τις τελικές αποφάσεις. Τώρα ισχύει το ΝΑΙ και το ΟΧΙ μακριά από κροκοδείλια κλάματα. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.