konpapas Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Δυτική Αττική

Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω και ετοιμάζω την άμυνά μου.


Το μεγάλο στοίχημα

Ο λαός ψήφισε πολύ έξυπνα. Έδωσε το μήνυμα ότι θέλει την αλλαγή στην πολιτική αλλά κράτησε και μια πισινή. Αυτή που επιβάλει την αναγκαιότητα της συνεργασίας. Αυτή που επιβάλει τη συνυπευθυνότητα. Αυτή που επιβάλει την κατά το ελάχιστο συναίνεση για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που καθιστούν την βιωσιμότητα του ανέφικτη. Τους θέλει κατά το δυνατόν όλους να μπουν στο ίδιο όχημα που θα τραβήξει τον δρόμο της ισορροπίας, της ισότητας και της προσπάθειας προς ανάπτυξη θέτοντας τις κομματικές ανισορροπίες σε δεύτερη μοίρα. Το όχημα αυτό πρέπει να ανεφοδιαστεί με αρκετά πολιτικά καύσιμα γιατί έχει να διανύσει έναν πολύ μακρύ και δύσβατο δρόμο από τον Νότο μέχρι το Βορρά της Ευρώπης. Τα χαντάκια πολλά, οι στροφές του άπειρες και η φουφού του καστανά να καιροφυλακτεί σε όλη τη διαδρομή. Το στοίχημα είναι μεγάλο. Η αποτυχία είναι εύκολη. Η επιτυχία του καθίσταται περισσότερο δύσκολη για την επίτευξη ομαλού χειρισμού ενός ευαίσθητου στις ταλαντεύσεις τιμονιού που απαιτεί δεξιότητες κασκαντέρ στην καλύτερη των συνθηκών. Εδώ χρειάζεται το μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής. Αυτής που μπορεί να διαπρέπει στο εξωτερικό αναπολώντας την μάνα γη για να αντιπαρέρχεται τις οποιεσδήποτε δυσκολίες. Θα το καταφέρει άραγε; Θα μπορέσει να φέρει το όχημα η Ελλάς ως ισάξια στις μεγάλες πίστες των αποφάσεων; Θα πετύχει άραγε να αξιοποιήσει στο έπακρο τις σκέψεις και τις κρυφές ευχές των κέντρων αποφάσεων που δεν τόλμησαν να αντιταχθούν στο άρμα της λιτότητας που επιβλήθηκε από την αγκυλωτική πολιτική γραμμή της Γερμανικής σκέψης. Πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες το έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους αλλά ελάχιστοι είναι αυτοί που τολμούν. Τώρα τους δίνεται μια ευκαιρία. Ένα άλλοθι για να δικαιολογήσουν την επιφυλακτικότητά τους. Θα τολμήσουν; Θα στηρίξουν ή θα το παίξουν κότες. Ο χρόνος θα δείξει αρκεί να εσωτερικά μαχαίρια να μπουν στα θηκάρια τους για να αντιμετωπιστούν με ανοχή οι προκλήσεις του μέλλοντος μιας χώρας που επιθυμεί και δείχνει στοιχεία προσπάθειας για χάραξη μιας νέας εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής με απώτερο σκοπό τη βιωσιμότητά της στον Αρμαγεδδώνα των οικονομικών και γεωπολιτικών εξελίξεων. 


Οι συνιστώσες των αισθημάτων

Οι συνιστώσες των αισθημάτων


images.jpg

25/01/2015. Γίνεται  η συρραφή των συνιστωσών στα αισθήματα των ψηφοφόρων. Η καινούργια ημέρα ήρθε. Η νέα μόδα θα επικρατήσει. Το δόγμα «τα παντελόνια κάτω» τελειώνει. Το μισό - μισό ήρθε για να εξυπηρετήσει τους πάντες και τα πάντα. Τα ζόρια και των δυο πλευρών απλοποιούνται. Δεν χρειάζεται πλέον το ξεβράκωμα για να βολευτούν. Πέθαναν για τα καλά τα μπαλώματα με τη βελόνα και τη κλωστή. Το αέρισμα είναι καλύτερο και περισσότερο εποικοδομητικό για τους απανταχού γαμιάδες. Ο λαός λέει: Κώλοι υπάρχουν, χρήμα δεν υπάρχει! Ιδού λοιπόν οι κώλοι ιδού και τα πηδήματα. Τα συναισθήματα των ψηφοφόρων σήμερα ποικίλουν. Χαρές, πίκρες και αδιαφορίες περνούν σε δεύτερη μοίρα προσμένοντας όλοι κάτι το καλύτερο να προκύψει. Το ποιο είναι αυτό; Άγνωστο μεταξύ αγνώστων. Πρώτα θα σε δω, θα σε αφουγκραστώ, θα σε μετρήσω και μετά πέρνα από το παραβάν των εξελίξεων για να δω τι θα κάνω με εσένα μικρομέγαλε. Ουδείς μπορεί να μαντέψει τα αποτελέσματα των όποιων διαδικασιών. Ευχολόγια πολλά. Προσμονές άπειρες, άλλες τόσες και οι επιθυμίες. Το τι θα προκύψει, θα το δούμε όλοι μαζί σε μερικά τέρμινα. Πόσα; Ε' μην είστε και ανυπόμονοι. Το καλό για τους μεν ή τους δε αργεί να φανεί. Χρόνος υπάρχει, χρήμα θα τυπωθεί και τα πρόβατα έχουν εκπαιδευτεί στην προσμονή των ταξιμάτων.


Το σήμερα και η επόμενη ημέρα

Προεκλογική περίοδο περνάμε. Σε αυτήν επιτρέπονται τα πάντα που αφορούν την πολιτική και την συνοδεύουσα αυτήν λασπολογία και κοκορολογία. Είναι ας πούμε οι απόκριες της πολιτικής. Ο καθένας μασκαρεύεται πολιτικά και εκθέτει τον εαυτό του στα οποιαδήποτε συνθήματα και ατάκες που επιβάλουν οι πολιτικές δυνάμεις.  Τις ακούει, τις αποδέχεται ή τις κατακρίνει, τις ρετουσάρει ανάλογα με την αντίληψή του και κατόπιν με τη δέουσα σοβαρότητα ή ιλαρότητα τις εκθέτει στην προσωπική του συναναστροφή. Μπορεί η ρητορεία του να απευθύνεται σε μεγάλο κύκλο ή στον οικογενειακό του. Με λίγα λόγια τόσο οι υποψήφιοι όσο και οι ψηφοφόροι ζουν καθημερινά σε ένα αλαλούμ απόψεων και θέσεων σε τέτοιο βαθμό που επηρεάζεται η μνήμη τους. Άλλοι τονίζουν τα θετικά, άλλοι τα αρνητικά και όλοι μαζί τις επιφυλάξεις του ενός προς τον άλλον. Ειδικά στη χώρα μας που ζούμε στον μικρόκοσμό της η πολιτική έχει καταντήσει ένα σπορ αναξιοπρέπειας και λαϊκισμού που επηρεάζει τα πάντα και τους πάντες. Ξεχνάμε ακόμα και τη δυνατότητα της μελλοντικής ύπαρξης της. Ποιος δίνει σημασία στους κινδύνους που καραδοκούν και αφορούν άμεσα την ασφάλεια, την δικαιοσύνη, την σταθερότητα. Κανείς! Όλοι μα όλοι αναφέρονται σε αυτά λεκτικά προσθέτοντας μπροστά το μελλοντικό θα και εκεί σταματούν τα πάντα. Θα χτυπήσουμε τη φοροδιαφυγή (τη θυμόνται μόνο προεκλογικά). Θα γίνουμε ισότιμα και ισχυρά μέλη στην Ευρώπη (λες και τώρα ανήκουμε στην Αφρικανική Ήπειρο). Θα αποκτήσουμε την αξιοπιστία μας (λες και ο απλός λαός την έχασε και ψάχνει να την βρει). Θα καταργήσουμε το τάδε μέτρο (λες και ο λαός το ήθελε από μόνος του να υπάρχει). Θα κινήσουμε τους μηχανισμούς ανάπτυξης για να αυξήσουμε τις θέσεις εργασίας (λες και δεν τις είχαμε ποτέ). Θα προβούμε σε μεταρρυθμίσεις χωρίς να διευκρινίζουν ποιες είναι αυτές και σε τι θα βελτιώσουν τη ζωή μας. Θα κάνουμε ισχυρές διαπραγματεύσεις για το μνημόνιο με τους εταίρους μας (λες και αυτοί είναι μόνο εταίροι και όχι δανειστές μας με χρήματα φορολογουμένων άλλων κρατών). Θα εξασφαλίσουμε και θα επιβάλουμε την κυριαρχία της χώρας μας λες και αυτή στηρίζεται σε χρήματα που παράγουμε οι ίδιοι και όχι σε δάνεια. Τα πάντα που αφορούν την άμυνα, την εσωτερική ασφάλεια και προστασία στηρίζονται σε δαπάνες με δανεικά χρήματα. Όσον αφορά το έμψυχο δυναμικό το μόνο που παραθέτουν είναι το αξιόμαχο και το υψηλό φρόνιμα (λες και αφορά ρομποτάκια που τους αλλάζεις μπαταρίες και λειτουργούν. Δεν πίνουν, δεν κοιμούνται, δεν τρώνε, δεν έχουν οικογένεια να στηρίξουν).

Όπως και στις απόκριες έτσι και στην πολιτική μας οι μάσκες πέφτουν μετά την καθαρά Δευτέρα για τις πρώτες και μετά την επόμενη ημέρα για την δεύτερη. Τότε οι μεν χαίρονται γιατί ο λαός αποφάσισε και οι δε γιατί αύξησαν το ποσοστό τους ή γιατί είναι η εγγυήτρια πολιτική δύναμη και άλλα. Ο μόνος χαμένος παραμένει ο λαός που ξέρει ότι θα περάσει μια περίοδο που τίποτα δεν θα κινείται. Τίποτα δεν θα παράγεται και θα αγωνιά για το αν θα έχει τον επόμενο μήνα χρήμα, δουλειά για να θρέψει την οικογένειά του και τον εαυτό του. Με λίγα λόγια καταφέραμε ως χώρα να μη βλέπουμε με αισιοδοξία μπροστά μας αλλά να ζούμε με ένα συνεχές άγχος για την επόμενη ημέρα. Μια ημέρα που την χάσαμε πριν από 5 χρόνια από ένα γκρούπ ηθελημένης προπαγάνδας που το κύριο μέλημά του ήταν να φέρει τη χώρα σε αυτή την κατάσταση.  


Απόρροιας άξιον

Πάντα παραμονές των εκλογών και ανάλογα με τα πολιτικά συμφέροντα θυμόμαστε όλοι μας τους εκλογικούς καταλόγους. Δηλαδή αν έχουν συμπεριληφθεί οι νέοι ψηφοφόροι, αν έχουν διαγραφεί η πεθαμένοι, αν υπάρχουν διπλοεγγεγραμμένοι και άλλα πολλά. Με λίγα λόγια έχουν όλοι ένα λόγο να πουν. Γιατί άραγε δεν σκέφτηκε κανείς να απλοποιήσει το σύστημα των εκλογών. Γιατί θα πρέπει πάντα να ψηφίζει κάποιος εκεί που είναι δημότης. Γιατί θα πρέπει κάποιος κάθε φορά να ψάχνει το εκλογικό του τμήμα. Ποιους εξυπηρετεί αυτό. Γιατί άραγε ενώ διαμένω και εργάζομαι στην Αθήνα πρέπει και οφείλω να κάνω αμέτρητα χιλιόμετρα για να ψηφίσω τον εκλεκτό της ιδιαιτέρας μου πατρίδας που πολλές φορές δεν τον γνωρίζω αλλά αποτελεί επιθυμία του συγγενούς ή φίλου μου. Γιατί να βάζω τους «ταλαίπωρους» γκαλοπατζίδες να προσπαθούν να βγάλουν προγνώσεις αποτελεσμάτων με μηχανισμούς που αλλού ρωτούν, αλλού υπολογίζουν και άλλα προκύπτουν. Σε τι αποσκοπεί όλο αυτό εκτός από τα πολιτικά παιχνίδια και τους πολιτικούς «εκβιασμούς». Μήπως πρέπει να τα απλουστεύσουμε όλα αυτά. Πως; Απλά.

Να στήνονται τέσσερεις κάλπες στο εκλογικό διαμέρισμα της μόνιμης κατοικίας και με την επίδειξη και μόνο της ταυτότητας του ψηφοφόρου, η οποία και θα καταγράφεται κάθε φορά, να ψηφίζει στην κάλπη που του αρμόζει. Ποια κάλπη του αρμόζει; Μια από τις παρακάτω:

1η Κάλπη: Οι συνταξιούχοι.

2α Κάλπη: Οι εργαζόμενοι.

3η Κάλπη: Οι σπουδάζοντες.

4η Κάλπη: Οι νόμιμοι μετανάστες.

Με αυτό τον τρόπο σταματούν οι διπλοεγγραφές, οι πεθαμενοεγγραφές και άλλα πολλά. Όποιος θέλει ψηφίζει και όποιος δεν θέλει ας είναι καλά. Γιατί να είναι όλα υποχρεωτικά. Την ύπαρξή μας δεν την πιστοποιεί η ταυτότητα; Ότι και να θέλουμε να κάνουμε αυτή δεν δείχνουμε. Γιατί λοιπόν τόση χαρταδούρα και διαδικασίες που απαιτούν χιλιάδες εργατοώρες για εγγραφές και παραγραφές. Με αυτό τον τρόπο θα βγαίνουν πιο εύκολα τα οποιαδήποτε στατιστικά στοιχεία του εκλογικού σώματος. Αυτό όμως δεν εξυπηρετεί τους κομματικούς στρατούς που επιθυμούν τα πολιτικά κόμματα. Σε αυτά τους ενδιαφέρουν τα σταθερά νούμερα και μόνο και όχι το έμψυχο εκλογικό δυναμικό της χώρας γιατί μόνο έτσι μπορούν να ελέγχουν την πολιτική τους  δύναμη. Θα μου άρεσε προσωπικά να βλέπω συγκεντρωτικά αποτελέσματα με το τι θέλει ο συνταξιούχος, με το τι θέλει ο φοιτητής, με το τι θέλει ο εργαζόμενος και με το τι θέλει ο μετανάστης. Ίσως και λέω ίσως τότε να άλλαζε και το σκεπτικό και τα προγράμματα των πολιτικών κομμάτων. Θα ξεκαθάριζαν στο που αποβλέπουν και που όχι. Είναι άλλο πράγμα να βλέπεις τη διαβίωση και τις επιθυμίες του συνταξιούχου και άλλο πράγμα τα πιστεύω και τα ρεύματα της νεολαίας που κάνει την προσπάθειά της για να ενταχθεί στο εργατικό δυναμικό. Είναι άλλο πράγμα να βλέπεις τις επιθυμίες του εργαζόμενου από αυτές του νόμιμου εργατικού μετανάστη. Θα βγαίνουν άλλα συμπεράσματα από τις ανάλογες αναλύσεις. Τα αποτελέσματα θα είχαν έναν δυναμισμό που θα ανάγκαζαν εκ των πραγμάτων τα πολιτικά κόμματα να αναθεωρήσουν πολλές λανθασμένες γραμμές τους που επαναλαμβάνονται εσαεί. Θα αναγκάζονταν, κάθε τετραετία, να οδηγούνται σε περισσότερες και καλύτερες κοινωνικές λύσεις παρακάμπτοντας τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. 


Συνέντευξη με ντενεκέδες

Από όλους λίγο πολύ έχουν πάρει συνεντεύξεις. Εγώ αποφάσισα να κάνω μια αλλαγή. Πήρα συνέντευξη από δυο ντενεκέδες. Αφού κάθισα απέναντί τους, είπα:

Συμπαθέστατοι ντενεκέδες μου και γυρίζοντας λίγο το κεφάλι προς τα δεξιά, συνέχισα προς τον ένα. Σε ακούω να λες ότι τώρα τελείωσαν τα δύσκολα και μετά από επίπονες και κοπιαστικές προσπάθειες στις συνεχείς διαπραγματεύσεις κατάφερες  να δούμε φως. Το φως που θα πέσει άπλετο πάνω σε όλη τη χώρα και θα φωτίσει την ανάπτυξη. Αυτή που ήρθε αλλά δεν την βλέπει ο διπλανός σου (αριστερά καθήμενος) και  επιπλέον με τη στάση του τρομοκρατεί τις διεθνείς αγορές. Τα δεινά που ήρθαν και έρχονται αφενός οφείλονται σε αυτή την αριστερίστικη στάση και  αφετέρου, καθώς λες, δυσχεραίνει τις διαδικασίες εξόδου από τα μνημόνια και οδηγεί τη χώρα σε πιστωτικό γεγονός και σε πισωγύρισμα περασμένων δεκαετιών επαναφέροντας τα παλαιά κατεστημένα. Δηλαδή αυτά που μας οδήγησαν εδώ. Άσε δε που πετά, ο αριστερός σου καθώς λες, στον κάλαθο των αχρήστων τις θυσίες ενός ολόκληρου λαού. Αυτός είναι που θα μας βάλει στη δύνη της Αργεντινοποίησης. Αυτός είναι που θα επαναφέρει τη δραχμή. Αυτός είναι που θα μας φέρει στην διεθνή απομόνωση. Αυτός είναι που δεν θέλει ανάπτυξη. Αυτός είναι που θα φύγουν οι καταθέσεις από τις τράπεζες. Αυτός είναι που δεν έχει κανένα αναπτυξιακό πρόγραμμα παρά μόνο υπόσχεται παροχές. Μετά γύρισα ελαφρά προς τα αριστερά απευθυνόμενος προς τον άλλο. Σε ακούω πως θα σκίσεις τα μνημόνια μέσα σε μια νύχτα. Θα καταργήσεις αυτά που έγιναν με ένα νόμο. Θα επαναφέρεις όλους τους απολυθέντες. Θα δώσεις φως νερό και τηλέφωνο σε όσους τα έχουν στερηθεί. Θα λογοδοτήσουν όλοι όσοι έκαναν κακό με την πολιτική τους. Θα διαπραγματευτείς από μηδενική βάση. Θα κρατικοποιήσεις τις τράπεζες. Λες ότι δεν κινδυνεύουν οι καταθέσεις μέχρι εκατό χιλιάδες γιατί αφενός είναι εγγυημένες από την ευρωπαϊκή τράπεζα ( αυτή που κατηγορείς) αλλά και αφετέρου οι τράπεζες έχουν περάσει επιτυχώς τα κρας τεστ (αυτών που κατηγορείς). Λες ότι θα φτιάξεις περιουσιολόγιο και ο καθένας θα φορολογηθεί σύμφωνα με αυτά που έχει. Ο έχων πολλά θα πληρώσει πολλά, Ο έχω λίγα θα πληρώσει λίγα βάσει ενός συντελεστή που και εσύ δεν ξέρεις ακόμα ποιος θα είναι και πόσο θα είναι. Λες ότι αυτοί που θα αποκρύψουν στοιχεία θα τους δεσμεύεται η περιουσία. Λες ότι έχεις ωριμάσει για να αναλάβεις τις ευθύνες της διακυβέρνησης και οι συνιστώσες σου αν και ανήκουν στο πλαίσιο της δημοκρατικής πολυφωνίας θα ακολουθήσουν μια και μόνο γραμμή. Λες ότι θα χτυπάς το νταούλι και τον ζουρνά ή τη λύρα και οι αγορές θα χορεύουν πεντοζάλη. Λες ότι θα ξημερώσει μια άλλη ημέρα, αυτό είναι βέβαιο γίνεται δισεκατομμύρια χρόνια τώρα, και θα ζήσουμε δημοκρατικά. Λες πολλά θα που είναι λιγάκι δύσκολο συνυπάρξουν.

Λοιπόν ...τι έχεται να πείτε για αυτά;

Τι να μου πείτε άλλωστε αφού φαίνεστε τι είστε! Είστε ξεγάνωτοι! Άντε πρώτα να γανωθείτε και εδώ είμαστε. Σας περιμένω!


Πρόεδρος μα ποιος Πρόεδρος

Πριν μερικά χρόνια φώναζες στο δρόμο πρόεδρε και γύριζαν όλοι. Άλλοι από περιέργεια, άλλοι επειδή ήταν πρόεδροι σε συλλόγους, σε καφενεία, σε συνελεύσεις πολυκατοικιών και άλλα. Σήμερα φωνάζεις πρόεδρε και δεν γυρίζει κανείς. Γιατί άραγε; Μήπως και αυτός ο τίτλος πολυχρησιμοποιήθηκε και έχασε την αίγλη και το κύρος που του αναλογούσε; Σήμερα ζούμε τις ημέρες που πρόεδρο αναζητείς και πρόεδρο δεν βρίσκεις. Τι και αν κτυπούν τα τηλέφωνα! Τι και αν πυρακτώνονται τα κινητά με τα e-mail! Τι και αν οι κρυφές συνεστιάσεις έγιναν περισσότερες από τα συσσίτια της εκκλησίας! Τι και αν άλλοι ελπίζουν να τον εκλέξουν και άλλοι ελπίζουν στο να καεί η υποψηφιότητα! Το ερώτημα παραμένει το ίδιο. Γιατί δεν βρίσκουν πρόεδρο; Οι μεν ξεχωρίζουν το πρόσωπο και αναφέρονται στη συνέχιση των θεσμών και οι δε ξεχωρίζουν το θεσμό και αναφέρονται στις πολιτικές απόψεις τους και μόνο. Την απάντηση ποιος είναι σε θέση να την πει; Εκτιμώ ...κανείς! Θα αποτολμήσω μια απάντηση δια ερωτήσεως. Μήπως ο οποιοσδήποτε πρόεδρος αισθάνεται ως διακοσμητικό στοιχείο ενός συστήματος που τον θέλει για να εισπράττει το γενικό ανάθεμα καθόσον δεν του παρέχεται η δυνατότητα της αυτοτελούς κρίσης και ανάληψης ευθυνών παρά του παραχωρείται στο ακέραιο μόνο η υπογραφή των κατεπειγουσών νομοθετημάτων;   


Ένα ανέκδοτο για τις φαντασιώσεις μου

Επειδή η πολύ σκέψη τρώει τον αφέντη θα γράψω ένα ανέκδοτο για τις φαντασιώσεις των απόψεών μου. Ο νόμος της φύσης δεν αλλάζει. Έτσι και αλλιώς τα "παπαγαλάκια" θα συνεχίσουν να τσιρίζουν, τα "μοσχάρια" να μουγκρίζουν, τα "προβατάκια" να μηρυκάζουν και να βελάζουν, οι "πολίτες" να ψηφίζουν και οι συνταξιούχοι να "κουφαίνονται" με αυτά που τους συμβαίνουν!. Ας αναλογιστεί κάποιος, που τον αγγίζει, ότι: Με τη μεθοδευμένη επικείμενη συνεχής εναλλαγή της εξουσίας οι όποιες τροποποιήσεις τοποθετούνται στις καλένδες και ότι τα μελλοντικά συνταξιοδοτικά γίνονται διεκδικήσιμα μόνο κατά την κρίση στη Δευτέρα Παρουσία. Αυτά είναι μια άποψη και όποιος έχει αντίρρηση μπορεί κάλλιστα να το συζητήσει μελλοντικά μαζί μου ενώπιον του Αγίου Πέτρου.

Σκέφτομαι αλλά και τι σκέφτομαι!

Σκέφτομαι: Αν δεν εκλεγεί πρόεδρος! Αν τα αποτελέσματα των εκλογών,που θα προκύψουν λόγω αυτού,επιβάλλουν ζυμώσεις για σχηματισμό νέας κυβερνητικής συμμαχίας! Αν η νέα κυβέρνηση θα καταφέρει να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά χωρίς να καεί η ίδια αλλά και αυτά (τα κάστανα) αν θα αρέσουν ως επιδόρπιο στην Άγγελα και στον Σόι - μπλέ ! Αν οι αγαπητοί μας γείτονες θα παραμείνουν απαθείς θεατές βλέποντας το καράβι η Ελλάς να παραδέρνεται ακυβέρνητο! Αν οι αγαπητοί μας σύμμαχοι Αμερικάνοι θα ενδιαφερθούν να εξασφαλίσουν τις απαιτούμενες ισορροπίες στην περιοχή ή θα επωφεληθούν προς άγρα των κοιτασμάτων! Αν και πόσα από τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατανοήσουν τα προβλήματά μας ή θα γυρίσουν της πλάτη τους αφήνοντας τα διάφορα όρνεα που καραδοκούν να γευθούν τα οποιαδήποτε " φιλέτα " της χώρας που θα παραπαίει! Αν έστω και μερικές εκατοντάδες κάτοικοι αυτού του πλανήτη θα συγκινηθούν για το κατάντημα των ανθρώπων που ζουν εδώ ή θα ακολουθήσουν την ίδια πεπατημένη πρακτική της λογοτεχνικής αντίδρασης! Αν θα είμαι σε θέση να παραμένω ταπί και ψύχραιμος  τραβώντας τις άδειες τσέπες μου ακούγοντας ότι έρχεται, ήρθε η ανάπτυξη και εγώ να μην τη βλέπω! Αν θα καταφέρω αυτά και άλλα πολλά να τα συμπτύξω σε ένα χαρτάκι για να το ρίξω στις επερχόμενες κάλπες με βαριά ή αεράτη συνείδηση!


Πάρε και εσύ μια offshore για να γίνεις αδιάφθορος

Η καταλληλότερη συνταγή για μαγκιές. Μπαίνεις σε μια ή φτιάχνεις μια δική σου και καθάρισες με όλα. Από εφορίες, μίζες, ρουσφέτια, ξεπλύματα. Εξάλλου δεν είναι και πρωτόγνωρο το κόλπο. Χρόνια τώρα εφαρμόζεται μέσω των χωρών τύπου Παραδείσου. Κάτι χώρες μικρές υπεράκτιες ή σχετικά μεγαλύτερες που δίνουν αυτό το δικαίωμα, με το αζημίωτο βέβαια, στα απανταχού πλάτη και μήκη επιχειρηματικά καλόπαιδα. Τώρα θα μου πείτε μα είναι νόμιμα όλα αυτά. Βέβαια και είναι νόμιμα όπως νόμιμος είμαι και εγώ που συνεισφέρω με τον κοπιαστικό όβολό μου για να στηρίξω τη χώρα που μένω, επιχειρώ, ψηφίζω και ψηφίζομαι. Νόμιμο μεν αλλά ανήθικο δε όταν τα μέτρα και τα σταθμά δεν είναι τα ίδια στη χώρα που συμβιώνουμε μαζί. Αυτό το καλόπαιδο με ανταγωνίζεται με αθέμιτα μέσα. Αυτός βρίσκει όλες τις πόρτες ανοικτές, αυτές που εγώ δεν πρόκειται να τις ανοίξω ποτέ. Αυτός εξασφαλίζει τα παιδιά του τα εγγόνια του και τα δισέγγονά του και εγώ κοιτάω κάθε ημέρα το πορτοφόλι μου για να δω τι περισσεύει για να ταΐσω τα παιδιά μου. Αυτός πηγαινοέρχεται όπου θέλει, σε όποια μέρη της γης επιθυμεί στα οποία εγώ ούτε σε καρτ ποστάλ δεν μπορώ να δω. Αυτός έχει τρανταχτεί περιουσία, ίσως και με τα περισσότερα ακίνητα από τον καθένα μας και εγώ πασχίζω να διατηρήσω ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μου ξεπληρώνοντάς το για δυο ζωές και βάλε. Είναι νόμιμος δεν λέω, γιατί αυτός έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζει το νόμιμο με αυτά που ψηφίζει ό ίδιος για την πάρτι του και για το ομοειδές σινάφι του. Εγώ απλά περιμένω μήπως και αφήσουν που και που κανένα παραθυράκι του νόμου για να μπορέσω να διεκδικήσω το οποιοδήποτε νόμιμο αρμεγμένος από τον εκάστοτε νομικό εκπρόσωπο μου. Νόμιμος είναι όταν δεν πληρώνει χαράτσι για τη στέγη που μένει αφού αυτή ανήκει σε offshore ενώ εγώ παίρνω τη βούλα του φοροφυγά αν δεν μπορώ να πληρώσω μια και μόνο δόση του. Νόμιμος είναι και αυτός που περιδιαβαίνει τους ελεγχόμενους για ασφάλεια δρόμου μέσα σε πολυτελή αυτοκίνητα και νόμιμος είμαι και εγώ που περπατώ στα στενοσόκακα βλέποντας συνανθρώπους μου να κοιμούνται στο δρόμο και να σιτίζονται από τους κάδους των απορριμμάτων. Όλοι είμαστε νόμιμοι αλλά με διαφορετική οπτική. Όχι, τη δικιά μου αλλά τη δικιά του! Αυτή την οπτική που για να αναρριχηθεί στα αξιώματα χρειάζεται τη δική μου την ψήφο φορτώνοντάς με και με ενοχές για την κατάντια της χώρας που μένω ώστε εκπροσωπώντας με να τη σώσει από εμένα που είμαι διεφθαρμένος. Τι να κάνω λοιπόν; Να φτιάξω και εγώ μια offshore για να γίνω αδιάφθορος; Μα και αυτό να επιδιώξω πάλι δεν μπορώ να κάνω τίποτα γιατί δεν υπάρχει Παράδεισος υπεράκτιος που να δέχεται offshore με επένδυση στη φτώχια!


Το τρένο του σκότους και το υφαντό της Πηνελόπης

Το τρένο του σκότους και το υφαντό της Πηνελόπης

Δυο έννοιες που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους εκτός αν μιλάμε για τη χώρα μας.

Ο Όμηρος στη Οδύσσεια μας αναφέρει το τέχνασμα της γυναίκας του Οδυσσέα της Πηνελόπης που την ημέρα ύφαινε και το βράδυ ξήλωνε για να κερδίσει χρόνο στην επιλογή του μνηστήρα. Ένα τέχνασμα ως υλοποίηση σκέψης προς αποφυγή ενός δυσάρεστου γεγονότος. Στο έπος καλά ταιριάζει. Στη χώρα μας όμως πως; Και όμως, πηγαίνει γάντι με την εφαρμοζόμενη πολιτική των ντόπιων πολιτικών δυνάμεων. Πλέκουν καθημερινά σενάρια καθαρά και μόνο για να επισημάνουν την αντιπαλότητα τους στα σενάρια των υποτιθέμενων προγραμμάτων που εξαγγέλλουν ως ανάπτυξη, ως διαρθρωτικές ή δημοσιονομικές αλλαγές οι εκάστοτε πολιτικοί αντίπαλοι που κυβερνούν. Το βράδυ με σύμμαχο το σκότος και της αρεστές σε αυτό κρυφές και αόρατες κινήσεις όλοι μαζί τα τροποποιούν για την επόμενη ημέρα. Την επόμενη ημέρα που έχουν σφυγμομετρήσει τα υπέρ και τα κατά των αφουγκράσεων της ψηφοθηρικής πελατείας τους. Αυτό γίνεται χρόνια τώρα σε αυτή τη χώρα με αποτέλεσμα να παραμένουμε συνεχώς άπραγοι και στάσιμοι στις εξελίξεις που μας περιτριγυρίζουν.

Όσον αφορά το τρένο του σκότους σε αυτό ταξιδεύει όλη η χώρα μέσα σε ένα μαύρο  τούνελ που ποτέ δεν μας οδηγεί σε ξέφωτο. Το τρένο αγκομαχά, οι επιβάτες δυσανασχετούν και όλα τα υλικά και ψυχικά που κουβαλά μαζί του κοιτούν πάντα για ένα φως στο βάθος που δεν έρχεται ποτέ. Αυτά τα δυο είναι πλέον αλληλένδετα και δεν δύναται να διασπαστούν. Τι και αν προσπαθούν να επιβάλλουν τομές και ανατροπές τα ξένα συμφέροντα. Τι και αν απειλούν την εδαφική ακεραιότητα. Τι και αν σε οδήγησαν σε ένα οικονομικό χρέος γενεών και γενεών. Τι και αν σου υφάρπαξαν και την τελευταία αξιοπρέπεια που είχες. Τίποτα από αυτά δεν μπόρεσε να επηρεάσει την πολιτική σκέψη και την εφαρμογή της που μας οδηγεί χρόνια τώρα από το πουθενά στο τίποτα. Υπάρχουν οι φωνές που παροτρύνουν τους μεν και τους δε να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να προσπαθήσουν να δουν τι τους ενώνουν ως Έλληνες και να αφήσουν στην άκρη για λίγο έστω αυτά που τους χωρίζουν που στην ουσία είναι και τα φρένα για την οιανδήποτε ανάπτυξη και καλυτέρευση της χώρας. Ένα τίποτα στο πουθενά. Ένα σκοτεινό τρένο που μεταφέρει την κάθε Πηνελόπη για να υφαίνει και να ξηλώνει το υφαντό της.