konpapas Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Δυτική Αττική

Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω και ετοιμάζω την άμυνά μου.


Επιδειξίες υλισμού σε περίοδο οικονομικής κρίσης

Δυστυχώς...μυαλό δεν πρόκειται να βάλουμε! 4 χρόνια κρίσης και μερικοί δεν θέλουν να σταματήσουν τις επιδείξεις σε υλικές αξίες και παράλληλα να διαμαρτύρονται για απολύσεις, κρατήσεις μισθών, συντάξεων και επικουρικών. Αγαπητοί μου. Δεν είστε μόνοι σας! Δίπλα σας υπάρχουν συνάνθρωποι που τρέφονται από τους κάδους. Υπάρχουν παιδάκια που δεν σιτίζονται! Τουλάχιστον εξασκείστε το δικαίωμα της διαμαρτυρίας σας για τις περικοπές που έχετε υποστεί αλλά μην προκαλείται με selfing από χώρους διαβίωσης και εξοχής σε χώρους κοινωνικής δικτύωσης.


Μισοκούτελοι και Κουτοπόνηροι

Οι Μισοκούτελοι και οι Κουτοπόνηροι δεν είναι άσχετοι με αυτή τη χώρα. Ανήκουν και οι δυο σε αυτή και μάλιστα είναι σε διαρκή αντιπαράθεση μεταξύ τους καθόσον: Οι πρώτοι προέρχονται από τους δεύτερους αλλά λόγω αυξημένων αρμοδιοτήτων υποτίθεται ότι σκέπτονται εξυπνότερα και είναι ικανότεροι από τους δεύτερους. Οι δεύτεροι θεωρούν ότι οι πρώτοι χρωστάνε σε αυτούς τη θέση τους και ως εκ τούτου πρέπει να κοιτάνε πρώτα από όλα τα καλά και συμφέροντα τα δικά τους. Αυτός ο αγώνας κρατάει πάρα πολλά χρόνια και αν δεν κάνω λάθος ακόμα και προ της συστάσεως αυτής της χώρας σε κράτος. Οι ξένοι κάθε φορά προσπαθούν να βγάλουν άκρη αλλά μάταιος κόπος. Η σχέση των δυο αυτών κατηγοριών δεν μπορεί να διασαλευτεί με τίποτα διότι αποτελούνται από την ίδια πάστα υλικού. Θεωρούν ότι αυτοί είναι πάνω από κάθε τι σε αυτό τον πλανήτη. Θεωρούν τους εαυτούς τους ότι κατάγονται από μια ξεχωριστή φυλή που έδωσε τα πάντα από πνεύμα μέχρι υλισμό σε όλη την ανθρωπότητα. Η υπόλοιπη ανθρωπότητα απορεί με αυτό τον εγωκεντρισμό αυτής της φυλής αλλά τι να κάνει σκάει ένα απλό χαμόγελο και προχωρά αφήνοντας τους Μισοκούτελους και τους Κουτοπόνηρους να συνεχίζουν τον ατέρμονα δρόμο τους. Άλλωστε η παλαιά Ελληνική ταινία με τον τίτλο Βροντάκιδες και Φουρτουνάκιδες αυτό δεν ήθελε να δείξει με καλυμμένο χιούμορ;


Είναι η απόγνωση αφετηρία για ένα νέο ξεκίνημα

Οι πλειονότητα των νοημόνων δίποδων έχει έρθει πολύ κοντά με την απόγνωση. Νοιώθει ότι τα πάντα έχουν γυρίσει εναντίων του. Τα πάντα λες και έχουν συνωμοτήσει για τον λυγίσουν, να τον υποτάξουν, να τον μηδενίσουν, να τον διαγράψουν από τον ανθρώπινο χάρτη. Στρέφεται νοερά ή πραγματικά προς τον ουρανό απευθυνόμενος προς την υπέρτατη δύναμη που πιστεύει και απευθύνει ένα γιατί. Με λίγα λόγια έχει φτάσει στον πάτο του. Τουλάχιστον έτσι πιστεύει, έτσι νοιώθει. Το αποκορύφωμα στο βίωμά του είναι όταν δεν υπάρχει δίπλα του μια δεύτερη ψυχή που να μπορεί να του δώσει έστω και λεκτικά ένα χέρι βοηθείας, μια τόσο δούλα συμπαράσταση. Είναι μόνος ή νοιώθει μόνος. Αδυνατεί να κατανοήσει εκείνη τη στιγμή ότι δίπλα του, γύρω του υπάρχουν χιλιάδες άλλοι όμοιοί του που περνούν τα ίδια αισθήματα. Βιώνουν τις ίδιες ηθικές και υλικές προδοσίες. Εκείνη τη στιγμή έχει κατατάξει τον εαυτό του στην ανυπαρξία του χάους που επιφέρει το μεγάλο λάθος που πιστεύει ότι έχει κάνει. Λογικό είναι τα πάντα να έχουν παγώσει μέσα του εκτός από τον ψυχικό πόνο. Τα αισθήματα που κάποτε έτρεφε για κάθε τι το έμβιο ή ανόργανο που τον περιστοίχιζε έχουν γίνει μια ευθεία γραμμή. Ο παλμογράφος της ζωής λες και έχει σταματήσει για αυτόν. Έχει άραγε ή αυταπατάται; Εδώ ακριβώς αρχίζει το μυστήριο της ζωής. Εδώ αρχίζει το μεγαλείο του ανθρώπινου είδους. Χωρίς να μπορεί πολλές φορές να το ερμηνεύσει αισθάνεται μια μικρή ελπίδα να ανοίγεται μπροστά του. Αρχίζει να λαμβάνει μη ορατά μηνύματα με συγκεκριμένες κατευθύνσεις για απλά και βατά πράγματα. Αρχίζει ώρα με την ώρα, ημέρα με την ημέρα να οπλίζεται με δυνάμεις που δεν είχε ποτέ νοιώσει ότι τις διέθετε. Μέσα στην ομίχλη του μυαλού του αρχίζουν να διαφαίνονται λάμψεις που δείχνουν τα χνάρια νέων δρόμων και προοπτικών. Εκεί αρχίζει πάλι η αναδόμησή του. Εκεί αρχίζει η ανοδική του πορεία. Το που θα φτάσει δεν το ξέρει, δεν το γνωρίζει αλλά νοιώθει ότι έχει τα αποθέματα για να χαράξει νέους δρόμους και να αποφύγει τις ατραπούς. Επειδή όμως τα πάντα δεν είναι ίδια και δεν υπάρχουν τυφλοσούρτες που να ισχύσουν για όλους θα πρέπει ο κάθε ένας ξεχωριστά να αντλήσει στοιχεία από τις εμπειρίες του και να τις χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο αρκεί να μη ξεχνά. « Ότι δίπλα του υπάρχουν και άλλες ψυχές που ίσως δεν κρύβουν τα ίδια αποθέματα με αυτόν και χρειάζονται ένα χέρι βοηθείας για να τους δείξει το νέο ξεκίνημα. Ίσως αυτό το χέρι να είναι το δικό του».


Αντίσταση

Όσον αφορά τον ανθρώπινο παράγοντα:

Είναι η εκδήλωση σταθερής εναντίωσης, η άρνηση αποδοχής, σύμπλευσης ή υποχώρησης ( σε κάποιον που προσπαθεί να επιβληθεί). Η ικανότητα ενός οργανισμού να αντιστέκεται σε μόλυνση ή αρρώστια.

Όσον αφορά τον υλικό παράγοντα:

Η ιδιότητα ενός αγωγού να αντιτίθεται στη ροή ηλεκτρικού φορτίου και να μετατρέπει την ηλεκτρική ενέργεια σε θερμική.

Αποτέλεσμα της υπερβολικής χρήσης και των δυο είναι να καεί η αντίσταση. Όσον αφορά τον ανθρώπινο παράγοντα η λάθος επαναλαμβανόμενη χρήση του ως αντιστάτης επιφέρει το σημερινό φαινόμενο που λέγεται Ελλάδα και Έλληνας. Όσον αφορά τον υλικό παράγοντα γίνεται διακοπή ρεύματος και τα πάντα σταματούν να λειτουργούν.

Δυστυχώς στη χώρα μας συμβαίνουν συχνά και τα δυο.


Το είμαι ή δεν είμαι, το θέλω ή δεν θέλω

Το είμαι ή δεν είμαι, το θέλω ή δεν θέλω έχει αντικατασταθεί προ πολλού από το είμαστε ή δεν είμαστε και θέλουμε ή δεν θέλουμε. Όσα κράτη κατάφεραν να το εφαρμόσουν έφτασαν να αποτελούν σήμερα μια δυναμική οντότητα στην παγκόσμια κοινότητα. Δυστυχώς σε ορισμένα κράτη που συνεχίζουν να λειτουργούν με το είμαι και το θέλω παραμένουν στην καθημερινότητά τους με το να απασχολούνται με τη μιζέρια του όλα ή τίποτα κάτω από μια εφήμερη εγωιστική νοοτροπία. Μια νοοτροπία που στηρίζεται σε έναν άρρωστο εγωισμό που θέλει να είναι «πάντα» πρώτος χωρίς να καταβάλει τουλάχιστον τον ελάχιστο κόπο. Έναν εγωισμό που φτάνει στις ακρότητες. Φτάνει ακόμη στην αυτοκαταστροφή του φορέα του όπως κάνει και ο αυτοκαταστροφική ασθένεια του καρκίνου. Τελειώνει μόλις καταστρέψει και το τελευταίο κύτταρο της επιβίωσής του. Αυτός ο εγωισμός περιμένει τα πάντα να γίνουν από τους άλλους. Άλλοι θα δουλέψουν. Άλλοι θα σχεδιάσουν. Άλλοι θα καταπονηθούν και αυτός θα απολαμβάνει το οποιοδήποτε κέρδος. Το μεγαλύτερο ολίσθημα των κρατών αυτών είναι ότι ο λαός τους πρέπει και επιβάλλεται να κρύβεται πίσω από μια κρατική οντότητα γιατί έτσι βολεύονται όλοι ως κρατικοδίαιτοι. Οι πολιτικές ιδεολογίες τους κτίζονται και στηρίζονται πάνω σε αυτή την αρχή. Υπάρχει όμως πάντα και μια μικρή, σχεδόν απειροελάχιστη, μερίδα λαού που τολμά να ξεχυθεί μπροστά από όλους παίρνοντας και το ανάλογο ρίσκο της αποτυχίας. Ακόμη όμως και αυτή η ελάχιστη μερίδα για να επιτύχει το σκοπό της κάνει και τις ανάλογες συμμαχίες για να πετύχει τις εγγυήσεις επιβίωσης. Οι συμμαχίες γίνονται είτε με την εξουσία των κρατικοδίαιτων είτε με ξένες πλάτες που εξυπηρετούν τα δικά τους πολιτικοοικονομικά συμφέροντα. Λογικό είναι ως συνέπεια οι πρώτοι, οι κρατικοδίαιτοι που αποτελούν και τη πλειοψηφία, επειδή δεν έχουν να προσφέρουν κάτι το χειροπιαστό παρά μόνο ιδεολογίες και θεωρίες, στοχοποιούν τους λίγους και τους ρίχνουν στο βωμό της λασπολογίας και των επικρίσεων. Οι δεύτεροι για να προστατευτούν ενδίδουν όλο και περισσότερο στις συμμαχίες τους.  Αυτός ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται για μεγάλες χρονικές περιόδους και για οποιαδήποτε αλλαγή πρέπει να ανατραπούν πολλά κατεστημένα τα θύματα των οποίων κυρίως είναι το σύνολο και όχι η μειοψηφία του λαού. Η Ελλάδα ταλανίζεται σε αυτό το φαύλο κύκλο από την επανασύσταση της μετά τον οθωμανικό ζυγό. Ένα κύκλο που κουμπώνει πάνω του τις εκάστοτε πολιτικές δυνάμεις που απαιτείται να τον αντιπροσωπεύσουν. Πολιτικές δυνάμεις που ξεκινούν με υποσχέσεις αλλαγής του κατεστημένου και καταλήγουν υπερασπιστές της διαιώνισης του. Εδώ και μια τετραετία οι ισορροπίες της νιρβάνας του κρατικισμού ταρακουνίθηκαν από ένα τσουνάμι μεταρρυθμίσεων που σκοπό έχει να αποτινάξει αυτή τη νοοτροπία. Τις μεταρρυθμίσεις δεν τις αποφασίσαμε εμείς αλλά μας τις επέβαλλαν οι δανειστές γιατί αποφάσισαν για το δικό τους συμφέρον να βάλουν μια τάξη σε αυτό το άναρχο εγωκεντρικό σύστημα. Το πλήγμα για τους πρώτους τους κρατικοδίαιτους είναι τεράστιο χωρίς να διαφαίνεται στο εγγύς μέλλον κάτι το θετικό για αυτούς. Για τους δεύτερους άρχισε ένα ξεκαθάρισμα των καιροσκόπων της αρπαχτής, δηλαδή αυτών που στηρίχθηκαν και συνεχίζουν να στηρίζονται στο κρατικοδίαιτο σύστημα με εγγυήσεις της κρατικοδίαιτης παλαιάς κρατικής εξουσίας. Με λίγα λόγια όλοι πληρώνουν το τίμημα της κρίσης που επιβλήθηκε από τους δανειστές. Η διαφορά είναι μια και εμφανείς. Η εγγύηση της καλής συνεργασίας είναι η ανταποδοτικότητα των προσφερομένων χρημάτων σε είδος, ύφος, αξιοπιστία, εμπιστοσύνη και συνέχεια στις υποχρεώσεις που αναλαμβάνεις. Κάτι που δεν είναι σύνηθες στην ελληνική νοοτροπία των τόσων χρόνων της δήθεν αυτοδιοίκησης που είχαμε. Η « δήθεν» ελευθερία που πιστεύαμε πως είχαμε ήθελε και τις ανάλογες ικανότητες για να την διαχειριστούμε. Ικανότητες που τις εκτιμήσαμε λάθος και τις πράξαμε πολύ λάθος και τα λάθη διορθώνονται μόνο με τη γομολάστιχα όπως έλεγε και η αείμνηστη δασκάλα μου στο δημοτικό.

Τώρα οι δανειστές μας περνούν με το έτσι θέλω αυτό που έπρεπε να καταλάβουμε από μόνοι μας. Ότι η εγγύηση για την ύπαρξή μας είναι: « Προσφέρουμε για να κερδίσουμε. Εάν κερδίσουμε έχουμε δουλειά και ψωμί για όλους. Εάν δεν κερδίσουμε ... τότε χάνουμε τα πάντα και επιζούν αυτοί που ξέρουν να επιβιώνουν μέσα από συνεργασίες και όχι με το να θέτουν τον εαυτό τους στο περιθώριο ενός εγωκεντρικού συστήματος που έχει αποθάνει παγκόσμια προ πολλού». Αυτό τον κύκλο πρέπει και μας επιβάλλεται να περάσουμε στην παρούσα κρίση. Μετά θα έρθει και η ανταμοιβή της ομαδικότητας. Όλοι θα κερδίσουμε ανάλογα με το είδος της προσφοράς μας και της δυναμικής που δείχνουμε για να σταθούμε εφάμιλλα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό ως αυτοτελή κρατική οντότητα.


Από το εμείς στο Εγώ.

Ελλάδα είναι εδώ, δεν είναι παίξε γέλασε. Δημοσιοποιείται η δικαστική απόφαση της  προσφυγής που έγινε ομαδικά από τις όποιες ενώσεις και η οποία δικαιώνει το σύνολο των αδικημένων. Αμέσως κυκλοφορούν διάφορες απόψεις και ερμηνείες που δίνει ο καθένας όπως αυτός τις αντιλαμβάνεται. Σου παρέχουν διάφοροι κατά το δοκούν και την ερμηνεία τους τον τρόπο που πρέπει να κινηθείς πλέον ατομικά με αιτήσεις και εξουσιοδοτήσεις στους γνωστούς άγνωστους νομικούς που παρακολουθούν και επεμβαίνουν σε τέτοιες περιπτώσεις, επειδή σε συμπονούν, προσφέροντας σου και την ανάλογη έκπτωση για τις υπηρεσίες τους. Εσύ απορείς! Απορείς γιατί μια απόφαση που αφορά το σύνολο αρχίζει να παίρνει ατομικό χαρακτήρα. Η απορία σου τελειώνει όταν συνειδητοποιείς ότι τα πάντα γίνονται για το ατομικό συμφέρον και όχι για το ομαδικό. Δίνεις ...  παίρνεις! Δεν δίνεις ... κάθεσαι στα αυγά σου προσεκτικά γιατί διαφορετικά θα γίνουν ομελέτα και μπορεί αντί να τη φας να σου καθίσει και στο λαιμό! 


Πως δικαιολογείται ο τρόπος που ζω

Όλα ξεκινούν από τα απλά πράγματα ακόμα και αν τα θεωρούμε αυτονόητα στην καθημερινότητά μας.

Θα αναφερθώ σε αυτό που μου έτυχε το πρωί. Πιστεύω πως το ίδιο λίγο πολύ έχει συμβεί σε όλους. Βρισκόμουν σε super market γνωστής αλυσίδας. Εκεί που ήταν να χτυπήσει η υπάλληλος τα προϊόντα μου εμφανίζεται από την πίσω μεριά του ταμείου μια άλλη υπάλληλος του καταστήματος κρατώντας ένα μπουκαλάκι με εμφιαλωμένο νερό. Η ταμίας το πήρε το χτύπησε στη μηχανή και από εκεί και ύστερα ανοίγει ένα προσωπικό διάλογο με την άλλη που είχε το νερό. Ο διάλογος κράτησε ακριβώς ενάμιση λεπτό. Μετά άρχισε να χτυπά τα πράγματά μου στη μηχανή. Πλήρωσα το αντίτιμο και πριν ακόμα προλάβω να πάρω τα ρέστα άρχισε να χτυπά τα πράγματα του επόμενου πελάτη βάζοντας ανάμεσα στα δικά μου και στα δικά του το χέρι της. Μόλις έπιασα τη πρώτη σακούλα για να τοποθετήσω τις αγορές μου μέσα αυτή έβγαλε το χέρι της και τα πράγματα τα δικά μου και του επόμενου ανακατεύτηκαν. Πριν προλάβουμε να ξεχωρίσουμε ο καθένας τα δικά του και ο επόμενος να πάρει τα ρέστα του, η υπάλληλος άρχισε να χτυπά του μεθεπόμενου. Αυτό είναι σχεδόν μια καθημερινότητα που άλλοτε δημιουργεί εκνευρισμό και άλλοτε όχι. Αυτό που δείχνει όμως είναι ο τρόπος ζωής μου και η συμπεριφορά μου ως λαός.

Τι θέλω να πως αναλυτικά:

Η υπάλληλος με το μπουκαλάκι παρακάμπτει όλη τη διαδικασία λειτουργίας του ταμείου με το εύλογο πρόσχημα ότι κάνει διάλειμμα από την εργασία της και ψωνίζει το κολατσιό της ή το νερό της που θα καταναλώσει. Το θεωρούμε ή μάλλον μας έχει περαστεί ως φυσιολογικό και έτσι το αφήνουμε απαρατήρητο. Το ότι ο πελάτης υποχρεώνεται να υπομένει μια λάθος διαδικασία λειτουργίας και επαφής του με τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας της επιχείρησης είναι μάλλον στα ψιλά γράμματα.

Ο προσωπικός διάλογος μεταξύ των υπαλλήλων εις βάρος του πελάτη είναι άλλη μια παραβίαση του κανονισμού λειτουργίας μιας « σοβαρής επιχείρησης» εκτός αν δεν υπάρχει αλλά απλά υπονοείται ότι υπάρχει.

Ο υπάλληλος του ταμείου δεν έχει τη στοιχειώδη αντανακλαστική συμπεριφορά στο να δώσει τον ανάλογο χρόνο στον πελάτη για να μπορέσει αυτός να πληρώσει, να πάρει τα ρέστα και να τακτοποιήσει τα πράγματά του πριν αρχίσει η διαδικασία με τον επόμενο πελάτη. Συχνά δημιουργείται ο ανάλογος εκνευρισμός μεταξύ υπαλλήλων και πελατών. Παραβίαση πάλι των κανόνων λειτουργία μια «σοβαρής επιχείρησης» εκτός αν δεν υπάρχει.

Η επιχείρηση αντί να έχει, αντί να προσφέρει στον υπάλληλό της τον ανάλογο χώρο με τον ανάλογο εξοπλισμό και παροχές για να αυτοεξυπηρετηθεί τον αφήνει να γίνεται πελάτης μέσα στον ίδιο το χώρο εργασίας του. Αθάνατο ελληνικό δαιμόνιο. Τι θα τους στοίχιζε αν στο χώρο ανάπαυσης υπήρχε η σίτισή του και η παροχή νερού από ψυκτικό μηχάνημα με ποτήρια μιας χρήσεως. Μάλλον και αυτό είναι στα ψιλά γράμματα του κανονισμού λειτουργίας « αν υπάρχει».

Η υπάλληλος ταμείου χρησιμοποιεί τα χέρια της για να διαχωρίσει τις αγορές των πελατών, όποιες και αν είναι αυτές. Τώρα αν για λόγους δήθεν υγιεινής ορισμένα προϊόντα έχουν συσκευαστεί από άλλο υπάλληλο που φοράει γάντια, είναι μάλλον και αυτό στα ψιλά γράμματα. Ότι τα χρήματα που συναλλασσόμαστε αλλάζουν τόσα και τόσα χέρια και περνούν όλα από τα χέρια του  ταμεία  που πιάνει και τα προϊόντα των πελατών και τα μικρόβια σουλατσάρουν ανενόχλητα είναι μάλλον και αυτό για τα ψιλά αδιάβαστα γράμματα.

Αυτά τα λίγα σε ανάλυση έγιναν και γίνονται καθημερινά μπροστά μας και ενώ τα βλέπουμε και τα ζούμε αφήνουμε τον εαυτό μας να πέσει και αυτός στην διαδικασία των ψιλών γραμμάτων.

Φανταστείτε τι γίνεται στα αρτοποιεία που δεν είναι υποχρεωτική η τυποποίηση και τα πάντα γίνονται με γυμνά χέρια. Σου πιάνει ο άλλος τη φρατζόλα στη πετάει σε μια σακούλα ή την τυλίγει σε ένα χαρτί και στη δίνει να τη βάλεις στο στόμα το δικό σου και των παιδιών σου. Πηγαίνεις στο παντοπωλείο της γειτονιάς ή στον κρεοπώλη σου  και σου τυλίγει τα αλλαντικά, τα τυριά και τα κρεατικά με γυμνά χέρια. Τι είχε πιάσει πριν από αυτά είναι γραμμένο και αυτό στα ψιλά γράμματα.

Αυτά τα λίγα, αυτά τα απλά είναι που χαρακτηρίζουν και τον τρόπο ζωής μου. Δείχνουν αυτό που είμαι. Όπως δέχομαι να με χρησιμοποιούν ως αμελητέα ποσότητα άλλο τόσο δεν έχω και τη στοιχειώδη ίση αντιμετώπιση από τους συνεργαζόμενους λαούς μέσα σε μια μεγάλη κοινότητα.

Σκεφτείτε το λίγο και ίσως με καταλάβετε τι θέλω να πως με την ευρεία έννοια του όρου άνθρωπος και ανθρωπότητα και κουλτούρα χώρας.

Γερμανία - Βραζιλία 7-1

Μια χώρα των 81 εκατομμυρίων με πειθαρχία σε δουλειά και κανονισμούς κατάφερε να δείξει και να διδάξει το σωστό ποδόσφαιρο στην κατ'εξοχή χώρα του ποδοσφαίρου των 200 εκατομμυρίων που δέχονται να μένουν στις φαβέλες αρκεί να έχουν μια μπάλα να πηγαινοέρχεται στα πόδια τους. Η ανθρωπιά δεν είναι η ασυδοσία του να κάνω ότι θέλω αλλά να τηρώ τους κανόνες της κοινωνίας που θέλω να ανήκω και να υπάρχω. 


Με τον παπά να πας (ανέκδοτο)

Κάποτε  σε ένα από τα πολλά χωριά μας υπήρχε ένα ζευγάρι που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έκαναν δεν είχαν καταφέρει να αποκτήσουν παιδί. Είχαν περάσει κατά πολύ τα πέντε χρόνια του έγγαμου βίου και ο απόγονος δεν ήθελε να φανεί με τίποτα. Με τη συμβουλή κάποιας φίλης η γυναίκα πήγε στην πόλη και έκανε τεστ γονιμότητας. Το αποτέλεσμα την χαροποίησε. Ήταν 100% γόνιμη. Άρα το πρόβλημα ήταν του άντρα της. Τι να κάνει; Να του το πει; Άπαπα τέτοια πράγματα. Μικρό το χωριό. Πως θα αντιδρούσε ο Πανάγος; Άμα του ξέφευγε τίποτα να γίνει ρεζίλι στους χωριανούς! Πάλι ως καλή συμβουλάτορας η φίλη της είπε: "Μην είσαι χαζή μωρή. Πήγαινε στην Αθήνα,βρες ένα αρσενικό που να σου αρέσει, κάνε έρωτα μαζί του και που ξέρεις μπορεί να τα καταφέρεις. Ακόμα και αν δεν γίνει με την πρώτη, θα το ξανακάνεις μετά από λίγο καιρό". Η γυναίκα το σκέφτηκε...αλλά δεν της πήγαινε να το κάνει. Αποφάσισε λοιπόν να πάρει τη συμβουλή του παπά του χωριού. Μια και δυο πηγαίνει και τον βρίσκει μετά την λειτουργία της Κυριακής. Παπά μου, του λέει, το και το. Είμαστε πολύ στεναχωρημένοι με τον άνδρα μου που ο Θεός δεν μας έδωσε ένα παιδί. Ο παπάς πολύτεκνος και καρπερός,δεν είχε κλείσει καν τα τράντα πέντε χρόνια του και είχε κάνει την παπαδιά να αισθάνεται κουνέλα. Έξι παιδιά της έδωσε με την ευλογία του Θεού και της Παναγίας. Την άκουσε ο παπάς με προσοχή, στύλωσε τα μάτια του πάνω στο κορμί της και με ιδιαίτερη μειλίχια φωνή, της είπε: " Τέκνο μου μην αμαρτάνεις με το να ρίχνεις το βάρος στο Θεό. Είναι μεγαλέσπλαχνος και πάντα δίνει τη λύση σε αυτόν που την αναζητά. Αλλά εδώ που τα λέμε τέκνο μου γιατί να φορτώνουμε με τέτοια το Θεό! Θα σε συμβούλευα να προσευχηθείς στην Παναγία. Μητέρα είναι και αυτή κάτι θα ξέρει παραπάνω για το θέμα σου. Πήγαινε λοιπόν παιδί μου στην εικόνα της και με ευλάβεια συζήτησε το μαζί της και ζήτησε τη γνώμη της. Άντε τέκνο μου πήγαινε και θα σε περιμένω να μου πεις. Η γυναίκα μια και δυο πηγαίνει, γονατίζει στην εικόνα και αρχίζει να λέει το πρόβλημά της. Ο παπάς μη χάνοντας καιρό κρύβεται πίσω από την εικόνα και όταν η γυναίκα ζήτησε πλέον από την Παναγία τη συμβουλή της, δηλαδή εάν έπρεπε να πάει με άλλον άντρα για να τεκνοποιήσει, λεπταίνει τη φωνή του την κάνει λίγο απόκοσμη ως να έρχεται από το υπερπέραν και της λέει: " Με τον παπά να πας! Με τον παπά να πας!" Η γυναίκα σοκαρισμένη για την απάντηση που της έδωσε η εικόνα πηγαίνει και το λέει στο παπά. Αυτός την ακούει με σοβαρότητα και όταν αυτή τελειώνει, χαϊδεύει τα γένια του λέγοντας : "Ώστε αυτό σου είπε η Παναγία τέκνο μου;"  Μα γιατί Παναγία μου όλα τα δύσκολα έργα τα φορτώνεις σε εμένα! Συγχώρεσε με για τη λιγοψυχιά μου και θα φροντίσω παρά το φορτίο που μου βάζεις να αντεπεξέλθω ως πιστός δούλος σου!"


Αυτό είναι ένα ανέκδοτο που κρύβει πολλές πραγματικότητες από πίσω. Βέβαια θα μου πείτε βρε αθεόφοβε τα θεία και τους εκπροσώπου των πήγες να βρεις για να μας πεις ότι πολλά ψέματα κρύβονται πίσω από τα πιστεύω του καθενός; Ναι! Απαντώ. Πίσω από τα πιστεύω μας καιροφυλακτούν οι επιτήδειοι για να πετύχουν το σκοπό τους...και ο νοών νοήτο!


Ο εφιάλτης μου ή η άλλη αλήθεια

Τώρα που έχει φτηνύνει το ψωμί και πάει με το ζύγι (Μπααααα!). Τώρα που έχει φτηνύνει το γάλα (Μπααααα!) τα προβλήματα όλου του λαού λύθηκαν. Από ότι είπε και ο σούπερ υπουργός, άντε ρε τυχεράκιδες, θα φτηνύνουν και οι πάνες βρε! Όλοι μας θα τις φορέσουμε από την ακράτεια που θα πάθουμε από τη μεγάλη μας χαρά και από τη πολύ φαγητό. Άαααρε τυχεροί να ξέρατε τι άλλο μας επιφυλάσσουν για το καλό μας. Ακούστε  τι είδα στο όνειρό μου. « Όλοι οι εργαζόμενοι θα σιτίζονται βρε στις δουλειές τους και φεύγοντας θα παίρνουν και μερικές φέτες ψωμί για το σπίτι ανάλογα με τα στόματα που έχουν να ταΐσουν. Βέβαια απαιτείται να το έχουν δηλώσει στο Ε2. Όλο το υπόλοιπο πόπολο αυτής της χώρας που είναι άνεργοι και συνταξιούχοι, θα τους επιτραπεί να φυτεύουν σε ιδιόκτητες γλάστρες τα ζαρζαβατικά τις αρεσκείας τους με επιχορηγούμενους σπόρους εισαγόμενης μάρκας. Αφού φυτρώσουν θα μπορεί ο καθένας να βγαίνει στο πεζούλι του σπιτιού ή στο παγκάκι που θα κοιμάται και θα το ανταλλάσει με το άλλο ζαρζαβατικό του γείτονα του. Άντε βρε τυχεροί. Θα επιτρέπεται λέει και η ανταλλαγή να γίνεται και σε υπαίθριους χώρους μακριά από την κατοικία αρκεί να μη χρησιμοποιείται μεταφορικό μέσο γιατί θα υπάρξει κυκλοφοριακό κομφούζιο .Όσον αφορά για την εποπτεία εφαρμογής του μέτρου, έχει επιλυθεί. Εάν αντιληφθεί κάποιος την παρανομία του διπλανού του οφείλει να τον καταγγείλει και ως αμοιβή θα παίρνει την άδεια να μπορεί να πωλεί το εμπόρευμά του και σε διπλανή πόλη, χωρίς μεταφορικό μέσο, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε! Το κυκλοφοριακό πάνω από όλα.» Κάποια στιγμή λοιπόν ξύπνησα αλαφιασμένος από τον εφιάλτη μου. Το μυαλό μου με γύρισε στο 1978, τότε που είχα βρεθεί σε ένα λιμάνι της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, όπου είδα τους κατοίκους να στήνονται στις ουρές για να πάρουν λίγο ψωμί. Να στήνονται στις ουρές για να ανταλλάξουν ή για να πουλήσουν καμιά δεκαριά ντομάτες ή φρούτα στους περαστικούς. Είδα γυναίκες φορτωμένες στην πλάτη με σάκους εμπορευμάτων μέσα στο λιμάνι. Είδα μόνο γυναίκες να οδηγούν τα  λεωφορεία και τα τραμ στην πόλη γιατί οι άντρες, από ότι μου είπαν, δούλευαν αποκλειστικά στα εργοστάσια. Στους δρόμους έβλεπες μόνο αστυνομικούς και μαυραγορίτες του χρήματος για ανταλλαγή νομισμάτων και κοπέλες που προσφέρονταν για παρέα. Έβλεπες και γεραλέους (μόνο άντρες) που καθόντουσαν στα παγκάκια στις πλατείες και όλοι τους φορούσαν ένα φθαρμένο πολιτικό σακάκι με παράσημα κρεμασμένα και πέδιλα στα πόδια. Αυτοί ήταν οι δοξασμένοι απόμαχοι της ζωής που είχαν προσφέρει τα πάντα στη ζωή τους για το κόμμα παίρνοντας το αντάλλαγμα του παρασήμου. Εγώ ή καλύτερα εμείς, γιατί ήμασταν πολλοί, οι ξενόφερτοι επισκέπτες είχαμε την καλύτερη εξυπηρέτηση. Όπου θέλαμε να καθίσουμε, κυρίως καταστήματα αποκλειστικά για ξένους, μας άνοιγαν, αφού δείχναμε την ταυτότητά μας, τις καγκελόφραχτες πύλες και εισερχόμαστε σε χώρους όπου οι μόνοι αυτόχθονες ήταν οι υπάλληλοι. Εάν για κάποιο λόγο υπήρχε κάποιος παρείσακτος αυτόχθονας απομακρύνονταν σηκωτός. Αυτό κυρίως γινόταν στα κλαμπ των ναυτικών, όπου σύχναζαν κυρίως οι ναυτικοί των εμπορικών πλοίων που φορτοεκφόρτωναν στο λιμάνι, ή στα κοσμικά ξενοδοχεία. Αυτά μου ήρθαν στο μυαλό και άλλα πολλά που έζησα σε αυτή την πόλη για μόλις 4 ημέρες όλες και όλες. Τότε στη χώρα μας δεν είχαμε βέβαια τα μεγαλεία που έχουμε σήμερα αλλά υπήρχε μεγάλη ανθρωπιά, αξιοπρέπεια μα πάνω από όλα φιλότιμο. Τώρα τι μου ήρθε και τα θυμάμαι όλα αυτά; Μου ήρθε έτσι ξαφνικά η σκέψη ότι για να πέσεις από τη μια κατάσταση στην άλλη δεν χρειάζεται και μεγάλος κόπος. Πώς ήταν η Σοβιετική Ένωση τότε και πως είναι η Ρωσία σήμερα. Από την εξουσία του κόμματος έγινε, άσχετα εάν δεν το παραδέχονται, η νέα πατρίδα του καπιταλισμού. Πως ήταν η Ελλάδα του τότε και πως είναι σήμερα. Από το φιλότιμο και την ανθρωπιά περάσαμε στα εφήμερα πλασματικά μεγαλεία των δεκαετιών 1990 και 2000 και στο χάσιμο της αξιοπρέπειας και της ξενοιασιάς της δεκαετίας του 2010. Που θα πάμε άραγε ακόμα; Θα σταματήσουμε εδώ ή θα κυλίσουμε προς την κομματική εξουσία ανεξάρτητα με το όνομα που θα φέρει. Αυτά έπαθα αγαπητοί μου από ένα όνειρο και μόνο. Όποιος πει ότι αυτά δεν μπορούν να συμβούν σε ευρωπαϊκή χώρα και σε ευρωπαίους πολίτες! Ας σκεφτεί μόνο ένα: Άνθρωποι κάτω από συγκεκριμένη εξουσία ήταν και οι της Σοβιετικής Ένωσης, άνθρωποι κάτω από συγκεκριμένη εξουσία είμαστε και εμείς!


Είμαι Ευρωπαίος και θέλω να το δείχνω

Από το 1981 που έγινε επίσημα η εισδοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ άρχισα στην αρχή να νοιώθω λίγο διαφορετικά. Έλεγα στον εαυτό μου. « Από τώρα και στο εξής είσαι Ευρωπαίος ρε!» Φούσκωνα και ξεφούσκωνα ως το παγώνι ελπίζοντας πως με το να το λέω, όλα γύρω μου θα αλλάξουν. Τα χρόνια πέρασαν και το 2002 επιτέλους έπιασα στα χέρια μου και το χρήμα του Ευρωπαίου. Τώρα πλέον ποιος μπορούσε να με κρατήσει. Ως Ευρωπαίος με τα ευρωγιουράκια μου γαμούσα και έδερνα. Έβαλα από κάτω τα πάσης φύσεως αμερικανάκια με τα δολαριάκια τους. Άρχισα να πηγαίνω διακοπές πληρώνοντας περισσότερα και από το χαζοαμερικάνο. Πήγαινα σε ταβέρνα και έτρωγα ως άρχοντας τα πάντα γεμίζοντας το τραπέζι μου με πιάτα και κορόιδευα τον κουτόφραγκο εισαγόμενο ευρωπαίο που έτρωγε μόνο μια σαλάτα στα τέσσερα. Αγόραζα αυτοκίνητο και σπίτι όποτε ήθελα. Τα ηλεκτρονικά στο σπίτι μου μέσα ήταν από δυο και τρεις φορές. Άσε που έμαθα και στο κινητό. Καλά τώρα όπου και να καθόμουν το κινητό μου έκανε παρέα πάντα με ένα πακέτο τσιγάρα ή  πουράκια και τη φραπεδιά ή την εσπρεσεδιά μπροστά μου στο τραπέζι. Εάν δεν είχα κάποιον να με πάρει στο τηλέφωνο ...άναβα αρχοντικά το τσιγάρο μου ή το πούρο μου και αυτοπαιρνόμουν ρίχνοντας και ματιές αριστερά και δεξιά μπας και κάποιος άλλος ευρωπαίος δεν με κακίζει για το πρεστιζ μου. Είμαι ευρωπαίος 100% πλέον. Κάνω ότι θέλω και λογαριασμό δεν δίνω. Δεν μου λείπει τίποτα. Κάποια στιγμή έρχεται μετά κλάδων και βαΐων στο 2010. Εκεί περί τα μέσα του χρόνου άρχισε κάτι να μου ξύνει την καμπούρα μου. Άρχισαν να μου λένε ότι το 2009 έκλεισε με δημοσιονομικό έλλειμμα και ότι έπρεπε να ληφθούν μέτρα. Εγώ βέβαια, χωρίς να πολυκαταλαβαίνω τι είναι αυτό το δημοσιονομικό έλλειμμα και ως ρίαλ Ευρωπαίος δεν μάσαγα από αυτά. Το θέμα ήταν να περνάω ωραία και άνετα και τι με ένοιαζε για το κράτος των φαγάδων και για τον επιδειξία τον γείτονα που με συναγωνιζόταν σε όλα. Άσε τους αχόρταγους να πεινάσουν για να μάθουν. Εγώ εκτός από ευρωπαίος έχω και σίγουρα εισοδήματα. Βρέξει χιονίσει θα με πληρώνουν. Εγώ ήμουν ο άρχοντας ευρωπαίος. Από εκεί και ύστερα άρχισαν τα πάντα να καταρρέουν από κάποια μεσοπρόθεσμα, κάποιες δημοσιονομικές προσαρμογές, κάποια μνημόνια που μου έλεγαν ότι τα επέβαλαν οι κακοί του ΔΝΤ της Ευρωπαϊκής τράπεζας και της Ευρωπαϊκής επιτροπής. Άρχισα να ξύνω το κεφάλι για να καταλάβω γιατί όλα αυτά. Αφού οι δυο από τους τρεις έχουν το ευρωπαϊκό μέσα τους έχουν το ίδια δικαιώματα με εμένα τον ευρωπαίο. Γιατί μου βάζουν όρους διαφορετικούς; Ακόμη και σήμερα μετά από 4 χρόνια που έχω χάσει σχεδόν τα πάντα. Που είμαι καταχρεωμένος σε τράπεζες και δημόσιο το μόνο που μου έχει μείνει είναι το όνομα του ευρωπαίου. Προσπαθώ να ξαναφουσκώσω το στήθος μου, να νοιώσω κάποια υπερηφάνεια αλλά δεν με αφήνει το άδειο στομάχι. Δεν με αφήνει η αρρώστια μου που δεν έχω φάρμακα για να την γιάνω. Δεν μπορώ να βλέπω τους διπλανούς μου άλλους να τα βγάζουν πέρα τσίμα τσίμα, άλλους να μαζεύουν από τα σκουπίδια, άλλους να τρέχουν στα κοινωνικά συσσίτια και άλλους να δουλεύουν (χωρίς να μπορούν να κάνουν και διαφορετικά) στην μαύρη εργασία και ανασφάλιστοι και το χειρότερο άλλους να βάζουν τέρμα στη ζωή τους από απόγνωση. Μάταια παρακολουθώ ακόμη τα καλά μας κανάλια που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μου παρουσιάσουν μια άλλη αισιόδοξη εκδοχή που ίσως μόνο εγώ δεν την βλέπω για να με ελαφρώσουν ψυχικά. Μου λένε ότι δεν είμαι μόνος μου. Υπάρχουν οι καλοί μου που με κυβερνούν για να με σώσουν εμένα και τη χώρα μου. Για να βρουν ένα καλύτερο μέλλον τα ξενιτεμένα μου παιδιά που είναι οικονομικοί μετανάστες σε όλες τις ηπείρους του κόσμου. Μάταια περίμενα επί 2 χρόνια να υλοποιηθούν τα Ζάππεια 1,2 και 3 και να δικαιωθούν οι αδικημένοι. Μάταια  πίστεψα ότι στις τελευταίες ευρωπαϊκές εκλογές θα δώσουν όλοι οι συμπολίτες μου ένα μάθημα στους αναποφάσιστους πολιτικούς.

Είμαι ευρωπαίος, θέλω να το δείχνω αλλά δεν με αφήνουν. Εγώ είχα μάθει ότι ο ευρωπαίος παίρνει λεφτά για να τα ξοδεύει και να περνάει καλά. Γιατί μου το στερούν αυτό; Τι σημασία έχει αν το 2014 υπάρχουν νοικοκυριά που ρίχνουν τα βρώμικα  νερά τους από το μπαλκόνι στο δρόμο. Τι σημασία έχει που δεν υπάρχει ακόμη οργανωμένο αποχετευτικό σύστημα στις μεγαλουπόλεις. Τι σημασία έχει που το σύστημα υγείας ήταν σε κατάρρευση και αποκατάρρευσε καταχρεωμένο. Τι σημασία έχει που δεν γνώριζε το κράτος ποιον πλήρωνε, πόσους πλήρωνε και γιατί; Τι σημασία έχει που σε ολόκληρες περιοχές οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν ανάπηροι και έπαιρναν αναπηρικές συντάξεις. Τι σημασία έχει που μια μεγάλη μερίδα συμπολιτών μου έπαιρναν κοινωνικά επιδόματα ενώ δεν είχαν οικονομικό πρόβλημα. Τι σημασία  έχει που τα χρήματα των ταμείων έγινα ομόλογα και κουρεύτηκαν, χάθηκαν. Τι σημασία έχει που οι φτωχοί, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι πληρώνουν συνέχεια για τα έσοδα του κράτους ενώ οι πλούσιοι έχουν πάντα φοροαπαλλαγές. Τι σημασία έχει που το κράτος έχει κάνει στάση πληρωμών στα χρωστούμενά του και τα ονοματίζει ως πλεόνασμα;  

Γιατί γίνεται αυτή η αδικία πάνω μου. Μήπως τελικά πίστευα σε λάθος πράγματα; Ρε μπας και δεν είμαι ευρωπαίος αλλά ένας απλός κοινός μαλάκας;