konpapas Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Δυτική Αττική

Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω και ετοιμάζω την άμυνά μου.


Ημέρα εορτής

Θέλω να ευχαριστηθώ τη γιορτή μου αλλά δεν με αφήνουν. Τι να τα κάνεις τα χρόνια πολλά όταν γνωρίζεις ότι σε ένα 24ωρο θα πενθήσω για την ταφόπλακα που πέφτει στην πατρίδα. Οι ανεγκέφαλοι μιλούν για ένα χρέος των 90 χρόνων που θα εξοφληθεί από τα εγγόνια και τα δυσέγγονα προς χάρη της δήθεν διεθέτησης του. Τι να τους πεις! Αυτοί δεν καταλαβαίνουν από λόγια και ευαισθησίες. Από την άλλη και εμείς δεν πάμε πίσω. Περιμένουμε σε 6 χρόνια μνημονίων να αντιδράσουμε; Κούνια που μας κούναγε. Εδώ οι πρόγονοί μας έκαναν την επανάστασή τους κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας μετά από 400 χρόνια και εμείς ελπίζουμε μετά τα 6 χρόνια. Τέλος πάντων για να μην είμαι και τόσο απαισιόδοξος θα τα ξαναπούμε σε 394 χρόνια από σήμερα.


Μια σκέψη είναι αυτή. Πες τη και ας πέσει κάτω

Τα σχέδια και στην προκείμενη περίπτωση της παγκοσμιοποίησης έχουν για σύμμαχο το άπειρο του χρόνου. Αντίθετα οι ανθρώπινες αντιστάσεις έχουν ημερομηνία λήξεως. Κάποιος θα πει ότι οι άνθρωποι έχουν τις ιδεολογίες που περνούν από γενιά σε γενιά. Συμφωνώ αλλά αν ήταν πράγματι έτσι τότε θα υπήρχε μια συνέχεια στην αντίσταση και κάποιο αποτέλεσμα. Τα γεγονότα όμως δείχνουν κάτι άλλο. Ας θυμηθούμε τα δικά μας. Πριν από 2 με 3 δεκαετίες πολλοί ήταν που δεν ήθελαν να αποδεχθούν την πληρωμή των μισθών και των συντάξεων μέσω τραπέζης. Σήμερα δεν υπάρχει κανείς όχι να το πει αλλά να το ανασάνει έστω. Πολλοί ήταν που δεν ήθελαν τις νέες ταυτότητες που δεν έγραφαν το θρήσκευμα. Σήμερα όλοι βγάζουν αυτές τις ταυτότητες και μάλιστα σε χρόνο ολίγων λεπτών. Πολλοί   έτρεχαν στις εκλογικές αναμετρήσεις για να μην επιτρέψουν στον άλλον για να βγει στην εξουσία. Σήμερα ψηφίζουν δεν ψηφίζουν αυτός ο άλλος πάντα θα τους εξουσιάζει. Πολλοί έτρεχαν σε πορείες και διαμαρτυρίες κάτω από την σκέπη κάποιας πολιτικής ιδεολογίας. Σήμερα αν και η απογοήτευση των πάντων χτυπάει κόκκινο και μας ενώνει η κατακραυγή κατά των μνημονιακών μέτρων οι καναπέδες και οι καρέκλες έχουν κορεστεί από τα αναπαυόμενα οπίσθια. Πολλοί πρωτοστατούσαν στα ψεύτικα λόγια και ψεύτικες υποσχέσεις έπαιρνε αν μη τι άλλο την εύνοια ή την αποδοχή. Σήμερα όποιος τολμήσει να πει την αλήθεια εξορκίζεται στο εξώτερο πολιτικό πυρ.

Θα περάσουν ακόμα μερικές δεκαετίες και πολλά θα έχουν αλλάξει. Οι τότε, αν το παρόν πληκτροζουλιχτό μηχάνημα και ο διαδικτυακός ζουρλομανδύας, εξακολουθούν να είναι ελεύθερα θα μας διαβάζουν και θα γελάνε ή θα κλαίνε για τις χαμένες αντιστάσεις που έγιναν ή ίσως δεν έγιναν.


Η αλήθεια πονάει περισσότερο από το ψέμα.

Μέσα στη σαλαμοποίηση των κομμάτων πολλά ονόματα ανακυκλώνονται ( χωρίς την ανάλογη επεξεργασία του είδους) με το γνωστό σε όλους αποτέλεσμα να παραμένουν μόνο στην παζλοποίηση των ονομάτων. Δηλαδή κοινώς στην επικεφαλίδα του τραπεζιού «πρώτη πίστα». Σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο αναμοχλεύουν τα χιλιοειπωμένα συνθήματα τους προς τους ψηφοφόρους μήπως και καταφέρουν να τους προσελκύσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Δηλαδή ως δυσαρεστημένους που θα ακουμπήσουν την δυσαρέσκειά τους σε αυτούς ή στους μεταφερόμενους που ψάχνουν για νέο σπίτι πολιτικής διαμονής. Από την άλλη πλευρά οι γνωστοί δημοσκόποι, αν και επιμένουν στις μεθόδους τους που έχουν εκ των αποτελεσμάτων αποδοκιμαστεί, ελπίζουν στην ολική επαναφορά τους στην ποδηγέτηση της αδιευκρίνιστης ψήφου. Εκτιμώ με όλα αυτά ότι όλοι τους θα απογοητευτούν για άλλη μια φορά με τα αποτελέσματα που θα βγουν όποτε γίνουν οι εκλογές για έναν απλό λόγο. Γιατί κανείς από όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές των εκλογομαγειρεμάτων δεν είναι σε θέσει να αποδεχθεί την ρεαλιστική αλήθεια. Ποια είναι αυτή; Είναι παντελής έλλειψη του πολιτικού ογκόλιθου που θα παρακινήσει το Ελληνικό φιλότιμο. Ένα φιλότιμο που αναδύεται μόνο μέσα από αλήθειες και όχι από ευχολόγια τους ίσως και θα δούμε. Ποιος από όλους αυτούς μπορεί ευθαρσώς να πει: Δεν είμαστε σε θέση να ανατρέψουμε αυτά που έχουν γίνει γιατί δεν έχουμε τις δυνάμεις να το κάνουμε. Δεν έχουμε την τσίπα και την τόλμη να σας πούμε ότι το πραγματικό μας κίνητρό είναι η εξασφάλιση μιας ασφαλούς και επικερδούς θέσης στο κοινοβούλιο της υπνηλίας για να ασχολούμαστε  με το ξήλωμα και το επαναπλέξιμο  του από ανθρακόνημα πλεκτού ζουρλομανδύα του λαού. 


Ιστορία

Η ιστορία διδάσκει:

Η ιστορία της ζωής δεν ταυτίζεται ποτέ με την ιστορία των λαών.

Αντιδρούν σε αυτήν προτού καταγραφεί οι πολλοί που θίγονται τα εθνικά τους συμφέροντα.

Η ιστορία των λαών καταγράφεται πάντα με την αντίσταση των λίγων που θίγονται τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Αντιδρούν οι λίγοι για να διατηρήσουν το status quo  των συμφερόντων τους.

Από εκεί και ύστερα ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του ανάλογα με αυτήν την ιστορία που τον αντιπροσωπεύει.  


Οι πιπεριές κάποια στιγμή θα έρθουν ( μόνο για λίγους)

Έφτασα στα 63 μου χρόνια και ακόμα δεν έχω μάθει τίποτα. Δεν έμαθα το βασικότερο από όλα. Δηλαδή ότι αυτά που διαβάζω, αυτά που ζω γίνονται με αγαθό πνεύμα χωρίς σκοπιμότητες και ειδικά χωρίς τον πόλεμο για την κατάκτηση της καρέκλας. Το αν είναι αυτή η καρέκλα  της εξουσίας ή η ηλεκτρική μασαζιέρα που σε οδηγεί σε ανάλογα κέντρα εξουσίας, αυτό δεν παίζει και τόση σημασία.

Έλαβα σήμερα λοιπόν μέσω του ταχυδρομείου το διμηνιαίο περιοδικό της ενώσεων (ή αποξενώσεως) που ανήκω. Το ξεφύλλισα και στις σελίδες του 5 και 6 διάβασα όλο το μεγαλείο για το τι κάνει αυτή για εμένα και το πόσο μετράω εγώ για αυτήν. Καταγράφονται 17 γεγονότα και άλλα 14 σε υποπαραγράφους. Το 90% αυτών (μικρό ποσοστό βάζω) είναι παρουσίες (ανθρωποπαρουσίες) σε εκδηλώσεις (τελετές βράβευσης, μνημόσυνα, επισκέψεις) συγκεκριμένων ανθρώπων. Την μερίδα του λέοντος, όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες ενώσεις, έχουν οι κοπές της περιβόητης πίτας του νέου χρόνου. Αυτό όμως που με έστειλε και δεν μπορώ να συνέλθω ακόμα είναι:

Η ένωση έστειλε έγγραφο στο (επιτελείο που ανήκει) που διευκρινίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των μελών και το οποίο τελεί μόνο υπό την αίρεση μη αποδοχής από το (επιτελείο). Αυτή την κίνηση πως μπορεί να την ερμηνεύσει κάποιο αγαθό και καλοπροαίρετο μυαλό. Είναι κάτι πρωτόγνωρο και δεν έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν; Υπάρχει κάτι που μπορεί να αλλάξει στις επερχόμενες εκλογές στην ένωση και βρίσκουμε πάτημα για αμφισβητήσεις;

Μέχρι σήμερα δεν έχω ασχοληθεί με τα του πρώην οίκου μου γιατί σεβόμουν τους θεσμούς που το διέπουν και εξακολουθώ να τους σέβομαι. Το ποτήρι όμως ξεχείλισε από τις καρεκλομαχίες μεταξύ αυτών που τις κατέχουν και δεν επιθυμούν να τις αφήσουν και των άλλων που τις διεκδικούν και κάνουν τα πάντα για να τις κερδίσουν. θα σιωπήσω μέχρι να γίνουν αυτές οι εκλογές. Μετά θα αναμένω να δω αν θα αλλάξει κάτι από τα μέχρι σήμερα και στην συνέχεια θα ασχοληθώ με τις πιπεριές μου και όποιος αντέξει. Οι πιπεριές μου δεν περιέχουν νομικές λέξεις και παραθυράκια διφορούμενα και ακαταλαβίστικα. Θα είναι σταράτες στην καθομιλουμένη για απλά αφτιά απλών καθημερινών ανθρώπων.


Η παρομοίωση δεν κάνει καλό. Ένα γέλιο και ένας προβληματισμός αρκεί.

Ο πιλότος του ευρωπαϊκού αεροπλάνου απευθύνεται σε δυο από τους επιβάτες του. Έναν Έλληνα και ένα Τούρκο.

- Το αεροπλάνο έχει σοβαρή βλάβη. Πρέπει ένας από τους δυο σας να πηδήξει για να σωθούν οι υπόλοιποι. Ο Έλληνας ανοίγει αμέσως την πόρτα και πιάνει τον Τούρκο να τον πετάξει έξω. Ο Τούρκος αντιστέκεται και αρχίζουν να παλεύουν ώσπου βρίσκονται και οι δυο τους στο κενό. Ο Έλληνας προλαβαίνει να πιαστεί από την πόρτα και ο Τούρκος από τα πόδια του Έλληνα. Ο Έλληνας αρχίζει να τραγουδάει ένα τσιφτετέλι. Ο Τούρκος αφήνει τότε τα χέρια του για να κτυπήσει παλαμάκια και πέφτει στο κενό. Ο Έλληνας ικανοποιημένος που με την εξυπνάδα του την έφερε στον Τούρκο φωνάζει.

- Πάρτα βλάκα! Και του ρίχνει μούντζες και με τα δυο του χέρια.


Ήθελα μεν αλλά είμαι δε

-Ήθελα η ζωή μου να είναι ισοσκελισμένη σε αυτά που παίρνω και σε αυτά που δίνω και να μου μένει το απειροελάχιστο για να ζω με αξιοπρέπεια. Κατάλαβα όμως ότι οι διαχειριστές μου μείωναν αυτά που μου έδιναν και μου αύξαναν αυτά που έπρεπε να δώσω.

- Ήθελα να έχω ισονομία αλλά κατάλαβα ότι ήμουν πολύ κοντύτερος ή πολύ ψηλότερος από τους άλλους δίπλα μου.

- Ήθελα αξιοπρεπή υγειονομική περίθαλψη αλλά κατάλαβα ότι δεν είχα το ισάξιο φακελάκι για να την έχω.

- Ήθελα αξιοκρατία στις επαγγελματικές μου δραστηριότητες αλλά κατάλαβα ότι δεν είχα τις απαιτούμενες γνωριμίες για να ανταγωνιστώ αυτούς που τις είχαν.

- Ήθελα να λέω κάτι και να αναγνωρίζεται ως γνώμη και άποψη αλλά κατάλαβα ότι το να εκφράζεσαι απαιτείται να έχεις την επικεφαλίδα κάποιας συγκεκριμένης πολιτικής ιδεολογίας.

- Ήθελα να νοιώθω ελεύθερος άνθρωπος αλλά κατάλαβα ότι αυτό υπερκαλύπτεται από τα θέλω των άλλων.

- Ήθελα να είμαι πάνω από όλα άνθρωπος αλλά κατάλαβα ότι είμαι ένας κόκκος μιας πολυμορφικότητας που μετακινείται ανάλογα με τις συνθήκες της εποχής.

Τι είμαι λοιπόν; Είμαι ένα ανθρωποειδές που έχει ταχθεί χωρίς τη θέλησή του να ζει μίζερα, κοντόφθαλμα με ανεπάρκεια σε πνευματικό επίπεδο για να καταλάβει τι σημαίνει ελευθερία - ισονομία - αξιοπρέπεια - Δημοκρατία.


Η καμήλα περνάει από το μάτι της βελόνας;

Η καμήλα δεν περνάει από το μάτι της βελόνας. Το λένε και οι γραφές. Αυταπατώμεθα αγαπητοί μου. Η καμήλα περνάει. Έχει εκλεπτυνθεί τόσο πολύ που αφήνει και περιθώρια γύρω της. Το μόνο που της μένει για να ολοκληρωθεί το πέρασμά της είναι τα πόδια της που έχουν σφηνώσει. Αυτά είναι και ο τελευταίος πυλώνας της που τα τινάζει για να αντισταθεί. Η καμήλα είναι ο λαός και τα πόδια της είναι η αγροτιά. Εμείς οι αστοί οι καλά ( υποτιθέμενα) ενημερωμένοι πασχίζουμε χρόνια τώρα να διατηρήσουμε το σκληρό νόμισμα του ευρώ στην τσέπη μας και τα περιβάλλοντα τούβλα γύρω μας για να προστατέψουμε τις απαιτήσεις του σαρκίου μας. Τα πόδια της καμήλας όμως ξέρουν καλά ότι χάνουν τη γη που πατάνε. Αυτή τη γη που βγάζει τα προϊόντα που μπορούν να μας θρέψουν με Ελληνικό κόπο και μόχθο. Η μακρόχρονη πλύση εγκεφάλου που έχουμε υποστεί περατώθηκε πλέον και είμαστε άξιοι της τύχης μας. Αγαπητοί μου έφτασε η αρχή του τέλους για αυτά που ο καθείς πιστεύει ή προσδοκεί. Κουράγιο αγαπητοί μου αλλά και αυτό είναι πολύ λίγο μπροστά σε αυτά που έρχονται όχι μόνο για εμάς αλλά για την πατρίδα των παιδιών μας. Προσωπικά στην αρχή λυπήθηκα μετά ανησύχησα και τώρα φοβάμαι και το τελευταίο είναι και ο χειρότερος σύμβουλος.  


Τα πάντα έχουν δρομολογηθεί αλλά εμείς όπως πάντα κοιτάμε αλλού.

Όλα έχουν την εξήγησή τους αρκεί να βλέπεις προς τη μεριά που πρέπει. Εμείς εξακολουθούμε να βλέπουμε πάντα προς λάθος μεριά όταν τα διεθνή φτάνουν στο έσχατο σημείο αντοχής τους. Ήδη μπαίνουμε στο θύλακα της επιτήρησης (σύνορα) μπας και από λάθος στραβοκοιτάξουμε, όταν και αν συνέλθουμε την τελευταία στιγμή, από το επικείμενο μπαμ. Οι γνώστες το γνωρίζουν. Το ίδιο και αυτοί που έχουν την πολιτική απόφαση αλλά... Όπως πάντα στις κρίσιμες στιγμές των διεθνών ανακατατάξεων εμείς βρισκόμαστε πάντα σε εσωτερικούς αναβρασμούς. Δικαιολογημένοι ή όχι δεν είναι το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι ότι πάντα βρισκόμαστε απροετοίμαστοι και δεχόμαστε τις εξελίξεις ως τετελεσμένα γεγονότα.


Ο τελευταίος κουμπαράς έσπασε.

Όταν φτάνεις στο σημείο να σπας και τον κουμπαρά του μπόμπιρα για να βρεις τα τελευταία λεπτά μπας και συγκεντρώσεις το αντίτιμο μιας φρατζόλας ψωμί τι άλλο μπορείς να περιμένεις. Ο πεινασμένος πόσο να πεινάσει ακόμα όταν πλέον λιμοκτονεί. Ο βρεγμένος γιατί να φοβάται την βροχή όταν τα πάντα πάνω του στάζουν. Ο ιδεολόγος πως μπορεί να τραφεί από την ιδεολογία του και μόνο. Ο κρατικοδίαιτος πως μπορεί να στηριχτεί σε ένα κράτος υπό κατάλυση. Ο ελεύθερος επαγγελματίας πως θα βγάλει το μεροκάματο από άδειες τσέπες. Ο αγρότης πως θα πουλήσει τα προϊόντα του σε άφραγκους. Ο Έλληνας πόσο μπορεί να επιζήσει ακόμα εκμεταλλευόμενος τις δάφνες των προγόνων του. Τα πάντα έχουν καταρρεύσει από το κάνε υπομονή και θα έρθει η καλή ημέρα. Πόσο μπορεί να αντέξει ακόμα ένας λαός που αυτοί που τον διαχειρίζονται λοιδορούνται καθημερινά από τους ομοιόβαθμους ευρωπαίους χωρίς να έχουν το σθένος να αντιτάξουν έστω και μια στοιχειώδη πυγμή. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Ο πεινασμένος έφτασε στο χείλος του γκρεμού και το μόνο που βλέπει είναι το χάος και από πάνω του ο ουρανός. Στην αρχή στρέφεται προς τον ουρανό και παρακαλεί για την άνωθεν βοήθεια σταυρώνοντας τα χέρια του ικετευτικά. Δεν παίρνει και από εκεί βοήθεια γιατί με τα χέρια του σε ικεσία δεν βγαίνει τίποτα παραπάνω από ένα μαρτυρικό αλλά με την εξιλέωση του υπερβατικού, θάνατο. Δυο πράγματα του μένουν. Το ένα είναι να βουτήξει στο κενό. Το δεύτερο είναι να στρέψει προς το πρόβλημα και να σηκώσει ανάστημα και ότι γίνει. Τουλάχιστον, με το δεύτερο, θα έχει δώσει τον αγώνα του με τα ίδια του τα χέρια και τη δική του ψυχή. Το αποτέλεσμα του δευτέρου δεν είναι το ίδιο με πρώτο που σημαίνει την άνευ όρων παράδοση στον υπερβατικό θάνατο. Έχει την ελπίδα ότι θα πέσει αγωνιζόμενος.