konpapas Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Δυτική Αττική

Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω και ετοιμάζω την άμυνά μου.


Πάρε και εσύ μια offshore για να γίνεις αδιάφθορος

Η καταλληλότερη συνταγή για μαγκιές. Μπαίνεις σε μια ή φτιάχνεις μια δική σου και καθάρισες με όλα. Από εφορίες, μίζες, ρουσφέτια, ξεπλύματα. Εξάλλου δεν είναι και πρωτόγνωρο το κόλπο. Χρόνια τώρα εφαρμόζεται μέσω των χωρών τύπου Παραδείσου. Κάτι χώρες μικρές υπεράκτιες ή σχετικά μεγαλύτερες που δίνουν αυτό το δικαίωμα, με το αζημίωτο βέβαια, στα απανταχού πλάτη και μήκη επιχειρηματικά καλόπαιδα. Τώρα θα μου πείτε μα είναι νόμιμα όλα αυτά. Βέβαια και είναι νόμιμα όπως νόμιμος είμαι και εγώ που συνεισφέρω με τον κοπιαστικό όβολό μου για να στηρίξω τη χώρα που μένω, επιχειρώ, ψηφίζω και ψηφίζομαι. Νόμιμο μεν αλλά ανήθικο δε όταν τα μέτρα και τα σταθμά δεν είναι τα ίδια στη χώρα που συμβιώνουμε μαζί. Αυτό το καλόπαιδο με ανταγωνίζεται με αθέμιτα μέσα. Αυτός βρίσκει όλες τις πόρτες ανοικτές, αυτές που εγώ δεν πρόκειται να τις ανοίξω ποτέ. Αυτός εξασφαλίζει τα παιδιά του τα εγγόνια του και τα δισέγγονά του και εγώ κοιτάω κάθε ημέρα το πορτοφόλι μου για να δω τι περισσεύει για να ταΐσω τα παιδιά μου. Αυτός πηγαινοέρχεται όπου θέλει, σε όποια μέρη της γης επιθυμεί στα οποία εγώ ούτε σε καρτ ποστάλ δεν μπορώ να δω. Αυτός έχει τρανταχτεί περιουσία, ίσως και με τα περισσότερα ακίνητα από τον καθένα μας και εγώ πασχίζω να διατηρήσω ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μου ξεπληρώνοντάς το για δυο ζωές και βάλε. Είναι νόμιμος δεν λέω, γιατί αυτός έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζει το νόμιμο με αυτά που ψηφίζει ό ίδιος για την πάρτι του και για το ομοειδές σινάφι του. Εγώ απλά περιμένω μήπως και αφήσουν που και που κανένα παραθυράκι του νόμου για να μπορέσω να διεκδικήσω το οποιοδήποτε νόμιμο αρμεγμένος από τον εκάστοτε νομικό εκπρόσωπο μου. Νόμιμος είναι όταν δεν πληρώνει χαράτσι για τη στέγη που μένει αφού αυτή ανήκει σε offshore ενώ εγώ παίρνω τη βούλα του φοροφυγά αν δεν μπορώ να πληρώσω μια και μόνο δόση του. Νόμιμος είναι και αυτός που περιδιαβαίνει τους ελεγχόμενους για ασφάλεια δρόμου μέσα σε πολυτελή αυτοκίνητα και νόμιμος είμαι και εγώ που περπατώ στα στενοσόκακα βλέποντας συνανθρώπους μου να κοιμούνται στο δρόμο και να σιτίζονται από τους κάδους των απορριμμάτων. Όλοι είμαστε νόμιμοι αλλά με διαφορετική οπτική. Όχι, τη δικιά μου αλλά τη δικιά του! Αυτή την οπτική που για να αναρριχηθεί στα αξιώματα χρειάζεται τη δική μου την ψήφο φορτώνοντάς με και με ενοχές για την κατάντια της χώρας που μένω ώστε εκπροσωπώντας με να τη σώσει από εμένα που είμαι διεφθαρμένος. Τι να κάνω λοιπόν; Να φτιάξω και εγώ μια offshore για να γίνω αδιάφθορος; Μα και αυτό να επιδιώξω πάλι δεν μπορώ να κάνω τίποτα γιατί δεν υπάρχει Παράδεισος υπεράκτιος που να δέχεται offshore με επένδυση στη φτώχια!


Το τρένο του σκότους και το υφαντό της Πηνελόπης

Το τρένο του σκότους και το υφαντό της Πηνελόπης

Δυο έννοιες που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους εκτός αν μιλάμε για τη χώρα μας.

Ο Όμηρος στη Οδύσσεια μας αναφέρει το τέχνασμα της γυναίκας του Οδυσσέα της Πηνελόπης που την ημέρα ύφαινε και το βράδυ ξήλωνε για να κερδίσει χρόνο στην επιλογή του μνηστήρα. Ένα τέχνασμα ως υλοποίηση σκέψης προς αποφυγή ενός δυσάρεστου γεγονότος. Στο έπος καλά ταιριάζει. Στη χώρα μας όμως πως; Και όμως, πηγαίνει γάντι με την εφαρμοζόμενη πολιτική των ντόπιων πολιτικών δυνάμεων. Πλέκουν καθημερινά σενάρια καθαρά και μόνο για να επισημάνουν την αντιπαλότητα τους στα σενάρια των υποτιθέμενων προγραμμάτων που εξαγγέλλουν ως ανάπτυξη, ως διαρθρωτικές ή δημοσιονομικές αλλαγές οι εκάστοτε πολιτικοί αντίπαλοι που κυβερνούν. Το βράδυ με σύμμαχο το σκότος και της αρεστές σε αυτό κρυφές και αόρατες κινήσεις όλοι μαζί τα τροποποιούν για την επόμενη ημέρα. Την επόμενη ημέρα που έχουν σφυγμομετρήσει τα υπέρ και τα κατά των αφουγκράσεων της ψηφοθηρικής πελατείας τους. Αυτό γίνεται χρόνια τώρα σε αυτή τη χώρα με αποτέλεσμα να παραμένουμε συνεχώς άπραγοι και στάσιμοι στις εξελίξεις που μας περιτριγυρίζουν.

Όσον αφορά το τρένο του σκότους σε αυτό ταξιδεύει όλη η χώρα μέσα σε ένα μαύρο  τούνελ που ποτέ δεν μας οδηγεί σε ξέφωτο. Το τρένο αγκομαχά, οι επιβάτες δυσανασχετούν και όλα τα υλικά και ψυχικά που κουβαλά μαζί του κοιτούν πάντα για ένα φως στο βάθος που δεν έρχεται ποτέ. Αυτά τα δυο είναι πλέον αλληλένδετα και δεν δύναται να διασπαστούν. Τι και αν προσπαθούν να επιβάλλουν τομές και ανατροπές τα ξένα συμφέροντα. Τι και αν απειλούν την εδαφική ακεραιότητα. Τι και αν σε οδήγησαν σε ένα οικονομικό χρέος γενεών και γενεών. Τι και αν σου υφάρπαξαν και την τελευταία αξιοπρέπεια που είχες. Τίποτα από αυτά δεν μπόρεσε να επηρεάσει την πολιτική σκέψη και την εφαρμογή της που μας οδηγεί χρόνια τώρα από το πουθενά στο τίποτα. Υπάρχουν οι φωνές που παροτρύνουν τους μεν και τους δε να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να προσπαθήσουν να δουν τι τους ενώνουν ως Έλληνες και να αφήσουν στην άκρη για λίγο έστω αυτά που τους χωρίζουν που στην ουσία είναι και τα φρένα για την οιανδήποτε ανάπτυξη και καλυτέρευση της χώρας. Ένα τίποτα στο πουθενά. Ένα σκοτεινό τρένο που μεταφέρει την κάθε Πηνελόπη για να υφαίνει και να ξηλώνει το υφαντό της.


Ένας πατέρας παλιάς κοπής (ανέκδοτο)

Ένας πατέρας μπαίνει στο δωμάτιο της κόρης του χωρίς να χτυπήσει την πόρτα. Με το που βλέπει την κόρη του ξαπλωμένη ανάσκελα με το δονητή στο χέρι κλείνει την πόρτα αθόρυβα και φεύγει. Την άλλη ημέρα το πρωί η κόρη ακούει ένα περίεργο θόρυβο να έρχεται από σαλόνι. Πηγαίνει προς τα εκεί και βλέπει τον πατέρα της να κάθεται στον καναπέ και πάνω στο γυάλινο τραπεζάκι του σαλονιού να υπάρχουν ένα μπουκάλι ουίσκι, δυο μισογεμάτα ποτήρια και ο δονητής. Τι κάνεις εδώ μπαμπά; Τον ρωτάει απορημένη η κόρη. Ο πατέρας γυρίζοντας ελαφρά το κεφάλι της απαντά. Δεν βλέπεις κόρη μου, τα πίνω με τον γαμπρό μου! 


Στη χώρα του αλαλούμ

Ζω ή μάλλον κάνω μεγάλη προσπάθεια για να πείσω τον εαυτό μου ότι ζω. Θα με καταλάβει μόνο ένας συνάνθρωπος που έχει επισκεφθεί και έχει ζήσει τουλάχιστον δέκα ημέρες σε μια από τις ρεαλιστικά αναπτυγμένες χώρες. Εδώ τα πάντα κυλούν στη σφαίρα της αυθαιρεσίας, της απρογραμματισιάς και της αρπακτής. Ας αναρωτηθεί κάποιος για κάτι που λειτουργεί ομαλά και δεν είναι μηχάνημα, αν και για αυτό διατηρώ μια σχετική επιφύλαξη γιατί κανένας δεν ξέρει κατά πόσο είναι και αυτό πειραγμένο. Μάθαμε από τα πρώτα βήματα της μάθησης, κοινωνικής και πνευματικής, να λειτουργούμε στο καθεστώς της γνωριμίας, του ρουσφετιού και του κάτι τις που πρέπει να δώσεις για να πάρεις. Μια συνεχή ανταλλαγή υπηρεσιών και χρηματισμού στο όνομα του δήθεν φιλότιμου που ίσχυε μόνο σε αυτούς που δεν ήταν μεγαλύτεροι, ομορφότεροι, εξυπνότεροι. Κατέχεις μια θέση. Τότε όλοι κάτω από εσένα δεν πληρούσαν τα παραπάνω κοσμητικά επίθετα και έβγαζες πάνω τους όλο τον αυταρχισμό της εξουσίας που είχες. Μάθαμε να είμαστε αμόρφωτοι κοινωνικά και μαθησιακά. Σε εκπαίδευαν μόνο σε αυτά που τους εξυπηρετούσαν και στα υπόλοιπα κρατούσαν την κουβέρτα ως εφτασφράγιστο μυστικό. Οι παλαιότεροι καταλαβαίνουν τι εννοώ. Για τους νεώτερους διευκρινίζω ότι η κουβέρτα αντιπροσώπευε τον σκοταδισμό στη γνώση είτε ήταν θεωρητική είτε ήταν πρακτική. Όλα πήγαιναν καλά γιατί κανείς μα κανείς δεν ασχολείτο με την ουσία και τη νόμιμη διαδικασία. Το παραμικρό να ήθελες να κάνεις έπρεπε να έχεις τον κατάλληλο άνθρωπο. Αυτός ο άνθρωπος ήταν χωμένος παντού. Έλυνε και έδενε τα πάντα με το αζημίωτο βέβαια. Αν ήσουν εξαίρεση και πήγαινες να κάνεις κάτι μόνος σου ... τότε αλλοίμονο σου. Εκτός από τους ορόφους που ανεβοκατέβαινες ως δεκαθλητής σου την έλεγαν και από πάνω. Ρε εσύ που ζεις. Εδώ είναι Ελλάδα. Προσγειώσου και μη πας με το σταυρό στο χέρι. Βρες τον κατάλληλο άνθρωπο για να κάνεις τη δουλειά σου. Οι αμετανόητοι σταυροφορήτες περίμεναν στην ουρά και έβλεπαν τον κουτοπόνυρο ελληνάρα να προσπερνά τους πάντες με κάποια γνωριμία ή μέσω μεσάζοντα. Τα παραδείγματα που έχει ζήσει ο καθένας από εμάς ...αμέτρητα.

Κάποια στιγμή έφθασε και στη χώρα μας ο εκσυγχρονισμός. Η νέα τεχνολογία. Όλοι έτρεξαν και άδραξαν την ευκαιρία να καρπωθούν τις εύκολος λύσεις που προσέφερε αλλά κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για το τεχνοοικονομικό τους κόστος. Ποιος να ασχοληθεί να μάθει τώρα για αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου. Έτσι τα αποκαλούσαν στην καλύτερη των περιπτώσεων. Πόσες και πόσες εργατοώρες δεν ανάλωσα στην δουλειά μου στο δημόσιο για να πείσω τους υφισταμένους μου από το 1985 μέχρι και το 2002 ότι ο υπολογιστής θα τους κάνει τη ζωή τους περισσότερο εύκολη εγκαταλείποντας τη γραφομηχανή και τις μουτζούρες της. Η άρνηση ήταν κάθετη. Δεν ασχολούνταν με τα μηχανήματα του διαβόλου. Μόλις όμως εφευρέθηκε το επίδομα του υπολογιστή όλοι τους μα όλοι τους έτρεξαν να παρακολουθήσουν τα ανάλογα σεμινάρια για να την κάνουν κοπάνα και μετά να καρπωθούν το χρήμα. Όσο για την εφαρμογή στην πράξη; Μα τι λέτε τώρα εξακολουθούσαν την παλαιά πεπατημένη εξορκίζοντας την τεχνολογία του διαβόλου. Αλλά το επίδομα -επίδομα. Οι καινούριοι  και οι παλαιοί υπολογιστές αράχνιαζαν στις αποθήκες ή πάνω στα γραφεία πάντα καλυμμένοι με τα σκέπαστρά τους τα οποία τα αφαιρούσε που και που η καθαρίστρια για να τα καθαρίσει με το vitex και το Ajax. Αυτά της είχαν πει, αυτό έκανε και η δόλια. Κατά τα άλλα ... τα χρήματα έρρεαν για την αγορά νέας τεχνολογίας για να τα χαίρεται η σκόνη, μούχλα και τα τρωκτικά. Πιστεύω ότι και σε άλλες δημόσιες εργασίες το ίδιο θα γινόταν. Τα πάντα διέφεραν στον ιδιωτικό τομέα, όχι σε όλον βέβαια αλλά μόνο στις μεγάλες επιχειρήσεις που σέβονταν το κύρος τους. Εκεί τα πάντα διέφεραν και από χώρο εργασίας αλλά και από τις συνθήκες. Το δημόσιο εξακολουθούσε μέχρι και πρότινος να σέρνεται στο άρμα της αραχτής και του σλόγκαν «μόνο τα ρολόγια και οι χαζοί δουλεύουν»! Χωρίς να το καλοκαταλάβουμε φτάσαμε με γοργούς ρυθμούς στο σήμερα. Στο σήμερα που δεν γίνεται τίποτα  χωρίς την τεχνολογία του διαβόλου. Αλλά και σήμερα που λειτουργούν τα μηχανήματα σταμάτησε να λειτουργεί και ανθρώπινος παράγοντας. Έπεσε το ιντερνετ, σταματούν τα πάντα. Διακοπή ρεύματος, άντε περίμενε μέχρι να επανέρθουν τα μηχανήματα σε λειτουργία. Όλα είναι πλέον on line εκτός από τα μυαλά του ανθρώπου που έχει αποσυντονιστεί πλήρως. Αποσυντονίστηκε γιατί δεν έχει μάθει να ορίζει αυτός την τεχνολογία αλλά εκμεταλλεύεται μόνο αυτό που του παρέχει αυτή. Έχει γίνει ένα άβουλο πλάσμα που περιμένει από το μηχάνημα να του πει τι θα κάνει. Πότε θα ανοίξει το σύστημα taxis net για να πληρώσει, να διορθώσει, να υποβάλει τις δηλώσεις του ή ακόμα και για να πάρει επιστροφή χρημάτων. Πας στην τράπεζα για να πληρώσεις και εύχεσαι να μην έχει πέσει το σύστημα ή να μην γίνει διακοπή ρεύματος. Περιμένεις ανταλλάσοντας βλέμματα με τον υπάλληλο και αυτός με τον υπολογιστή του. Αυτά είναι βέβαια τα ανώδυνα. Για σκεφτείτε όμως και τους ανθρώπους με την κάποια εξουσία. Καλούνται να διαβάσουν μέσα σε χρόνο ρεκόρ έντυπα ή ηλεκτρονικά έγγραφα εκατοντάδων σελίδων και να τα υπογράψουν. Πολλοί από αυτούς σιγά μη σκάσουν. Αραδιάζουν φαρδιά πλατιά την υπογραφάρα τους από κάτω δικαιολογώντας τον εαυτό τους με το ότι το έχουν διαβάσει οι αρμόδιοι υφιστάμενοί του άρα περιττό να το μελετήσει και αυτός. Μια ματιά μόνο και στο επόμενο. Αυτή η διαδικασία μπορεί εφήμερα να είναι ανώδυνη για τον υπογράφοντα αλλά γίνεται επώδυνη για αυτούς που θα το εισπράξουν. Όταν αυτός που το εισπράττει είναι ο λαός, τότε είναι που κλαίμε με μαύρο δάκρυ. Κλαίμε πιστέψτε το. Κλαίμε γιατί ορισμένοι υπογράφουν χωρίς να διαβάζουν. Εφαρμόζουν χωρίς να ξέρουν το τι και το πώς. Επιβάλλουν χωρίς να αισθάνονται τις συνέπειες γιατί έχουν πλέον σταθεί μόνο απέναντι σε μηχανές άψυχες και έχουν ξεχάσει τι πάει να πει το πως λειτουργεί ο άνθρωπος που διαθέτει ψυχή, σώμα και αίμα.


Τα τρία κακά της μοίρας μας

Τα τρία κακά της μοίρας μας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα είναι:

-       Συγκυβέρνηση. ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

-       Αντιπολίτευση: ΣΥΡΙΖΑ

-       Μιντιακό πυροτέχνημα: ΠΟΤΑΜΙ

Αν χρησιμοποιήσουμε την κοινοβαρβαρική διάλεκτο: Μπρος γκρεμός, πίσω ρέμα και στη μέση το ποτάμι.

Ας δούμε το καθένα με τη σειρά του.                                                                              

Συγκυβέρνηση: Αποφασίζουν χωρίς εμάς για εμάς φορτώνοντας όλα τα δεινά των τελευταίων 40 χρόνων της ατασθαλίας των πολιτικών επιλογών πάνω μας. Με λίγα λόγια : Σας κάναμε τα χατίρια  ,διορίσαμε εσάς και τα παιδιά σας σε θέσεις αραχτές, φάγατε καλά και ήρθε η ώρα να πληρώσετε το λογαριασμό που δημιουργήσαμε εμείς για εσάς. Τα κακά των επιλογών τους  τα έχουμε νοιώσει όλοι μα όλοι καλά στο πετσί μας χωρίς αμφιβολία. Τα καλά τους, τουλάχιστον τα 4 τελευταία χρόνια, είναι ότι ως συνεπείς εντολοδόχοι συναποφάσισαν το « ως εδώ και μη παρέκει». 'Άρχισαν, χωρίς να αναλύσω με τον ποιο τρόπο, να εφαρμόζουν μια σκληρή πολιτική γραμμή, αδιαφορώντας για το εμφανές πολιτικό κόστος  για να δημιουργήσουν ένα νέο στάτους ύπαρξης της χώρας προς όφελος της παγκόσμιας κλίκας των συμφερόντων. Βέβαια μέσα σε αυτό το πρόγραμμα καλούμαστε να αποδεχθούμε πρακτικές και θεωρητικές εφαρμογές εφάμιλλες με τις εδώ και δεκαετίες εφαρμογές των  ας πούμε προηγμένων χωρών της ευρωπαϊκής κοινότητας και όχι μόνο. Πονέσαμε, αγανακτήσαμε, ματώσαμε και σίγουρα άλλαξαν την καθημερινότητα μας. Το που θα καταλήξουμε είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς με ασφάλεια. Το μόνο βέβαιο είναι το ότι γίνεται, γίνεται μετά από εφαρμογή ενός σκληρού προγράμματος που δεν επιτρέπει πισωγυρίσματα σε κανέναν, ακόμα και των εντολοδόχων.

Αντιπολίτευση: Τρεις λαλούν και ένας δεν ξέρει να χορέψει. Ένα αλαλούμ ανακοινώσεων και υποσχέσεων χωρίς βάσεις απλά για να είναι αρεστά στα αυτιά των άλλοτε καλοβολεμένων αυτοχθόνων που είχαν μάθει να ζουν με δανεικά και αγύριστα πουλώντας μαγκιές « του ποιος είμαι εγώ ρε», «περαστές χρυσές αλυσίδες σε καρπούς και λαιμούς που έδειχναν της ευημερία της αμορφωσιάς και ακοποσιάς», «φουσκωτά πορτοφόλια μίζας, λαμογιάς και δανεικών». Από πρόγραμμα μηδέν. Πολιτική σκοπιμότητα ...υπό το μηδέν. Σκοπός: Ας πάρουμε την εξουσία και βλέπουμε μετά πάνω στην πλάτη του καμπούρη. Επίμονες προσπάθειες προς όλα τα πλάτη και τα μήκη των ψηφοφόρων για να τους πείσουν για μια αλλαγή στην αλλαγή χωρίς να την προσδιορίζουν με ακρίβεια και σαφήνεια. Τι οσφυοκαμψίες για χειροφίλημα δεσποτάδων ορθοδόξων και καθολικών. Τι επισκέψεις στα κέντρα λήψεων αποφάσεων του εξωτερικού για να πείσουν τους εαυτούς τους κατά κύριο λόγο και μετά τους άπιστους συστημικούς. Τι αντιφάσεις για το λαθρομεταναστευτικό πρόβλημα που μαστίζει τη χώρα μας. Το πολιτικό τους πρόγραμμα ακόμα αποσαφηνίζεται από τις χίλιες πολιτικές συνιστώσες που αποτελείται. Ίσως όταν το καταλάβουν και αυτοί ... το μάθουμε και εμείς οι υπόλοιποι.

Ποτάμι: Λίγο πριν της Ευροεκλογές μας έσκασε και ένα νέο πολιτικό κίνημα (απαρνείται το πολιτικό κόμμα), το οποίο το μάθαμε μέσω των ΜΜΕ με τυμπανοκρουσίες και βοή που αναστάτωσαν ακόμα και τους πεθαμένους. Δηλώσεις από εδώ, δηλώσεις από εκεί γεμάτες ασάφεια και χωρίς ειρμό. Ξαφνικά μέσα στο πέλαγος της πολιτικής αναστάτωσης ένας καθόλα καταξιωμένος δημοσιογράφος ανέλαβε την πρωτοβουλία να δημιουργήσει αυτό που έλειπε από το πολιτικό σκηνικό. Δηλαδή το κερασάκι στην τούρτα της αλλοφροσύνης που επικρατούσε στο πολιτικό γίγνεσθαι αυτής της χώρας. Το αποκορύφωμα! Έλαβε ένα σημαντικό ποσοστό για να δικαιολογεί την είσοδό του στις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις. Πρόγραμμα στην ουσία δεν έχει. Ακολουθεί τις ασαφείς τοποθετήσεις επί παντός επιστητού χωρίς να δεσμεύεται σε τίποτα και πουθενά. Επιζητά την πολιτική δύναμη με την ψήφο χωρίς να παραθέτει συγκεκριμένες λύσεις. Η τελευταία βέβαια τοποθέτηση του είναι όχι μόνο το κερασάκι αλλά και το κουτί όλης της τούρτας που κάθεται. Η συνεργασία του με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις θα περάσει μόνο κάτω από τους όρους που θα θέσει σε πρόσωπα επιλογής κυβερνητικού χώρου. Δηλαδή πιάσε το αυγό και κούρευτο. Ο νικητής της εκλογικής αναμέτρησης δεν θα κάνει τίποτα μα τίποτα γιατί θα πρέπει να ακούσει το τι θα πει το ποτάμι που ήρθε και μας σήκωσε. Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Πολλά μικρά μικροκομματάκια που το επιχείρησαν κατά το πρόσφατο παρελθόν τα έφαγε η πολιτική μαρμάγκα της εξουσίας και εξαφανίστηκαν ή προσπαθούν να μην χαθούν (ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ). Βέβαια θα μου πει κάποιος ότι είναι λάθος αυτός ο παραλληλισμός, δυστυχώς όμως μπορεί να πριμοδοτήθηκε από τα Μίντια όσο κανένας άλλος χώρος για να εκτοξευτεί αλλά όπως λέει και η παροιμία « η γριά κότα έχει το ζουμί» ή « τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους». Σιγά μην αφήσουν οι κατέχοντες τα πράγματα να τους μπει κάτι που να ρουθουνίζει στην μύτη τους. Ακόμα και αν το επιτρέψουν ...πολύ σύντομα θα το αφομοιώσουν στους κόλπους τους μέχρι να το χωνέψουν όπως τόσα και τόσα άλλα.         

Αυτά είναι τα κακά της μοίρας μας και εμείς τα ψηφαλάκια τους θα πρέπει σύντομα να αποφασίσουμε για το που θα κλείνουμε την κεφαλή των απραγματοποίητων ονείρων μας.


Επιδειξίες υλισμού σε περίοδο οικονομικής κρίσης

Δυστυχώς...μυαλό δεν πρόκειται να βάλουμε! 4 χρόνια κρίσης και μερικοί δεν θέλουν να σταματήσουν τις επιδείξεις σε υλικές αξίες και παράλληλα να διαμαρτύρονται για απολύσεις, κρατήσεις μισθών, συντάξεων και επικουρικών. Αγαπητοί μου. Δεν είστε μόνοι σας! Δίπλα σας υπάρχουν συνάνθρωποι που τρέφονται από τους κάδους. Υπάρχουν παιδάκια που δεν σιτίζονται! Τουλάχιστον εξασκείστε το δικαίωμα της διαμαρτυρίας σας για τις περικοπές που έχετε υποστεί αλλά μην προκαλείται με selfing από χώρους διαβίωσης και εξοχής σε χώρους κοινωνικής δικτύωσης.


Μισοκούτελοι και Κουτοπόνηροι

Οι Μισοκούτελοι και οι Κουτοπόνηροι δεν είναι άσχετοι με αυτή τη χώρα. Ανήκουν και οι δυο σε αυτή και μάλιστα είναι σε διαρκή αντιπαράθεση μεταξύ τους καθόσον: Οι πρώτοι προέρχονται από τους δεύτερους αλλά λόγω αυξημένων αρμοδιοτήτων υποτίθεται ότι σκέπτονται εξυπνότερα και είναι ικανότεροι από τους δεύτερους. Οι δεύτεροι θεωρούν ότι οι πρώτοι χρωστάνε σε αυτούς τη θέση τους και ως εκ τούτου πρέπει να κοιτάνε πρώτα από όλα τα καλά και συμφέροντα τα δικά τους. Αυτός ο αγώνας κρατάει πάρα πολλά χρόνια και αν δεν κάνω λάθος ακόμα και προ της συστάσεως αυτής της χώρας σε κράτος. Οι ξένοι κάθε φορά προσπαθούν να βγάλουν άκρη αλλά μάταιος κόπος. Η σχέση των δυο αυτών κατηγοριών δεν μπορεί να διασαλευτεί με τίποτα διότι αποτελούνται από την ίδια πάστα υλικού. Θεωρούν ότι αυτοί είναι πάνω από κάθε τι σε αυτό τον πλανήτη. Θεωρούν τους εαυτούς τους ότι κατάγονται από μια ξεχωριστή φυλή που έδωσε τα πάντα από πνεύμα μέχρι υλισμό σε όλη την ανθρωπότητα. Η υπόλοιπη ανθρωπότητα απορεί με αυτό τον εγωκεντρισμό αυτής της φυλής αλλά τι να κάνει σκάει ένα απλό χαμόγελο και προχωρά αφήνοντας τους Μισοκούτελους και τους Κουτοπόνηρους να συνεχίζουν τον ατέρμονα δρόμο τους. Άλλωστε η παλαιά Ελληνική ταινία με τον τίτλο Βροντάκιδες και Φουρτουνάκιδες αυτό δεν ήθελε να δείξει με καλυμμένο χιούμορ;


Είναι η απόγνωση αφετηρία για ένα νέο ξεκίνημα

Οι πλειονότητα των νοημόνων δίποδων έχει έρθει πολύ κοντά με την απόγνωση. Νοιώθει ότι τα πάντα έχουν γυρίσει εναντίων του. Τα πάντα λες και έχουν συνωμοτήσει για τον λυγίσουν, να τον υποτάξουν, να τον μηδενίσουν, να τον διαγράψουν από τον ανθρώπινο χάρτη. Στρέφεται νοερά ή πραγματικά προς τον ουρανό απευθυνόμενος προς την υπέρτατη δύναμη που πιστεύει και απευθύνει ένα γιατί. Με λίγα λόγια έχει φτάσει στον πάτο του. Τουλάχιστον έτσι πιστεύει, έτσι νοιώθει. Το αποκορύφωμα στο βίωμά του είναι όταν δεν υπάρχει δίπλα του μια δεύτερη ψυχή που να μπορεί να του δώσει έστω και λεκτικά ένα χέρι βοηθείας, μια τόσο δούλα συμπαράσταση. Είναι μόνος ή νοιώθει μόνος. Αδυνατεί να κατανοήσει εκείνη τη στιγμή ότι δίπλα του, γύρω του υπάρχουν χιλιάδες άλλοι όμοιοί του που περνούν τα ίδια αισθήματα. Βιώνουν τις ίδιες ηθικές και υλικές προδοσίες. Εκείνη τη στιγμή έχει κατατάξει τον εαυτό του στην ανυπαρξία του χάους που επιφέρει το μεγάλο λάθος που πιστεύει ότι έχει κάνει. Λογικό είναι τα πάντα να έχουν παγώσει μέσα του εκτός από τον ψυχικό πόνο. Τα αισθήματα που κάποτε έτρεφε για κάθε τι το έμβιο ή ανόργανο που τον περιστοίχιζε έχουν γίνει μια ευθεία γραμμή. Ο παλμογράφος της ζωής λες και έχει σταματήσει για αυτόν. Έχει άραγε ή αυταπατάται; Εδώ ακριβώς αρχίζει το μυστήριο της ζωής. Εδώ αρχίζει το μεγαλείο του ανθρώπινου είδους. Χωρίς να μπορεί πολλές φορές να το ερμηνεύσει αισθάνεται μια μικρή ελπίδα να ανοίγεται μπροστά του. Αρχίζει να λαμβάνει μη ορατά μηνύματα με συγκεκριμένες κατευθύνσεις για απλά και βατά πράγματα. Αρχίζει ώρα με την ώρα, ημέρα με την ημέρα να οπλίζεται με δυνάμεις που δεν είχε ποτέ νοιώσει ότι τις διέθετε. Μέσα στην ομίχλη του μυαλού του αρχίζουν να διαφαίνονται λάμψεις που δείχνουν τα χνάρια νέων δρόμων και προοπτικών. Εκεί αρχίζει πάλι η αναδόμησή του. Εκεί αρχίζει η ανοδική του πορεία. Το που θα φτάσει δεν το ξέρει, δεν το γνωρίζει αλλά νοιώθει ότι έχει τα αποθέματα για να χαράξει νέους δρόμους και να αποφύγει τις ατραπούς. Επειδή όμως τα πάντα δεν είναι ίδια και δεν υπάρχουν τυφλοσούρτες που να ισχύσουν για όλους θα πρέπει ο κάθε ένας ξεχωριστά να αντλήσει στοιχεία από τις εμπειρίες του και να τις χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο αρκεί να μη ξεχνά. « Ότι δίπλα του υπάρχουν και άλλες ψυχές που ίσως δεν κρύβουν τα ίδια αποθέματα με αυτόν και χρειάζονται ένα χέρι βοηθείας για να τους δείξει το νέο ξεκίνημα. Ίσως αυτό το χέρι να είναι το δικό του».


Αντίσταση

Όσον αφορά τον ανθρώπινο παράγοντα:

Είναι η εκδήλωση σταθερής εναντίωσης, η άρνηση αποδοχής, σύμπλευσης ή υποχώρησης ( σε κάποιον που προσπαθεί να επιβληθεί). Η ικανότητα ενός οργανισμού να αντιστέκεται σε μόλυνση ή αρρώστια.

Όσον αφορά τον υλικό παράγοντα:

Η ιδιότητα ενός αγωγού να αντιτίθεται στη ροή ηλεκτρικού φορτίου και να μετατρέπει την ηλεκτρική ενέργεια σε θερμική.

Αποτέλεσμα της υπερβολικής χρήσης και των δυο είναι να καεί η αντίσταση. Όσον αφορά τον ανθρώπινο παράγοντα η λάθος επαναλαμβανόμενη χρήση του ως αντιστάτης επιφέρει το σημερινό φαινόμενο που λέγεται Ελλάδα και Έλληνας. Όσον αφορά τον υλικό παράγοντα γίνεται διακοπή ρεύματος και τα πάντα σταματούν να λειτουργούν.

Δυστυχώς στη χώρα μας συμβαίνουν συχνά και τα δυο.


Το είμαι ή δεν είμαι, το θέλω ή δεν θέλω

Το είμαι ή δεν είμαι, το θέλω ή δεν θέλω έχει αντικατασταθεί προ πολλού από το είμαστε ή δεν είμαστε και θέλουμε ή δεν θέλουμε. Όσα κράτη κατάφεραν να το εφαρμόσουν έφτασαν να αποτελούν σήμερα μια δυναμική οντότητα στην παγκόσμια κοινότητα. Δυστυχώς σε ορισμένα κράτη που συνεχίζουν να λειτουργούν με το είμαι και το θέλω παραμένουν στην καθημερινότητά τους με το να απασχολούνται με τη μιζέρια του όλα ή τίποτα κάτω από μια εφήμερη εγωιστική νοοτροπία. Μια νοοτροπία που στηρίζεται σε έναν άρρωστο εγωισμό που θέλει να είναι «πάντα» πρώτος χωρίς να καταβάλει τουλάχιστον τον ελάχιστο κόπο. Έναν εγωισμό που φτάνει στις ακρότητες. Φτάνει ακόμη στην αυτοκαταστροφή του φορέα του όπως κάνει και ο αυτοκαταστροφική ασθένεια του καρκίνου. Τελειώνει μόλις καταστρέψει και το τελευταίο κύτταρο της επιβίωσής του. Αυτός ο εγωισμός περιμένει τα πάντα να γίνουν από τους άλλους. Άλλοι θα δουλέψουν. Άλλοι θα σχεδιάσουν. Άλλοι θα καταπονηθούν και αυτός θα απολαμβάνει το οποιοδήποτε κέρδος. Το μεγαλύτερο ολίσθημα των κρατών αυτών είναι ότι ο λαός τους πρέπει και επιβάλλεται να κρύβεται πίσω από μια κρατική οντότητα γιατί έτσι βολεύονται όλοι ως κρατικοδίαιτοι. Οι πολιτικές ιδεολογίες τους κτίζονται και στηρίζονται πάνω σε αυτή την αρχή. Υπάρχει όμως πάντα και μια μικρή, σχεδόν απειροελάχιστη, μερίδα λαού που τολμά να ξεχυθεί μπροστά από όλους παίρνοντας και το ανάλογο ρίσκο της αποτυχίας. Ακόμη όμως και αυτή η ελάχιστη μερίδα για να επιτύχει το σκοπό της κάνει και τις ανάλογες συμμαχίες για να πετύχει τις εγγυήσεις επιβίωσης. Οι συμμαχίες γίνονται είτε με την εξουσία των κρατικοδίαιτων είτε με ξένες πλάτες που εξυπηρετούν τα δικά τους πολιτικοοικονομικά συμφέροντα. Λογικό είναι ως συνέπεια οι πρώτοι, οι κρατικοδίαιτοι που αποτελούν και τη πλειοψηφία, επειδή δεν έχουν να προσφέρουν κάτι το χειροπιαστό παρά μόνο ιδεολογίες και θεωρίες, στοχοποιούν τους λίγους και τους ρίχνουν στο βωμό της λασπολογίας και των επικρίσεων. Οι δεύτεροι για να προστατευτούν ενδίδουν όλο και περισσότερο στις συμμαχίες τους.  Αυτός ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται για μεγάλες χρονικές περιόδους και για οποιαδήποτε αλλαγή πρέπει να ανατραπούν πολλά κατεστημένα τα θύματα των οποίων κυρίως είναι το σύνολο και όχι η μειοψηφία του λαού. Η Ελλάδα ταλανίζεται σε αυτό το φαύλο κύκλο από την επανασύσταση της μετά τον οθωμανικό ζυγό. Ένα κύκλο που κουμπώνει πάνω του τις εκάστοτε πολιτικές δυνάμεις που απαιτείται να τον αντιπροσωπεύσουν. Πολιτικές δυνάμεις που ξεκινούν με υποσχέσεις αλλαγής του κατεστημένου και καταλήγουν υπερασπιστές της διαιώνισης του. Εδώ και μια τετραετία οι ισορροπίες της νιρβάνας του κρατικισμού ταρακουνίθηκαν από ένα τσουνάμι μεταρρυθμίσεων που σκοπό έχει να αποτινάξει αυτή τη νοοτροπία. Τις μεταρρυθμίσεις δεν τις αποφασίσαμε εμείς αλλά μας τις επέβαλλαν οι δανειστές γιατί αποφάσισαν για το δικό τους συμφέρον να βάλουν μια τάξη σε αυτό το άναρχο εγωκεντρικό σύστημα. Το πλήγμα για τους πρώτους τους κρατικοδίαιτους είναι τεράστιο χωρίς να διαφαίνεται στο εγγύς μέλλον κάτι το θετικό για αυτούς. Για τους δεύτερους άρχισε ένα ξεκαθάρισμα των καιροσκόπων της αρπαχτής, δηλαδή αυτών που στηρίχθηκαν και συνεχίζουν να στηρίζονται στο κρατικοδίαιτο σύστημα με εγγυήσεις της κρατικοδίαιτης παλαιάς κρατικής εξουσίας. Με λίγα λόγια όλοι πληρώνουν το τίμημα της κρίσης που επιβλήθηκε από τους δανειστές. Η διαφορά είναι μια και εμφανείς. Η εγγύηση της καλής συνεργασίας είναι η ανταποδοτικότητα των προσφερομένων χρημάτων σε είδος, ύφος, αξιοπιστία, εμπιστοσύνη και συνέχεια στις υποχρεώσεις που αναλαμβάνεις. Κάτι που δεν είναι σύνηθες στην ελληνική νοοτροπία των τόσων χρόνων της δήθεν αυτοδιοίκησης που είχαμε. Η « δήθεν» ελευθερία που πιστεύαμε πως είχαμε ήθελε και τις ανάλογες ικανότητες για να την διαχειριστούμε. Ικανότητες που τις εκτιμήσαμε λάθος και τις πράξαμε πολύ λάθος και τα λάθη διορθώνονται μόνο με τη γομολάστιχα όπως έλεγε και η αείμνηστη δασκάλα μου στο δημοτικό.

Τώρα οι δανειστές μας περνούν με το έτσι θέλω αυτό που έπρεπε να καταλάβουμε από μόνοι μας. Ότι η εγγύηση για την ύπαρξή μας είναι: « Προσφέρουμε για να κερδίσουμε. Εάν κερδίσουμε έχουμε δουλειά και ψωμί για όλους. Εάν δεν κερδίσουμε ... τότε χάνουμε τα πάντα και επιζούν αυτοί που ξέρουν να επιβιώνουν μέσα από συνεργασίες και όχι με το να θέτουν τον εαυτό τους στο περιθώριο ενός εγωκεντρικού συστήματος που έχει αποθάνει παγκόσμια προ πολλού». Αυτό τον κύκλο πρέπει και μας επιβάλλεται να περάσουμε στην παρούσα κρίση. Μετά θα έρθει και η ανταμοιβή της ομαδικότητας. Όλοι θα κερδίσουμε ανάλογα με το είδος της προσφοράς μας και της δυναμικής που δείχνουμε για να σταθούμε εφάμιλλα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό ως αυτοτελή κρατική οντότητα.