konpapas Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Δυτική Αττική

Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω και ετοιμάζω την άμυνά μου.


Λίγο πριν το σημείο επιλογής

Το τρένο η Ελλάς έφτασε λίγο πριν το σημείο κόμβου επιλογής της σιδηροτροχιάς που θα ακολουθήσει για την περεταίρω πορεία του. Αυτό το λίγο που έμεινε είναι και ο βασικότερος χρόνος για την τελική επιλογή. Οι εκατέρωθεν δηλώσεις, θέσεις, απειλές, εκβιασμοί, οφέλη, επιπτώσεις, υποθέσεις έχουν πάρει πλέον τη θέση τους στα κέντρα αποφάσεών της (έστω και αν δεν είναι εμφανές) και απομένει μόνο να ανάψει το πράσινο φως για να μπουν στην τελική ευθεία της επιλογής. Θα αναρωτηθεί κάποιος γιατί παρομοιάζω τη χώρα μας με το τρένο. Αυτό το κάνω γιατί τα καρφιά που στερέωσαν τον οδηγό της για την σταθερή παράλληλη πορεία της με τον Δυτικό κόσμο τέθηκαν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ένα πόλεμο που αν και είχε εκατομμύρια θύματα πραγματώθηκε με ένα γνώμονα, τον γεωστρατηγικό διαμοιρασμό της υφηλίου σε Δυτικό και Ανατολικό μπλοκ συμφερόντων που δεν επέτρεπε στα μέλη τους να εκτροχιαστούν προς το ένα ή το άλλο. Εμείς χωρίς να είμαστε  ανεύθυνοι επιλογών ενταχθήκαμε στο Δυτικό μπλοκ χύνοντας πολύ αδερφικό αίμα για αυτό. Αδερφικό αίμα που πότισε και επηρεάζει ακόμα και σήμερα το χώμα που πατούμε. Αυτό συνέβη γιατί δεν είχαμε ή μάλλον δεν δώσαμε ποτέ τον ελεύθερο χρόνο επιλογής στην εκάστοτε πολιτική μας εξουσία να δράσει με νηφαλιότητα και σκεπτικισμό για την βέλτιστη λύση. Επιδιώκαμε τόσο εμείς οι απλοί πολίτες όσο και οι πολιτικοί μας σχηματισμοί να φοράμε πάντα ένα μανδύα Δυτικής προέλευσης διότι μας περνούσαν συνεχώς τα μηνύματα της μέγιστης ισχύος που είχε. Από την άλλη πλευρά το Ανατολικό μπλοκ λειτουργούσε αναχρονιστικά καταπιέζοντας τους λαούς στο όραμα ενός κόμματος ως μόρφωμα λενινιστικών και μαρξιστικών κατάλοιπων εξαναγκασμού των πολλών για την εξουσία των λίγων. Πέραν αυτών των μπλοκ του αντίπαλου δέους που στήθηκε για τον διαμοιρασμό υπήρχαν και χώρες δορυφόροι που ζούσαν στο δικό τους απομονωμένο χώρο. Διατηρούσαν τη δική τους θεωρία εξουσίας των ολίγων κατά των πολλών μη επιτρέποντας να πέσουν τα αόρατα τείχη που τις περιέβαλαν οι εξουσιαστές τους. Κανέναν δεν ενοχλούσαν και κανείς δεν τους ενοχλούσε. Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν κατά την δεκαετία του 80. Πολλά κινήματα παρουσιάστηκαν και πριν από αυτήν αλλά κυρίως σε αυτήν υπέρ της ελεύθερης σκέψης των ανθρώπων. Σκέψεις που έδειχναν έμπρακτα την ανάγκη τους να εξοστρακίσουν την τετριμμένη ζωή από την επιβολή του ενός ή του άλλου που τους στερούσε την οποιασδήποτε μορφής έκφραση της ελεύθερης βούλησης. Η υπέρ ελευθερία του Δυτικού κόσμου στην ανάπτυξη τεχνολογιών υπέρ του κέρδους ολίγων. Ο ανεξέλεγκτος εξοπλισμός των χωρών τους με οπλικά συστήματα για να αντιμετωπίσουν τον «υπαρκτό» αντίπαλο του άλλου μπλοκ επέφερε μια συσσώρευση δύναμης ισχύος που απαιτούσε  τεράστιες δαπάνες για την διατήρησή τους και την αντικατάστασή τους. Από την άλλη το αντίπαλο δέος του δυτικού πολιτισμού, το Ανατολικό μπλοκ, μη έχοντας εκ των πραγμάτων στρατιωτικό αντίπαλο, πλην της διπλωματίας, επιδόθηκε στην αναλώσει την τεχνολογίας του στο διάστημα παρασύροντας τους αντιπάλους της στο να αναλώνουν ολοένα και περισσότερο τα οικονομικά τους αποθέματα προς ανταγωνισμό. Το ανατολικό μπλοκ που έφερε τον τρομερό τίτλο Σοβιετική Ένωση (τίτλος που έκανε πολλούς να ανατριχιάζουν και μόνο στο άκουσμά του) λόγω της χαμηλής απορροφητικότητας των προϊόντων υψηλής τεχνολογίας ( η μερίδα του λέοντος σε αυτό το πεδίο άνηκε αποκλειστικά στο δυτικό κόσμο) το έφερε σταδιακά στην αποδυνάμωση του και μη αντέχοντας άλλο το οικονομικό βάρος στήριξης των χωρών της ενώσεως του άρχισε την χαλάρωση της ένωσης επί προεδρίας του  Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και στις 9 Νοεμβρίου 1989 έγινε η πτώση του συμβολικού μεν αλλά ουσιαστικού τείχους που χώριζε τους δυο επιφανειακούς εχθρούς. Από εκεί και ύστερα τα πράγματα εξελίχθησαν με ρυθμό τόσο γρήγορο που ξέφυγε από τις στυγερές εποπτείες των άλλοτε ισχυρών δυνάμεων. Η θέληση της ελευθερίας γιγαντώθηκε και πήρε την μορφή των εθνικιστικών επιδιώξεων πότε ηθελημένα και πότε παρακινούμενα από τις εκατέρωθεν μυστικές υπηρεσίες. Από εκεί και ύστερα οι μάσκες έπεσαν και η στρατηγική της σκακιέρας πήρε τεράστιες διαστάσεις. Τις εποχές αυτές τις ζήσαμε και εξακολουθούμε να τις βιώνουμε αυξανόμενες ακόμα και σήμερα. Το μέτρο χάθηκε, το αίμα άρχισε να κυλά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη με ανατροπές ηγεμονιών, πολιτικών επιδιώξεων, ξεπούλημα οπλοστασίων, αγορά συνειδήσεων, κατάλυση κρατών, διαμελισμού κρατών. Η χρήση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών πήρε τη μορφή της πολεμικής απειλής και των περιοριστικών μέτρων κατά των δήθεν ανεξάρτητων κρατών μέχρι που αντικαταστάθηκε στο ρόλο αυτό από την υπερδύναμη του εκάστοτε πλανητάρχη με τη χρήση της πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ. Επειδή όμως τα πάντα έχουν και τα όρια τους ή επειδή τα πάντα χρησιμοποιούνται και ως προκάλυψη στο δόγμα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα αργήσαμε όλοι να αντιληφθούμε ότι η νέα τάξη πραγμάτων είχε δρομολογήσει άλλες μεθόδους καταστολής και αποδυνάμωσης της ελευθερίας και της ελεύθερης βούλησης λαών, Εθνών και κρατών. Όσο απλή και να φαίνεται αυτή η μέθοδος τόσο περισσότερο ισχυρή αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων. Η ονομασία της είναι Οικονομικός Πόλεμος. Ένας πόλεμος που σχεδιάστηκε με υπομονή χρόνου δείχνοντας τα δόντια του προσώπου του άμεσα εδώ και μια οχταετία περίπου. Τα αποτελέσματα του δεν χρειάζονται ανάλυση γιατί τα ζούμε έντονα. Η προκάλυψη φέρει την ονομασία τρομοκρατία. Κάθε τι μη αρεστό στα μεγάλα οικονομικά κέντρα του πέραν του Ατλαντικού με άμεσες διασυνδέσεις στην γηραιά Ήπειρο χαρακτηρίζεται τρομοκρατική ενέργεια, υπόθαλψη τρομοκρατών, εκπαίδευση τρομοκρατών και πάει λέγοντας. Πράγματι είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς με την απλή λογική ότι οι αναφυόμενες τρομοκρατικές οργανώσεις ή ομάδες ισχυροποιούνται με τα ψίχουλα. Ποιες είναι οι πηγές χρηματοδότησής τους για τον εξοπλισμό τους. Ποιοι είναι οι πρωτεργάτες τους. Μπορεί έτσι ξαφνικά μια μερίδα ανθρώπων χωρίς οικονομική υποστήριξη να κατέχει εξοπλισμό μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων ή ευρώ. Είναι δυνατόν απλοί άνθρωποι με εξεζητημένες γνώσεις τεχνολογίας να σπούδασαν σε υποανάπτυκτα σχολεία και πανεπιστήμια τριτοκοσμικών χωρών. Καλή είναι η προκάλυψη ακουστικά αλλά λογικά δεν στέκει. Πάντα ο πόλεμος θέλει και τα αίτια του. Ο οικονομικός θέλει και αυτός την δικαιολογία του. Αν δεν είναι εύκολο να σκεπαστεί με την τρομοκρατία τότε σκεπάζεται με την μείωση ρευστότητας λόγω μη τηρήσεων των κανόνων και των όρων δανεισμού. Ενός δανεισμού που είναι επιβεβλημένος ανεξάρτητα, από τον πληθυσμό μιας χώρας, από την έκτασή της, από τη χρωματοσύνθεση του δέρματος, από την κουλτούρα της, από τα ιδανικά της και από την εδαφική ανεξαρτησία της, από την παραγωγική της ικανότητα. Ένας δανεισμός που γίνεται κατ' επιλογή των συμφερόντων που πρέπει να καλύψει. Επιπρόσθετα στη γεωστρατηγική σκακιέρα αλλά και στο διεθνές εμπόριο μπήκαν και άλλοι παίκτες που κάποτε τους θεωρούσαν ή κλειστούς ή αδιάφορους ή ανάξιους λόγου (Κίνα, Ινδία) που αλλοίωσαν τις κινήσεις των πατροπαράδοτων ισχυρών. Νέες συμφωνίες πάνω και κάτω από το τραπέζι έχουν συναφθεί μεταξύ τους. Άλλες είναι εμφανείς και άλλες υπονοούνται. Η νέα τάξη πραγμάτων απέκτησε πολυχρωμία και έπαψε να είναι η μονόπλευρη από την πέραν του Ατλαντικού μεριά. Τα θύματα αυτής εύκολα τα διακρίνουμε πλέον. Πρώτες και καλύτερες οι Αφρικανικές χώρες οι οποίες εκτός από την βρεχόμενη από τη Μεσόγειο περιοχή της Λιβύης, που την γνωρίζουμε όλοι, οι άλλες μας περνούν απαρατήρητες ακόμα και από τα δημοσιογραφικά μας δίκτυα. Η Συρία είναι η χώρα της Μέσης Ανατολής που περνάει και αυτή τα πάνδεινα κάθε φορά από διαφορετικούς κινδύνους είτε λέγονται θρησκευτικές έριδες είτε φυλετικές, είτε πολιτικές συγκεκριμένων γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Άλλωστε μη ξεχνάμε τι έπαθαν και παθαίνουν ακόμη το Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Κουβέιτ, οι  Κούρδοι, οι Παλαιστίνιοι.

 Το νέο όνομα της τρομοκρατίας, μετά την Αλ Κάιντα και τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, είναι πλέον οι τζιχαντιστές.

Για την Ευρώπη δεν θα αναφερθώ γιατί όλοι γνωρίζουν και έζησαν το διαμοιρασμό των κρατών μετά τον πόλεμο κατά της Πρώην μεγάλης Γιουγκοσλαβίας.

Σήμερα λοιπόν καλείται η χώρα μας να επιλέξει την τροχιά για να συνεχίσει την πορεία της.

Από τη μια έχει να επιλέξει την πολύχρονη θέση του εμείς ανήκουμε εις τη Δύση, τα βιώματα της οποίας θετικά ή αρνητικά, τα γνωρίζουμε άλλωστε. Αν και ήμασταν πάντα πιστοί στις εντολές της Δύσης καταφέραμε να γίνουμε τα πρώτα θύματα στην Ευρώπη του υπερδανεισμού και του οικονομικού πολέμου της.

 Από την άλλη να επιλέξει την μεταστροφή της προς τα Ανατολικά πλέοντας ή τροχοδρομώντας προς άγνωστα μέρη με άγνωστες συνθήκες τήρησης συμφωνιών χωρίς εμπειρίες.

Η απόφαση είναι δύσκολη αλλά όχι και ακατόρθωτη. Θέληση, σκέψη και πυγμή απαιτείται με αποφασιστικότητα που θα υπερβάλει εαυτόν. Το χειρότερο ή το καλύτερο της κάθε επιλογής θα το ζήσουμε όλοι μας στο εγγύς μέλλον. Ένα μέλλον ζοφερό από όλες τις απόψεις καθόσον πλέον τα πράγματα διεθνώς έχουν πάρει μια μη αναστρέψιμη μορφή και τα γεγονότα που έρχονται δεν μας αφήνουν να επαναπαυθούμε στην πολυτέλεια της παρέλευσης του χρόνου σε απραξία η οποία είναι και το χείριστο των πάντων. 


Θέλουν ή δεν θέλουν να μας πετάξουν από την ευρωζώνη;

Τελικά τι γίνεται; Θέλουν να μας βγάλουν ή όχι. Γιατί τόσος καυγάς; Γιατί τόσες δηλώσεις εκατέρωθεν; Ποιος επιδιώκει τι και γιατί; Μήπως όλα αυτά είναι παραπλανητικά; Μήπως το θεριό φοβάται το Γιάννη και ο Γιάννης το θεριό. Κάτι δεν στέκει. Κάτι μας ξεφεύγει ή θέλουν να μας ξεφύγει. Το 2011 μάθαμε ότι δεν ήταν έτοιμοι οι εταίροι μας για ένα ελληνικό ατύχημα. Σήμερα μας λένε ότι είναι προετοιμασμένοι. Από την άλλη οι δικοί μας διατυμπανίζουν ότι θα είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις της χώρας αλλά θέλουν κάποιο χρόνο για να αντιμετωπίσουν το ανθρωπιστικό πρόβλημα και να ρυθμίσουν με κάποια χαλαρότητα τις επόμενες υποχρεώσεις. Όλο διαπραγματεύσεις γίνονται με τη διαδικασία πότε της ψυχρολουσίας και πότε με τον καταιγισμό ανακοινώσεων. Ποιος είναι τελικά ο στόχος όλων τους; Οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό μου πολλές. Μερικές τις έχω υποτυπώσει σε προγενέστερα γραφήματα αλλά το σαράκι δεν λέει να σταματήσει. Μια από τις τελευταίες μου είναι η εξής.

Μήπως και οι δυο κερδίζουν το χρόνο που απαιτείται για να γίνει η έξοδος με το λιγότερο δυνατό κόστος. Αν ήθελαν την σύγκρουση αυτή θα είχε γίνει από την αρχή. Αν ήθελαν την συνύπαρξη και αυτή θα είχε γίνει από την αρχή. Τι απομένει λοιπόν; Η έξοδος αλλά ποιανού και πότε; Μήπως δεν είναι το θέμα η έξοδος της Ελλάδας με εξαναγκασμό ή αυτοβούλως αλλά η έξοδος κάποιων άλλων χωρών; Κάπου δεν κολλάει η δοθείσα διετής παράταση στην δημοσιονομική προσαρμογή της Γαλλίας με τη χορήγηση επιπλέον χρημάτων. Κάπου δεν κολλάει η υπομονή και τα στραβά μάτια της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τις υπερχρεωμένες Ιταλία και Ισπανία. Κάπου δεν κολλάει η απόσυρση του αιτήματος της Ισλανδίας για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάπου δεν κολλάει η πτώση του ευρώ που έχει φτάσει σχεδόν σε ισοτιμία με το δολάριο. Κάπου δεν κολλάει η συνεχής παρότρυνση των USA προς τον Γερμανικό άξονα για να τα βρουν με τους Έλληνες. Κάπου δεν κολλάει η άρνηση των Ευρωπαίων για να παραστούν στις εκδηλώσεις του προσεχούς Μαΐου στη Ρωσία. Κάπου δεν κολλάει ότι οι δικοί μας θα είναι φάτσα πόρτα σε αυτή. Με το θέμα της Ουκρανίας η αντιπαράθεση Δύσης και Ανατολής αυξάνεται. Το Ιράκ έχει βάλει χοντρό χέρι στους Τζιχαντιστές. Η Τουρκία συμπλέει με την Γερμανία στις πιέσεις προς τη χώρα μας. Η μια με δηλώσεις και απειλές και η άλλη με παραβιάσεις. Τα διεθνή χρηματιστήρια ανεβοκατεβαίνουν σε τρελούς ρυθμούς. Το αποκορύφωμα όλων είναι. Η Ελληνική κυβέρνηση χωρίς να έχει προβεί στην ουσία σε καμιά μεταρρύθμιση αναπαύεται μόνο σε προφορικές εξαγγελίες λες και δεν νοιάζεται για την εισροή χρημάτων στα ταμεία της χώρας. Αν όλη αυτή η σούπα δεν είναι ένα τρελό σενάριο τότε τι είναι; Ή τρελάθηκαν όλοι μαζί ή κάτι σοβαρό ετοιμάζεται που θα επηρεάσει τους πάντες. Μήπως για αυτό το σοβαρό ετοιμάζονται όλοι. Βέβαια αυτό δεν θα το δούμε σήμερα αύριο αλλά μέχρι το τέλος του χρόνου είναι βέβαιο ότι κάτι από αυτό θα καταλάβουμε ή θα το δούμε στην υλοποίηση του. Δεν θα αποτολμήσω να πω για το τι πρέπει να περιμένουμε γιατί ... Αφήστε το προς το παρόν. Πονάει πολύ αλλά όχι μόνο εμάς, όλους τους ανθρώπους επί της γης. Ας είμαστε τουλάχιστον με τις κεραίες μας ανεβασμένες για να αντιλαμβανόμαστε τα μηνύματα όχι αυτών που μας λένε αλλά αυτών που δεν μας λένε. 


Να παραμείνω στο Ευρώ με οποιοδήποτε κόστος;

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις άφηναν  να εννοηθεί ότι η παραμονή μας στο ευρώ ήταν μονόδρομος και έπρεπε να πραγματοποιηθεί με οποιοδήποτε κόστος. Το είδαμε αυτό το κόστος που είχε ως αντίκτυπο την φτωχοποίηση των πολιτών αυτής της χώρας και τον άκρατο πλουτισμό μερίδας του που τα συμφέροντά τους συνταξιδεύουν μαζί με το ευρώ. Η τωρινή κυβέρνηση τι κάνει μέχρι σήμερα. Συνεχίζει στο ίδιο έργο έστω και ας αναλώθηκε επί ένα μήνα με διαπραγματεύσεις που τελικά οδήγησαν και συνεχίζουν να οδηγούν τους πολίτες στα ίδια αποτελέσματα. Ψηφιστήκαν γιατί πρέσβευαν σε όλους τους τόνους μια αλλαγή προς το καλύτερο αλλά φευ αλίμονο μεταστρέφονται προς το ίσο ή προς το χειρότερο. Ποιος μπορεί άλλωστε σήμερα, όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα, να πει πιο είναι το καλύτερο και πιο είναι το χειρότερο. Έχουμε ή μας έχουν μάθει σε ένα τρόπο αντίδρασης ανάλογα με τις υποσχέσεις που ακούμε. Έχουμε μεταλλαχθεί σε ένα άκρατο πελατειακό κράτος που η μόνη μας έγνοια είναι το δώσε σε εμένα μπάρμπα σήμερα και βλέπουμε το αύριο. Ποια είναι η εσωτερική μας αλληλεγγύη. Είναι να ασχολούμαστε με το ποιος εξέδωσε την τάδε οδηγία για το την μεταναστευτική μας πολιτική όσον αφορά αυτούς που παράνομα εισέρχονται στη χώρα μας αδιαφορώντας για την αντίστοιχη για αυτούς που εξέρχονται. Οι πρώτοι είναι ξενόφερτοι με άλλα πιστεύω και άλλη κουλτούρα. Οι δεύτεροι είναι το αίμα μας. Είναι τα σπάργανά μας τα παιδιά μας που τα οδηγούμε στο άγνωστο με όραμα την με πάση θυσία επιβίωσή τους σε άλλες χώρες που αποδεδειγμένα διαθέτουν τις προοπτικές για αυτό. Είναι η μέριμνα για τους αστέγους και τους άνεργους που ενώ δεν έχουν τα ουσιώδη για το που την κεφαλή κλείνει, για τα παιδιά μας που λιποθυμούν στα  σχολεία από τη ασιτία, για την υγεία μας που δεν μπορούμε να την εξασφαλίσουμε από πουθενά, για την παιδεία μας που με τις συχνές αλλαγές αποπροσανατολίζεται, για τη θρησκεία μας ( όποια και να είναι) που δεν στηρίζεται σε ρεαλιστικούς κανόνες παρά μόνο να επικρίνεται για τον δήθεν πλουτισμό της παραγνωρίζοντας στις πλείστες των περιπτώσεων ότι είναι ο μοναδικός χορηγός στο να απαλύνει την φτωχοποίηση. Είναι η μέριμνά μας μόνο στην σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος πάση θυσία με την επαναχρηματοδότηση τους με δανεικό ευρώ που πρέπει να αποπληρωθεί από το λαό. Γιατί δεν βγάζουμε επιτέλους τις παρωπίδες ή τις τσίμπλες από τα μάτια μας. Γιατί δεν πετάμε στο πυρ το εξώτερο τις κομματικές αγκυλώσεις του πολιτικού συστήματος. Γιατί δεν παίρνουμε τις αναγκαίες αποφάσεις. Γιατί δεν λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί δεν κάνουμε τις ρίξεις ξεριζώνοντας τις παθογένειες που μας ταλαιπωρούν τόσα χρόνια. Με είχαν μάθει ότι το πρωτογενές κύτταρο της κοινωνίας είναι η οικογένεια. Για ποια οικογένεια μιλάμε σήμερα όταν αυτή έχει εξισωθεί με την άκρατο σπατάλη του κράτους. Κάποτε έλεγαν ότι η Ελλάδα είναι φτωχή χώρα γιατί έχει πλούσιους Έλληνες. Σήμερα λέμε ότι η Ελλάδα είναι αφερέγγυα γιατί έχει εξαθλιωμένους πολίτες. Πρέπει, λένε, να εξασφαλίσουμε την αξιοπιστία μας προς τους θεσμούς που ανήκουμε δηλαδή με άλλα λόγια να πληρώνουμε αυτά που υπέγραψαν οι διαχειριστές μας ανεξάρτητα από το πώς είμαστε και πως διάγουμε την καθημερινότητά μας. Όλοι μας να γίνουμε κιμάς και αίμα δεν πρόκειται να εξοφλήσουμε αυτό το δυσβάστακτο χρέος που αντιπροσωπεύει σε αριθμούς την αξιοπιστία μας. Φτάνει πια κύριοι και κυρίες των πολιτικών και κομματικών μονόπλευρων συμφερόντων. Έφτασε πλέον ο κόμπος στο χτένι και σκάλωσε. Δεν πάει άλλο. Πάρτε τις αποφάσεις όσο σκληρές και να είναι και κάντε τες πράξεις άμεσα. Ο χρόνος που κυλά είναι εις βάρος μας από όλες τις απόψεις. Εξηγείστε σε μας τους κουτοπόνηρους που με κουτοπονηριά παίρνετε τις ψήφους μας: Ποια είναι τα θετικά και ποια είναι τα αρνητικά σε κάθε περίπτωση και αφήστε μας να αποφασίσουμε. Θέλετε να παραμείνουμε στο Ευρώ πάση θυσία ή το πάτε λάου λάου σε εκ τω πραγμάτων αλλαγή του νομίσματος. Στο κάτω κάτω της γραφής επιβάλλεται να γνωρίζεται ( και το ξέρετε) ότι η αντοχή στην μιζέρια έχει περιορισμένο χρόνο. Ο χρόνος αυτός πέρασε και δεν μπορεί να ανακυκλωθεί άλλο. Πάρτε τις αποφάσεις σας και γρήγορα. Το αύριο ήρθε χθες και είμαστε και παραμένουμε ξεβράκωτοι.


Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση

Τρία Ε με διαφορετικές έννοιες. Είναι στο να βάζεις έναν ασθενή σε λάθος νοσοκομείο. Παραχωρείς το δικαίωμα σε αυτό να προβαίνει σε ενέργειες θεραπείας στερώντας από τον ασθενή να έχει ουσιώδη λόγο στην αποδοχή ή όχι των επιπτώσεων της συγκεκριμένης αγωγής που του επιβάλει. Με λίγα λόγια του λες ή κάνεις αυτά που σου λέω για την θεραπεία σου ή πάρε τα μέτρα σου για την επερχόμενη κηδεία σου. Το τι θα κάνουν οι τεθλιμμένοι συγγενείς είναι το ερώτημα και αναζητείται η εύρεσή τους για να αποφασίσουν. Όλως τυχαίως αυτοί κωφεύουν και αφήνουν τον ασθενή να ψυχορραγεί. Ίσως έτσι κρίνουν αυτοί τη μεταθανάτιο ζωή.


Θλίβομαι

Θλίβομαι για αυτά που συνέβησαν και για αυτά που συνεχίζουν να συμβαίνουν στη χώρα μου. Για αυτά που καθημερινά ανατρέπουν τη συνέχιση της όποιας διαβίωσης μπορώ ή επιθυμώ να έχω. Στα πάντα επικρατεί μια ασάφεια. Επικρατεί μια θολούρα ως προς την υλοποίηση των όποιων σκέψεων και θεωρητικών προγραμμάτων. Ο ρεαλισμός ανατρέπει τα πάντα αφήνοντας το λαό να σταυροκοπιέται για το ατυχές λάθος. Για ένα λάθος που κανείς δεν μπορεί να το προσδιορίσει. Τα τελευταία πέντε χρόνια, για να μην πάω και παραπίσω, κάθε ημέρα που ξημερώνει είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Το χειρότερη είναι για πολλούς από εμάς διφορούμενο. Αυτό που είναι για εμένα καλύτερο για εσένα είναι το χειρότερο και αντίστροφα. Τουλάχιστον έχουμε κάτι το σταθερό σε αυτή τη χώρα. Την μεγάλη μας αντίφαση. Ποιο είναι τελικά αυτό το αέναο λάθος που απεύχονται οι μεν και επικροτούν οι δε. Δεν βρέθηκε κανείς να μας το εξηγήσει και να μας το αναλύσει. Άλλοι θεωρούν την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Άλλοι εννοούν την έξοδό μας από την Ευρωπαϊκή ένωση. Άλλοι την μεταπήδηση μας σε άλλα γεωστρατηγικά συμφέροντα. Πότε θα καθίσει κάποια πολιτική δύναμη να μας εξηγήσει τα θετικά και τα αρνητικά σε κάθε περίπτωση. Πέντε χρόνια τώρα είμαστε, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ευρώ, στο ΝΑΤΟ, στην «αλληλεγγύη» της Ευρώπης, στις συμφωνίες της Ευρώπης και καλυτέρευση δεν έχουμε δει. Εάν τα αλλάξουμε όλα αυτά ή μερικά από αυτά τι θα γίνει. Ποια είναι τα θετικά του σήμερα με αυτά που θα προκύψουν από το αύριο όταν αλλάξουμε ρότα. Ποια είναι τα άσχημα της αλλαγής και η σύγκρισή τους με τα άσχημα του σήμερα. Μέχρι σήμερα αν και ασχολούμαι καθημερινά με την επικαιρότητα δεν έχω καταλάβει τις θέσεις καμιάς πολιτικής δύναμης. Οι υποσχέσεις του πριν μεταλλάσσονται σε θα δούμε και πισωγυρίσματα λόγω της πραγματικότητας. Εδώ δυο πράγματα συμβαίνουν. Πρώτον. Αυτοί που υπόσχονται δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα. Δεύτερον. Γνωρίζουν αλλά ψεύδονται. Και τα δυο είναι κατακριτέα και επικίνδυνα. Το περισσότερο επικίνδυνο όμως το οποίο είναι πασιφανές ότι ισχύει, είναι ο λαός. Ένας λαός που έχει μάθει να ζει με υποσχέσεις γνωρίζοντας ότι αυτές είναι φρούδες ελπίδες. Ένας λαός που αρέσκεται στον αυτοβασανισμό του. Ένας λαός που ζει σε μια δήθεν δημοκρατία χωρίς αυτή να ορίζεται επακριβώς το τι σημαίνει. Μια «δημοκρατία» που ντύνεται κάθε φορά με διαφορετικό συνολάκι απόψεων και θέσεων πολιτικών και μη. Με χρώματα και αποχρώσεις του θεαθήναι και όχι της ουσίας. Με προγράμματα γραμμένα με ασάφειες για να επιτρέπουν τις εύκολες ανατροπές. Με προοπτικές που κάλλιστα μπορούν να επιβεβαιωθούν μόνο από κάποιον που θα ζήσει τόσα χρόνια όσα ο Μαθουσάλας. Με λίγα λόγια ζούμε προχωρώντας δυο με τρία βήματα και πισωγυρίζουμε σε δυο και αν περισσέψει το τρίτο αυτό θα είναι άνευ ουσίας καθότι θα μείνει ανενεργό. Όλα τα παραπάνω είναι δομημένα με ωραίες λέξεις και επιγραφές. Συντηρητικές δυνάμεις, Προοδευτικές δυνάμεις, Σοσιαλισμός, Πατριωτισμός, Αλληλεγγύη και Ανθρωπιά. Οι δυο τελευταίες λέξεις είναι και τα κλειδιά που απλά αναφέρονται αλλά δεν ισχύουν και δεν υλοποιούνται από κανένα είτε ατομικά είτε ομαδικά. ΑΝΘΡΩΠΙΑ είναι η ευγένεια της συμπεριφοράς που πηγάζει από αισθήματα αλληλεγγύης και συμπόνιας προς το συνάνθρωπο. Αν το δείτε αυτό ως πράξη παρακαλώ να μου το υποδείξετε. Μερικοί θα πουν ότι αδικώ το σταθερό και αμετάβλητο σε θέσεις και ρητορείες από το 1974 και εντεύθεν κόμμα του ΚΚΕ αλλά τους απαντώ ευθαρσώς: ΚΚΕ υπάρχει και στηρίζεται μόνο κάτω από καπιταλιστικά και φιλελεύθερα καθεστώτα. Αν του τα αφαιρέσεις αυτά σβήνει και αυτό μαζί τους. 


Απάντηση του Διογένη στον Μέγα Αλέξανδρο.

Βγάλε με δηλαδή από το σκότος, τη λήθη, και δείξε μου την αλήθεια. Με το έξυπνο λογοπαίγνιο του Διογένη, η απάντηση του μπορεί και να εννοηθεί έως: "Σταμάτα να μου κρύβεις τον ήλιο".

'Όταν αυτό γίνει πραγματικότητα τότε κάλλιστα μπορώ να πω ότι Ναι, υπάρχει η  Ελλάδα ως κράτος. Μέχρι τότε θα περιμένω υπομονετικά αντιδρώντας σε αυτό που θέλουν να περάσουν : Ότι είμαι και δεν είμαι. Σε αυτό που θέλουν να μου επιβάλλουν ότι είμαι ενώ δεν είμαι. Σε αυτό που θέλουν να με κάνουν αλλά δεν μπορούν.

Όλοι τους μιλούν για κράτος δικαίου χωρίς να διευκρινίζουν ποιο είναι αυτό. Όλοι τους λένε ότι θέλουν το καλό μου χωρίς να ακούν ποιο είναι αυτό που νιώθω και περνώ στην καθημερινότητά μου.

Το κράτος δικαίου για εμένα προσωπικά είναι αυτό που όταν κάνει λάθος το αναγνωρίζει και το επανορθώνει χωρίς να με αναγκάζει να πληρώσω εγώ τις συνέπειες του λάθους του. Είναι αυτό που θα μου δικαιολογήσει την εκούσια ύπαρξή μου μέσα σε αυτό χωρίς διλήμματα. Είναι αυτό που θα με προτρέπει  να προσφέρω εκούσια ψυχή και σώματι τον εαυτό μου για το κοινό καλό. Είναι αυτό που κρύβεται πίσω από την τελευταία ρανίδα του αίματός μου. 


Δυστυχώς

Δυστυχώς οι πάντες γύρω μας ακούγονται μόνο αν έχουν καθοριστεί με κάποιο τρόπο επώνυμοι ή αναγνωρίσιμοι. Εμείς οι υπόλοιποι άσημοι έχουμε ξεχάσει να ακούμε ακόμα και τον διπλανό μας χωρίς να αναιρείται ότι η πλειονότητα του εμείς έχει πολλά ορθά να επιδείξει αλλά έχει στερηθεί της ικανότητας αυτής. Εάν κατά κάποια συγκυρία συμβεί να υπάρξει συζήτηση αυτή θα είναι εκ των προτέρων προκαθορισμένη να οδηγηθεί σε μια αντιπαράθεση λόγων και θέσεων επί παντός θέματος. Όλοι μας παρακολουθούμε λίγο πολύ τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα τα τηλεοπτικά. Άραγε καταλαβαίνουμε όλοι τα ίδια; Εδώ εκφράζω τις επιφυλάξεις μου. Όχι, όλοι δεν καταλαβαίνουμε τα ίδια γιατί έχουμε διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων. Οι περισσότεροι επιθυμούμε να έχουμε ακούσματα αρεστά προς την ιδεολογία μας και τις θέσεις μας. Επικροτούμε αλλά και εξοστρακίζουμε. Επικροτούμε αυτά που μας βολεύουν διακόπτοντας την ακρόαση βγάζοντας κορώνες επιδοκιμασίας προς υπόλοιπους λες και ο ομιλών απευθύνεται μόνο προς εμάς. Η ροή του λόγου του ομιλητή ήδη έχει χαθεί από τα αυτιά των παρευρισκομένων οι οποίοι ασχολούνται μόνο σε μια αντιπαράθεση μιας λέξης ή πρότασης που δεν έχει συνδεθεί με τα προηγούμενα και τα επόμενα του λόγου. Το ίδιο και χειρότερο είναι όταν ο αποδοκιμάζων εκφράζει τις αντιθέσεις του συνοδεύοντάς τες με τις χειρότερες λεκτικές επινοήσεις της στιγμής. Το ακούω, κατανοώ και μετά σε χαλαρό χρόνο συζητώ για να κρίνω και επικρίνω έχει χαθεί από την Ελληνική ομήγυρη. Ο καθένας μας με τις σκέψεις του τα βρίσκει. Από δυο άτομα και παραπάνω χάνεται ο έλεγχος των λόγων και των έργων. Αυτό το σκηνικό αν και υπήρχε από τα παλιά επεκτάθηκε με την άνθηση των τηλεοπτικών εκπομπών ενημέρωσης που ξεκινούν από το πρωί έως τις πρώτες μεταμεσονύχτιες ώρες. Σε αυτές που οι επώνυμοι ή αναγνωρίσιμοι  επιδίδονται σε ένα άκρατο ανταγωνισμό στο ποιος θα σκεπάσει με τη φωνή του το λόγο του άλλου. Είναι δυνατόν αυτό να μη περάσει στους τηλεθεατές. Όσο καλόπιστος και ανεκτικός και αν είσαι κάποια στιγμή ενδίδεις και μεταφέρεις αυτό που βλέπεις και στην ομήγυρη που σε περιτριγυρίζει. Όλοι μας έχουμε φτάσει στο σημείο να απορούμε για το τι ακούσαμε. Διαβάζουμε την επομένη στον τύπο ή σε δικτυακές κοινότητες αυτά που υποτίθεται ότι ακούσαμε ζωντανά από τους ομιλητές και διερωτόμαστε το τι φταίει και εμείς τα καταλάβαμε διαφορετικά. Δεν υπαινίσσομαι ότι τα γραπτά του τύπου είναι τα σωστά. Όχι, και αυτά είναι διατυπωμένα και τις περισσότερες φορές διαστρεβλωμένα ανάλογα με τα πιστεύω του γράφοντος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι διαψεύσεις των ομιλούντων πέφτουν βροχή μετά το πέρας της ομιλίας τους. Το σλόγκαν « λάθος κατανοήθηκαν» δίνει και παίρνει στις μέρες μας. Τώρα αν ανατρέξουμε και στην ξύλινη γλώσσα που χρησιμοποιούν κατά το πλείστον οι πολιτικοί τότε το χάος είναι αμέτρητο. Εκεί δεν καταλαβαίνει κανένας ακόμα και αυτός που τα είπε. Ζούμε όλοι μας μέσα σε ένα διαστρεβλωμένο τόπο και χρόνο. Ας γυρίσω πίσω στην αρχική μου τοποθέτηση. Ο καθορισμός του επώνυμου και αναγνωρίσιμου. Αυτός που γίνεται από τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα από τα τηλεοπτικά. Η συνεχής προβολή κάποιου τον καθιστά αναγνωρίσιμο μέχρι που τον αναδεικνύει σε επώνυμο και ειδικό. Τυχαία περάσαμε από την εποχή που τα πολιτικά κόμματα αλίευαν αναγνωρίσιμους από τον καλλιτεχνικό χώρο; Τυχαία εκλέξαμε βουλευτές να μας εκπροσωπούν στη βουλή επειδή μας άρεσαν ως ηθοποιοί ή τραγουδοποιοί και δημοσιογράφοι. Καλά οι τελευταίοι κάτι έκαναν με τη δουλειά τους για τα ίδια πράγματα. Οι άλλοι σε τι πρόσφεραν εκτός από παραστάσεις ενός ρόλου που υποδύονταν. Έκανα τάχα μου πολιτική ερμηνεύοντας τους ρόλους που τους έδινε ο παραγωγός;  Γιατί άραγε φτάσαμε στο σημείο τα πάντα να γίνονται για την τηλεθέαση της στιγμής χωρίς να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον.

Κάποτε, δεν είμαι σε θέση να πω πότε, επιβάλλεται να ασκηθούμε στο να ακούμε προσεκτικά και υπομονετικά και μετά να παίρνουμε το λόγο για να κρίνουμε, να επικρίνουμε και να προβάλλουμε τις δικές μας απόψεις κατανοώντας επίσης το αυτονόητο ότι όπως κρίνουμε δεχόμαστε και να κριθούμε.  


Όταν δεν μπορείς να καταλάβεις τα απλά πράγματα.

Όταν δεν μπορείς να καταλάβεις τα απλά πράγματα σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με εσένα. Τι άλλο μπορεί να πει κανείς για αυτά που συμβαίνουν στην πιο κρίσιμη καμπή της Ελληνικής οικονομίας. Η εμμονή μερικών να αντικρούουν ψυχή και σώματι τις οποιεσδήποτε προσπάθειες για εξομάλυνση μιας οικονομίας για να γίνει βιώσιμη άρα και διαχείρισιμη  πρέπει να διερωτάσαι για την αντίληψη του αυτονόητου. Χρωστάω άρα και πρέπει να πληρώσω. Κοιτάω στο πορτοφόλι μου και αυτά που έχω δεν επαρκούν. Τι κάνω; 1ον Πάω στον δανειστή και του λέω. Θέλω και άλλα τόσα για να στα εξοφλήσω στο απώτερο μέλλον και για να δεις ότι το εννοώ σου υπογράφω ότι και να επιθυμείς. 2ον  Πάω στον δανειστή και του λέω. Θέλω να συζητήσουμε για το χρέος μου γιατί δεν μπορώ να το εξοφλήσω με τους όρους που συνεννοηθήκατε με τους προκατόχους μου. Έχω ένα διαφορετικό πρόγραμμα αποπληρωμής το οποίο μακροπρόθεσμα θα είναι επωφελές και για τους δυο μας.

Στην πρώτη περίπτωση είναι τα λεγόμενα μνημόνια. Δηλαδή κάποιες υποχρεώσεις του δανειζόμενου ως προς τον δανειστή για την πληρωμή ενός χρέους που δεν έχει αφενός ορίζοντα αποπληρωμής και αφετέρου αποστερεί από τις μελλοντικές γενιές το δικαίωμα διαχείρισης του καθόσον μέσα στους όρους υπάρχει η αποδυνάμωση ή και ολοσχερής αφαίρεση των εσόδων του από τις υποθηκευμένες περιουσίες του.

Στην δεύτερη περίπτωση είναι η επαναδιαπραγμάτευση των όρων. Δηλαδή μια ανάσα στον δανειζόμενο για να βάλει τα εσωτερικά του έσοδα σε μια τάξη ώστε να αποπληρώνει το χρέος με τις δικές του δυνάμεις.

Τι κάνει ο δανειστής και τι ο δανειζόμενος σε κάθε περίπτωση.

1η Ο δανειστής εμμένει στην πρώτη συμφωνία με νύχια και με δόντια διότι κερδίζει άμεσα και χωρίς κανένα ρίσκο τα χρήματά του και μάλιστα με επιτόκιο που έχει καθοριστεί από τον ίδιο. Επιπλέον γνωρίζει ότι χωρίς καμία άλλη ενέργεια δική του αρχίζει να βάζει χέρι και στην περιουσιακή κατάσταση του δανειζόμενου με εκποιήσεις της ή χρήσεις της προς όφελός του.

Ο δανειζόμενος αντίστοιχα βράζει στο ζουμί του και ψάχνει κάθε φορά παρακαλετά να βρει τρόπους για να ξεπεράσει την κάθε ημέρα, τον κάθε μήνα, τον κάθε χρόνο βουλιάζοντας ολοένα και περισσότερο στα χρέη και στις υποχρεώσεις που δεν έχουν τέλος μέχρι να σηκώσει τα χέρια και να πει. Μέχρι εδώ πτώχευσα δεν έχω τίποτα άλλο. Βέβαια ο δανειστής μέχρι τότε όχι μόνο θα έχει πάρει τα χρήματά του και με το παραπάνω αλλά θα του μείνει και η διαχείριση μιας δήθεν καταχρεωμένης περιουσίας.

2η Ο δανειστής βρυχάται και απειλεί στο άκουσμα μιας επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του χρέους και προσπαθεί από θέση ισχύος να επιδεινώσει προς όφελός του τις όποιες ευνοϊκές συνθήκες διαφαίνονται ως προς τον δανειζόμενο κουνώντας το δάχτυλό του και κραδαίνοντας τις συμφωνίες που έχει στα χέρια του. Επιπλέον αν δείξει έστω και μια μικρή κατανόηση αυτή θα του γυρίσει εις βάρος του καθόσον και άλλοι δανειζόμενοι θα επιχειρήσουν κάτι ανάλογο.

Ο δανειζόμενος προσκαλεί με τη στάση του και τις θέσεις του τον  δανειστή να καθίσουν σε ένα τραπέζι διαλόγου προβάλλοντας με όλα τα μέσα που διαθέτει την κοινωνική αλληλεγγύη του σχηματισμού που ανήκουν και οι δυο τους ελπίζοντας ότι κάτι προς το καλύτερο μπορεί να πετύχει. Αν δεν το πετύχει έχει δυο επιλογές. Η μια είναι να υποκύψει οπότε ο κάθε κόπος ήταν μάταιος και πισωγυρίζει στα ίδια που απεχθανόταν. Η άλλη είναι να αποχωρήσει από τον σχηματισμό αναλαμβάνοντας το οποιοδήποτε κόστος του επιφέρει αυτή του η ενέργεια κάνοντας όμως γνωστό σε όλους τους εναπομείναντες ότι και η δική τους σειρά δεν θα αργήσει να έρθει καθόσον η αλληλεγγύη είναι έννοια χαρτιών και οι επιπτώσεις της αποχώρησης είναι δεινή για όλους τους μετέχοντες στην δήθεν ύπαρξή της. Εξάλλου ένα κράτος ποτέ δεν πτωχεύει ιδιαίτερα αν έχει κατοίκους που δεν μασούν μπροστά σε προκλήσεις και αντιξοότητες. Η χώρα μας το έχει αποδείξει κατ'επανάληψη αυτό στο παρελθόν.

Οικονομολόγος δεν είμαι. Ούτε πρόκειται να γίνω στα 61 μου χρόνια. Αυτό που ξέρω όμως είναι ένα:

Μέσα στους χρόνους της εικονικής ευμάρειας είχα τρία αυτοκίνητα και πέντε κάρτες. Η κρίση με βρήκε με ένα αυτοκίνητο μια κάρτα και ένα δάνειο ( από συγχώνευση καρτών). Πέντε χρόνια παρά τις συνεχείς μειώσεις των αποδοχών μου με αξιοπρέπεια προσπαθώ και πληρώνω τις υποχρεώσεις μου. Τι κατάφερα; Το χρέος μου να μην κατεβαίνει αν και ξεπούλησα ότι χρυσαφικό και τιμαλφές είχα στην κατοχή της οικογένειάς μου. Το χρέος σταθερό ως βραχνάς παραμένει πάνω μου και αυξάνεται μέρα με την ημέρα γιατί τα αποθέματά μου εξαντλήθηκαν. Μακάρι αντί για απλός πολίτης να ήμουν κράτος και να είχα άλλη διαπραγματευτική ικανότητα και να  πω. Δυστυχώς κυρίες και κύριοι πτώχευσα. Θα πάρετε μόνο αυτά που δεν έχω δηλαδή τίποτα από το πουθενά. Όταν φτιάξω δικό μου χρήμα και φέρω τα πράγματα εκεί που μπορώ θα αρχίσω να σας δίνω και σε εσάς. Διαφορετικά θα περιμένετε στον αιώνα τον άπαντα. Η ελπίδα μου είναι ότι κανείς δεν το θέλει αυτό να το πάθω γιατί σαν και εμένα υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο. Τι θα κάνουν με τα στόματα που έχω να θρέψω. Τι θα κάνουν με τη συντήρηση του σπιτιού μου. Αν πέσει εκτός από εμένα θα πλακώσει και άλλους και τα μπάζα κοστίζουν ακόμη και για την μετακίνησή τους. Όλοι γνωρίζουν δανειστές και δανειζόμενοι ότι από έναν πτωχευμένο λίγα μπορείς να πάρεις. Ακόμα και η ζωή του λίγη αξία μπορεί να έχει αλλά αγοράζεται ακριβά. 

Το θέμα δεν είναι το τι κάνω εγώ προσωπικά. Το θέμα είναι το πώς βλέπει ο καθένας από εμάς τις δυο παραπάνω περιπτώσεις και στο που εντάσσει τον εαυτό του.


Δεν είμαστε ψεκασμένοι αλλά ποτισμένοι με υποτέλεια

Γιατί το λέω αυτό; Απλά απλούστατα γιατί δεν έχουν περάσει λίγες ώρες από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και μερικοί απλοί πολίτες εξαπολύουν τις μύχιες σκέψεις τους στα κοινωνικά δίκτυα λες και αυτοί έχουν οριστεί ως διαχειριστές της τύχης μιας ολόκληρης χώρας. Η συνήθεια είναι ο χειρότερος εχθρός του ίδιου του εαυτού μας. Χρόνια τώρα έχουμε ποτιστεί με υποτέλεια προς τον ισχυρό. Αυτόν που επιβάλει με το φόβο τα δεινά μας παραθέτοντας κάθε φορά ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Δεν έχουμε δει ποτέ μια κυβέρνηση να τηρεί τις προεκλογικές δεσμεύσεις της και ως εκ τούτου θεωρούμε ότι όλες τους υπόσχονται απατηλές επιδιώξεις. Δεν έχουμε γαλουχηθεί να αντιμετωπίζουμε τον φόβο κατάματα. Δεν έχουμε συνηθίσει να πολεμάμε ενάντια στα ρεύματα. Κανείς δεν σώθηκε περιμένοντας την βοήθεια από το άγνωστο παραμένοντας απαθείς. Πολλοί όμως σώθηκαν υπερβάλλοντας τον εαυτό τους και άλλοι τόσοι υπέκυψαν για να επιτύχουν την σωτηρία τους. Έδωσαν αγώνα χωρίς να πωλούν για τη σωτηρία τους τη ψυχή τους στο Διάβολο. Αυτή η χώρα έχει σταθεί και υπάρχει ακόμα με χείμαρρους  πόνου, δακρύων, ιδρώτα και αίματος. Ας σταθούμε λοιπόν στο ύψος των περιστάσεων και ας γίνουμε ανταγωνιστικοί στο φόβο. Ας σπάσουμε τα δεσμά της υποτέλειας και ας ξεχυθούμε με ορμή διεκδικώντας τα αυτονόητα που καθορίζουν τη συνέχεια του κράτους. Είμαι ένα από αυτούς που δεν ψήφισαν τη σημερινή κυβέρνηση. Αναγνωρίζω όμως τη συνέπεια των λόγων της και τη προσπάθειά της να αναστρέψει τα κακώς κείμενα που μας ανάγκαζαν να πορευόμαστε σε ένα μέλλον χωρίς οράματα και επιδιώξεις. Ας της δώσουμε το χρόνο που χρειάζεται για να πολεμήσει. Ας σταματήσουμε να προδικάζουμε τα πάντα κάτω από τη σκέπη των προβλέψεων που στηρίζονται σε μια πολύχρονη γαλούχηση στο δίκιο του ισχυρού.


Μια πολύ σκληρή παρτίδα πόκερ για το άνοιγμα μιας πόρτας.

Μέσα σε ένα 20ήμερο θα παίζεται ένα πολύ σκληρό πόκερalt μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της γερμανικής πολιτικής. Ένα πολιτικό πόκερ με τους παίκτες να εμμένουν στις βασικές γραμμές τους ρίχνοντας τα βέλη με στόχο στην ρευστή ψυχολογία των διεθνών επενδυτικών κέντρων. Το αποτέλεσμα βέβαια θα είναι ένα. Αρεστό ή δυσάρεστο θα ικανοποιήσει ίσως και τις δυο πλευρές διότι θα βρουν την περισσότερο εύηχη λέξη που θα συνδυάζει τα πάντα. Από ελληνικής πλευράς το θετικό ή αρνητικό θα ανοίξει τους διαύλους για εφαρμογή μιας πολιτικής που θα αλλάξει μια και καλή την πορεία της εσωτερικής οικονομίας και την επιβίωσης της. Από γερμανικής πλευράς θα καθοριστούν νέοι όροι για την επιβίωση ή όχι της από εδώ και ύστερα ύπαρξης του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι καθόσον θέλει δεν θέλει θα ανοίξει διάπλατα τα χαρτιά της που θα δείχνουν τις πραγματικές προθέσεις της. Όσοι πιστεύουν ή εκτιμούν υπέρ ή κατά της επικράτησης του ενός πάνω στον άλλο θα διαψευσθούν. Αυτό είναι βέβαιο. Κανείς από τους δυο δεν θα διακινδυνεύσει στο να εκτεθεί σε λύσεις που θα του γυρίσουν πίσω μετά από το σβήσιμο των φώτων της δημοσιότητας. Τότε που θα πρέπει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις και τις θέσεις του οι οποίες πλέον έχουν ξεφύγει από τα στενά πλαίσια των κρυφών διαβουλεύσεων και των στυγερών βλεμμάτων του ενός προς τον άλλον. Όταν χτυπάς μια πόρτα, στην οποία έχουν ήδη αποσυνδεθεί τα θυροτηλέφωνα, τρία πράγματα μπορούν μόνο να συμβούν.  Το πρώτο είναι να ανοίξει. Το δεύτερο είναι να μείνει κλειστή. Η Τρίτη είναι να μισανοίξει για να δει ο εντός ποιος είναι αυτός που κρύβεται από πίσω της. Στην πρώτη περίπτωση όλα είναι δυνατά τόσο για τον εισερχόμενο όσο και για τον οικοδεσπότη. Στη δεύτερη περίπτωση αυτός που την κτυπά απογοητεύεται και είναι άγνωστο για τον  οικοδεσπότη να γνωρίζει τις από εκεί και ύστερα κινήσεις του πρώτου. Στην Τρίτη περίπτωση ότι και να γίνει ο αέρας και των δύο πλευρών της πόρτας ανανεώνεται. Αυτό είναι το κόστος και τα κέρδη από αυτή τη σκληρή παρτίδα. Ο κερδισμένος θα έχει πληρώσει πολύ ακριβά το άνοιγμα των χαρτιών του αντιπάλου. Ο χαμένος θα χάσει την παρτίδα αλλά θα γνωρίζει τόσο αυτός όσο και οι παρατηρητές τα χτυπήματα και τις μπλόφες του νικητή. Ως γνωστόν τα κέρδη από τον χαρτοπαίχτη ποτέ δεν είναι αιώνια. Κάθε φορά ο αντίπαλος θα είναι ένας νέος παίχτης περισσότερο έμπειρος. Παίχτες υπάρχουν πολλοί και οι πιο έξυπνοι από αυτούς παρατηρούν, καταγράφουν τις κινήσεις και συμμετέχουν την στιγμή που οι πιθανότητες κέρδους αυξάνουν.