konpapas Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Δυτική Αττική

Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω και ετοιμάζω την άμυνά μου.


Εύχομαι να πέσω έξω

Τα γεωπολιτικά σε διεθνές επίπεδο έχουν ήδη δρομολογηθεί χωρίς αναστροφή. Οι ανακατανομές εδαφών, στην Ευρασία και όχι μόνο,από την γεωστρατηγική επιτελική μελέτη επί χάρτου μεταφέρονται στην πράξη με αργό αλλά σταθερό ρυθμό. Η Ευρώπη εθελοτυφλεί ή προσπαθεί να μείνει αμέτοχη ή είναι για άλλη μια φορά ανέτοιμη για να παίξει τον δικό της ρόλο στις εξελίξεις. ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα λειαίνουν τις ξιφολόγχες τους και εμείς ασχολούμαστε καθημερινά με το τι είπε ό ένας και ο άλλος για το Ευρωπαϊκό χρέος του 2%. Δεν υπονοώ ότι οι πολιτικοί μας ( οι λίγοι) τόσο εσωτερικά όσο και οι αντίστοιχοι της " Ενωμένης Ευρώπης" δεν το γνωρίζουν αλλά εκτιμώ ότι περιμένουν να οδηγηθούν από τις εξελίξεις παρά να δράσουν σε μια προσπάθεια επηρεασμού τους. Ο διεθνής τύπος περιέχει πληθώρα αναλύσεων για αυτό αλλά δυστυχώς σε εσωτερικές σελίδες μη ορατές και κατά το πλείστον μη αρεστές στο πολυπληθές κοινό τους. Μέχρι το 2019 τα πάντα θα έχουν περατωθεί ανεξάρτητα από τις εθνικιστικές κορώνες που κατά καιρούς ακούγονται ή θα ακουστούν.

Αυτά μόνο για προβληματισμό και έρευνα. Έρευνα ως προς τον απόηχο των τυμπάνων πολέμου που ακούγονται υπόκωφα εκπέμποντας ένα διαφορετικό ήχο από αυτόν που έχουμε εθιστεί στο άκουσμά τους από τους  δυο παγκόσμιους πολέμους. Ο οικονομικός πόλεμος απέτυχε και αναλαμβάνει αυτός των όπλων.


Το πιασάρικο του πράγματος

Το πιασάρικο του πράγματος

Εμείς οι παλαιοί δεν καταλαβαίνουμε τους νέους και αυτοί παραμένουν με τη πλάτη γυρισμένοι σε εμάς. Για αυτούς οτιδήποτε τους πάει στραβά, φταίνε οι μεγαλύτεροι. Για οτιδήποτε δεν καταλαβαίνουν, φταίνε οι μεγαλύτεροι που χρησιμοποιούν μια διαφορετική γλώσσα. Εμείς οι παλαιότεροι μιας και έχουμε διδαχτεί μια διαφορετική γλώσσα από αυτήν που μιλούν τα τέκνα μας και τα εγγόνια μας θεωρούσαμε και εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι είμαστε και οι πλέον κατάλληλοι για να διαμορφώσουμε το μέλλον τους. Δεν θέλουμε με κανένα τρόπο να παραδώσουμε τη σκυτάλη της ζωής στους νέους. Με υπομονή και εμμονή καταφέραμε να τους φέρουμε την ανεργία, την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα, το αδιέξοδο και γενικά το σκοτεινό μέλλον τους. Αυτές είναι οι διαπιστώσεις ενός μεσήλικα που έστω και τις ύστατες στιγμές της εφήμερης ζωής του κατάφερε να ξύσει την κεφαλή του και να αναρωτηθεί. Να αναρωτηθεί γιατί συμπεριφέρθηκε με αυτό τον τρόπο. Έψαξα, άκουσα, διερεύνησα όσο μπορούσα για να βρω μια απάντηση ή έστω μια δικαιολογία που να καλύπτει έστω και με στοιχειώδη τρόπο τις μέχρι σήμερα πράξεις μου.

Τι έκανα

Όλοι μας γνωρίζουμε ότι οι νέοι μας περνούν τις περισσότερες ώρες τους κλικάροντας και σερφάροντας μέσα στο δαιδαλώδες διαδίκτυο. Συνομιλούν περισσότερο με τα μηνύματα των κινητών ακόμα και αν κάθονται ο ένας απέναντι στον άλλο. Χρησιμοποιούν τα γκρίκλις με εκφράσεις και συντομεύσεις λέξεων που μας είναι παντελώς άγνωστοι ή ακατανόητοι. Εμείς με τη σειρά μας για να μη θεωρηθούμε οπισθοδρομικοί ακολουθήσαμε το δρόμο της τεχνολογίας και καταφέραμε να δεχθούμε την αντίδρασή τους με τη δημιουργία δικών τους πεδίων  που στην πλειονότητά τους μας είναι αποτρεπτική. Μπήκαμε στους χώρους της πνευματικής τους εκπαίδευσης με κομματικά λάβαρα και νοοτροπίες και μετατρέψαμε αρκετούς από αυτούς σε κλώνους πεπερασμένων και αποτυχημένων πολιτικών πεποιθήσεων.

Αναζήτησα τη νεολαία μέσα στον ηλεκτρονικό τύπο και διαπίστωσα την απουσία της. Ο χώρος έχει καταληφθεί από μεσήλικες που τους αρέσει να τρομολαγνούν, να συμπεριφέρονται ως κριτές των πάντων, να περνούν τα εσώψυχά τους καμαρώνοντας κιόλας για αυτά. Την αναζήτησα στις επιστημονικές σελίδες παντός πεδίου και συνάντησα πάλι μεσήλικες. Την αναζήτησα σε σελίδες έρευνας και απογοητεύτηκα. Την αναζήτησα σε παράξενες και μεταφυσικές και βρήκα αρκετή. Την αναζήτησα σε μουσικές και βρήκα άλλη τόση. Την αναζήτησα σε σελίδες τατου και βρήκα αρκετή (νεολαία), σε βιντεοπαιχνίδια μεγάλη προσέλευση.

Τι έμαθα

Όπου υπάρχει απουσία νεολαίας υπάρχει κάτι κοινό. Αυτό το κοινό είναι η ορολογία και η γλώσσα επικοινωνίας και γραφής. Ο καθένας που αρθρογραφεί χρησιμοποιεί μια ορολογία που θέλει να τον χαρακτηρίζει για τη μόρφωση που διαθέτει και μάλιστα την υπερθεματίζει μετατρέποντας την σε δυσνόητη και ακαταλαβίστικη για τον κοινό νου. Είναι σαν να προσπαθείς να καταλάβεις τη συνομιλία των γιατρών πάνω από το κεφάλι του πονεμένου ασθενή παρουσία συγγενών. Είναι σαν να προσπαθείς να καταλάβεις τι συζητούν οι νομικοί ή οι συνταγματολόγοι μεταξύ τους, είναι σαν να προσπαθείς να καταλάβεις μια συνομιλία αστροφυσικών, πυρηνικών φυσικών, μαθηματικών, φιλοσόφων και διπλωματών. Όλα αυτά δεν είναι πιασάρικα για τη νεολαία μας. Είναι ξένα προς αυτούς γιατί εμείς το θελήσαμε. Δεν λέω ότι πρέπει να ξεχάσουμε τις ρίζες της γλώσσας μας αλλά προς Θεού μη τους οδηγούμε και στον αντίθετο δρόμο. Θα μπορούσαμε να γράφουμε και να τους μιλάμε πιο απλά, πιο κατανοητά και ας περικόψουμε μερικές λέξεις. Ας προσπαθήσουμε να τους τις περάσουμε με το να τους κεντρίσουμε το ενδιαφέρον. Παράδειγμα. Τους μιλάς για ένα θέμα που τους ενδιαφέρει με τον πιο απλό τρόπο που μπορείς προσπαθώντας να γίνεσαι κατανοητός. Μέσα από τη συνομιλία τους πετάς και μια λέξη δική σου να αιωρείται. Να είστε σίγουροι ότι θα σας ρωτήσουν τι σημαίνει. Με υπομονή εξηγήστε τους και από εκεί και ύστερα θα τη χρησιμοποιούν. Δεν φταίει η νεολαία μας για το περιορισμένο λεξιλόγιο τους. Εμείς τους οδηγήσαμε εκεί με την άγνοιά μας οι περισσότεροι. Εμείς που δεν καθίσαμε δίπλα τους στα πρώτα τους βήματα στη μάθηση με ένα ερμηνευτικό λεξικό πάνω στο γραφείο ή στο τραπέζι. Όχι, για αυτούς αλλά για εμάς για να τους δείξουμε το δρόμο. Εμείς που για να περάσουμε καλύτερα ως δάσκαλοι στο ωράριό μας δεν δείξαμε υπομονή και επιμονή στη μάθηση αλλά βολευτήκαμε στο να κάνουμε τους «καλούς», τους «δύστροπους», τους «απόμακρους», τους «αυστηρούς». Εμείς που ως γονείς επαναπαυτήκαμε σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που με τις συνεχείς αλλαγές του έγινε παιδευτικό. Εμείς που πρώτα εμείς αφήσαμε ο καθένας τα παιδιά του να αποκομίσουν παραστάσεις και απόψεις από άγνωστα πνευματικά μυαλά.

Εμείς λοιπόν καλούμαστε να μάθουμε μια νέα γλώσσα. Όχι, γιατί μας αρέσει, κάθε άλλο, αλλά για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε επικοινωνία με τη νεολαία μας. Πρέπει να την κάνουμε πιο πιασάρικη για τα αυτιά τους και να τους οδηγήσουμε προς τις ρίζες των λέξεων. Προσέξτε! Δεν κάνουμε ζημιά. Ότι και να γίνει η νεολαία μας όταν θα μπει στην παραγωγική τάξη θα χρησιμοποιήσει τη γλώσσα μας με τις ρίζες της αλλά αφενός θα έχει λιγότερες ελλείψεις να καλύψει και αφετέρου θα έχει διδαχθεί για να επικοινωνεί με τους δικούς της απογόνους. Αν νομίζετε ότι γράφω χαζομάρες και ασυναρτησίες ας βάλει κάποιος το παιδί του ή το εγγόνι του να του διαβάσει και να του εξηγήσει μια παράγραφο από την ιστορία των Ελλήνων του Παπαρηγόπουλου εκδόσεως 1963, μια σελίδα από την Νέα Γενική Ιστορία των Ελλήνων εκδόσεως1975, μια σελίδα από εκδόσεις της ίδιας περίπου εποχής ή έστω τουλάχιστον μια σελίδα από το Ευαγγέλιο στο οποίο όλοι μας ορκιζόμαστε και προσευχόμαστε.


Ρε μη μας δουλεύετε άλλο

Αυτοί οι πολιτικάντηδες ανεξαιρέτως της σκούφιας τους μας κοπανάνε από το πρωί ως το βράδυ ότι η χώρα θέλει ανάπτυξη. Σιγά βρε μεγιστοτεράστιοι του μπακλαβά γωνία. Εσάς περιμέναμε να μας το πείτε. Από εσάς βρε φωνακλάδες και μεγαλο-ιδεάτες της κακιάς ώρας θα περιμέναμε να μας πείτε ένα είδος ανάπτυξης σε ανάλυση με το Ν και το Σ. Πέστε μας κάτι χειροπιαστό και ας είναι και το να ανοίξουμε μια τρύπα στο νερό. Το πώς, θέλουμε να μάθουμε βρε μεγαλοστοματάδες. Βρε ανεκδιήγητοι αν ήταν η ανάπτυξη της χώρας μόνο στα λόγια τώρα θα είχαμε αναπτύξει όλο το ηλιακό μας σύστημα. Τόσα χρόνια βρε κοπανατζίδες των λόγων μας πάτε από το κακό στο χειρότερο με τις μεγαλοστομίες σας και τις προχειροδουλειές σας. Τι θεωρείτε βρε ανάπτυξη; Το φούσκωμα της τσέπης με αρπακτές και το φούσκωμα του σώματος με περιττά λίπη.  Βρε τεμπελχανάδες που είναι τα εργοστάσια που είχαμε; Που είναι βρε οι βιομηχανίες που είχαμε; Που είναι βρε τα ναυπηγία που είχαμε. Που είναι βρε οι αυτοκινητοβιομηχανίες που είχαμε. Που είναι τα εργοστάσια παραγωγής ελαστικών. Που είναι η πολεμική μας βιομηχανία. Όλα τα έχετε καταργήσει και εκμηδενίσει. Μετά καταπιαστήκατε με το να διαλύσετε τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, τις βιοτεχνίες, τα παρασκευαστήρια. Έχουμε ορυκτό πλούτο που θα ζήλευαν και οι αναπτυγμένες χώρες . Έχουμε ηλιοφάνεια, αέρηδες, θάλασσες και ακτές που οι άλλες χώρες τις βλέπουν μόνο σε καρτ ποστάλ. Ποια είναι η αξιοποίηση τους βρε άχρηστοι των έργων. Κανένας σας δεν έχει δικαιολογία γιατί ότι παραγωγικό υπήρχε σε αυτή τη χώρα το εξαφανίσατε, το διαγράψατε από τα τεφτέρια σας γιατί δεν έχετε κέρδος. Γιατί τα ρημάξατε εσείς με τις επιλογές της κακιάς ώρας. Δεν έχετε καμιά δικαιολογία. Η Ελλάδα είχε κάνει την βιομηχανική της επανάσταση μετά την Μικρασιατική καταστροφή και αυτό λόγω της εργατικότητας και το μεράκι του ξεριζωμένου Μικρασιάτη. Τα αφήσατε όλα στη τύχη τους. Πιάσατε την εργατικότητα και την μετατρέψατε σε ραχάτι. Πιάσατε το μεράκι και το κάνατε ρουσφέτι. Το μόνο που σας ενδιέφερε ήταν το σήμερα και πως θα τη βολέψετε και μόνιμος εχθρός σας ήταν ο πολιτικός αντίπαλος που χρησιμοποιούσε πιο εύηχα λόγια από εσάς. Στα έργα όλοι σας ήσασταν και είστε ακόμα ακροατές μόνο της στείρας αντιπαράθεσης για αυτά. Βρίσκετε πάντα την εύκολη λύση. Να δανειζόμαστε από τους ξένους που μέχρι και πριν από δέκα χρόνια κουτόφραγκους τους ανεβάζατε και τους κατεβάζατε. Γιατί απορείτε βρε κατσαπλιάδες για το πώς φτάσαμε στο σήμερα. Πότε επενδύσατε σε αυτή τη χώρα; Μήπως οι αυτοκινητόδρομοι που δίνατε σε κάθε εργολάβο και οι τόνοι τσιμέντο που έριχναν σε προχειροδουλειές τα θεωρείτε ανάπτυξη; Μήπως θεωρείτε ανάπτυξη τις παμπ και τα κωλάδικα της νύχτας στα νησιά; Ακόμα και στον τουρισμό, που δόξα το Θεό, έχουμε προικιστεί να διαθέτουμε πλεόνασμα ακτογραμμών και παραλιών, τι έχετε κάνει βρε; Δίνατε επιχορηγήσεις για να κατασκευάζονται καταλύματα προχειροδουλειάς μόνο και μόνο για να παίρνετε το μερίδιο που σας αναλογεί στην κονόμα. Που είναι τα αναπτυξιακά σας έργα για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας των νησιών. Που ακούστηκε βρε να μεταφέρεται το νερό με καράβια από την ενδοχώρα τη στιγμή που τα νησιά βρέχονται από τη θάλασσα. Που είναι οι αποστακτήρες που θα τους έδιναν την αυτοτέλειά τους στην ύδρευση για λάτρα και καλλιέργεια τουλάχιστον. Πως είναι δυνατόν με την ίδια μέθοδο να αξιοποιείται η έρημος και να μετατρέπεται σε καλλιεργημένη γη και στα νησιά μας να λένε το νερό νεράκι. Που είναι βρε οι ανεμογεννήτριες στα νησιά. Που είναι οι γεωθερμική ανάπτυξη. Ακόμα και για τα σκουπίδια μας βρε που άλλες χώρες τα εκμεταλλεύονται αποδίδοντας τεράστια κέρδη εσείς αναλώνεστε συνεχώς με τις χωματερές. Οι δικαιολογίες σας εύκολες. Να μη διαταραχθεί το κοινωνικό και περιβαλλοντολογικό. Γιατί βρε, με τις μέχρι σήμερα αποφάσεις σας δεν έχετε ξεθεμελιώσει τη χώρα σε ότι παραγωγικό μπορούσε να επιδείξει και δεν έχετε εξωθήσει τον κοινωνικό ιστό σε εξαθλίωση. Το μόνο έργο που παράγετε είναι να αναλώνεστε σε στείρα πολιτική αντιπαράθεση στα τηλεοπτικά κανάλια και εμείς οι αποχαυνωμένοι να σας παρακολουθούμε  και να χορεύουμε στους ρυθμούς της δικής σας χαζομάρας. Πότε βρε θα αναστηθεί αυτή η χώρα; Τι λέω τώρα πότε έγινε αυτό για να ξαναγίνει. Αφήστε να περάσουν καμιά τετρακοσαριά χρόνια νέας σκλαβιάς και μετά ας περιμένουμε τον απομηχανή Θεό μπας και κατά λάθος γίνει και αυτό. Εκεί μας οδηγήσατε και δυστυχώς επιστροφή δεν υπάρχει. Ο καταχρεωμένος το μόνο που μπορεί να ελπίζει είναι ένα ξεροκόμματο από δόλιο χέρι για να αναφωνήσει και ένα μεγάλο ευχαριστώ για την προσφορά της επίγειας εξουσίας του χρήματος.  Πολιτικοί μου! Αγάπες μου μεγάλες έστω και κατώτεροι των περιστάσεων. Ζω και οραματίζομαι ένα καλύτερο αύριο μόνο σε έντυπο υλικό ή ως απαύγασμα γλώσσας λανθάνουσας. Μη με κατηγορείτε και εγώ μια από τα ίδια είμαι. Από εμένα προέρχεστε και σε εμένα καταλίγετε.


Όταν μάθουμε ποιοι είμαστε τότε ίσως αλλάξει και αυτή η χώρα

Όλοι μα όλοι που μπαίνουν στο πολιτικό προσκήνιο, άσχετα αν επελέγησαν από συγκεκριμένα συμφέροντα ειδικού σκοπού, έχουν μέσα τους μια μπέσα. Έχουν μέσα τους μια ηλιαχτίδα επιτυχίας μιας καλύτερης εξέλιξης έστω και σε ένα πράγμα που περνάει από το μυαλό του ή τους ακολουθεί από τα γεννοφάσκια τους. Όμως όλοι  τους με διαφορά χρόνου αρχίζουν να φορούν το κουστούμι της ματαιοδοξίας του συστημικού τόξου εξουσίας. Ένα συστημικό τόξο που δεν καλύπτεται από την στοιχειώδη έστω ανθρωπιά αλλά κύριο μέλημα του είναι το « Να κάνουμε ότι θέλουμε εμείς με οποιοδήποτε κοινωνικό κόστος αρκεί να γεμίζουν οι τσέπες μας από αιματηρό πλούτο και τα μυαλά μας με αέρα εξουσίας». Αυτή είναι κατ' εμέ η σκιαγράφηση της πολιτικής οντότητας στη χώρα μας. Από όλους ανεξαιρέτως ακούω εδώ και πολλά χρόνια ότι τα πιστεύω τους είναι το καλό της πατρίδας και των Ελλήνων. Πόσες και πόσες φορές δεν έχει εκφωνηθεί η ρήση. « Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες!», « Για την Ελλάδα ρε γαμότο!». Δεν μας έχουν πει όμως ποτέ σε ποιους Έλληνες αναφέρονται. Σε ποια Ελλάδα αναφέρονται. Σε αυτούς που ζούσαν και ανάπνεαν στις πόλεις κράτη της αρχαιότητας αλλά διαχρονικά φρόντισαν να αποξενώσουν τους απογόνους τους από τις φιλοσοφικές ανησυχίες, από τις επαναστατικές τους ιδέες, από τη γλώσσα της ακρίβειας των λέξεων και των αυτοτελών νοημάτων, από την αλλοίωση των ηθών και εθίμων που ξεριζώθηκαν από τις ψυχές και παραμένουν μόνο ως θεάματα σε πολιτιστικές εκδηλώσεις. Μήπως αναφέρονται στους Έλληνες των Ελληνιστικών χρόνων που λόγω της διασποράς και της μεταξύ τους έριδας για τη νομή της εξουσίας έπεσαν ως ώριμα φρούτα και υπέκυψαν στην Λατινογενή σιδηρά πειθαρχεία των Ρωμαίων. Μήπως αναφέρονται στους υπηκόους της Βυζαντινής αυτοκρατορίας που προήλθε από την διαμάχη των αυτοκρατόρων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά την οποία όποιος αναφωνούσε ότι είναι Έλληνας θεωρείτο ειδωλολάτρης και τον καταδίκαζαν σε θάνατο ή ακρωτηριασμό. Μήπως αναφέρονται στους Έλληνες της Τουρκοκρατίας που έμαθαν να σκύβουν το κεφάλι και να διαθέτουν ακόμα και το σώμα τους ως υποζύγιο για την μεταφορά των τούρκων αρχόντων. Μήπως αναφέρονται στους κοτσαμπάσιδες, στους προεστούς, στους τσιφλικάδες που καθοδηγούσαν τα υποδουλωμένα ερείπια ψυχών για την δική τους εξουσία ως ανταπόδοση της ιδιοτελούς προσφοράς προς τον τοπικό άρχοντα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Μήπως αναφέρονται στους ξεριζωμένους της Μικρασιατικής καταστροφής η αιτία της οποίας ήταν το ίδιο το σαράκι της νομής εξουσίας με οποιοδήποτε κόστος. Μήπως αναφέρονται σε αυτούς που δολοφόνησαν τον πρώτο κυβερνήτη της ελεύθερης Ελλάδας γιατί προσπάθησε να δημιουργήσει ένα ισόνομο και σύγχρονο για την τότε εποχή κράτος και θα τους στερούσε την κοντόφθαλμη και ανεπαρκή νοημοσύνη τους. Μήπως αναφέρονται σε αυτούς που μοιραζόντουσαν στις συναναστροφές τους τα καφενεία τις αγορές τους σε κρεοπωλεία και παντοπωλεία ανάλογα με τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Μήπως αναφέρονται σε αυτούς που απέκλειαν τους δρόμους καθοδηγούμενοι από συνδικαλιστές συγκεκριμένων πολιτικών πεποιθήσεων ως διαμαρτυρία πάσης φύσεως. Μήπως σε αυτούς που απεργούσαν αποκλείοντας εργοστάσια παραγωγής ανάλογα με τις πολιτικές πεποιθήσεις των ευκαιριακών ταγών τους που το μόνο αποτέλεσμα ήταν ο υπέρμετρος πλουτισμός των εχόντων και η μεταφορά του πλούτου τους στο εξωτερικό αφήνοντας στο κράτος ερείπια. Μήπως αναφέρονται σε αυτούς που πίστεψαν ότι είχαν λύσει όλα τους τα κοινωνικά προβλήματα και ζούσαν επί πολλά χρόνια με επίδειξη του υλισμού τους ως κοινωνική καταξίωση. Μήπως σε αυτούς που πίστεψαν σε ηγέτες που κιότεψαν μπροστά στις απειλές της ζωής τους και φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων της εξουσίας που τους είχε παραχωρηθεί. Μήπως σε αυτούς που άκουσαν και ακολούθησαν στις ρήσεις «λεφτά υπάρχουν»,  «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα» και οδηγήθηκαν στην λαιμητόμο του χρέους, της  εξαθλίωσης ψυχών, ιδεωδών, σωμάτων και ελευθερίας βούλησης. Μήπως σε αυτούς που δέχθηκαν με σκυμμένο κεφάλι, με ενοχές τις απειλές των δανειστών μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα και χρόνο με το χρόνο μετατρέποντας τους σε ανέκφραστα και ανήμπορα κοινωνικά ζόμπι. Μήπως αναφέρονται στους προγόνους που με αυτοθυσία υπεράσπιζαν τα πάτρια εδάφη ποτίζοντάς τα με το αίμα αυτών που τα επιβουλεύοντο. Μήπως αναφέρονται σε αυτούς που μπρος στον κοινό κίνδυνο γινόντουσαν μια γροθιά και νικούσαν τον κατά πολύ ανώτερο αριθμητικά και τεχνολογικά εχθρό της πατρίδας τους. Μήπως σε αυτούς που ως μια οντότητα ακολούθησαν πανάξιο ηγέτη και έφθασαν στα πέρατα του κόσμου διαδίδοντας τις αξίες του Ελληνισμού. Μήπως σε αυτούς που χωρίς να βρουν την αναγνώριση και την αξία τους στη χώρα που γεννήθηκαν μετανάστευσαν για μια καλύτερη τύχη και διέπρεψαν σε όλα τα επίπεδα. Μήπως αναφέρονται σε αυτούς που με την ελεύθερη σκέψη και την υψηλή πνευματική τους επάρκεια κατάφεραν να μνημονεύονται παγκοσμίως ακόμα και σήμερα. Μήπως σε αυτούς που διαδήλωναν για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όποιο σημείο του κόσμου και αν συνέβαιναν. Μήπως αναφέρονται σε αυτούς που για το κοινό καλό θυσίασαν και θυσιάζουν τα πάντα νοιώθοντας υπερήφανοι για την καταγωγή τους. Μήπως σε αυτούς που έστω και αν γνωρίζουν ότι θα ηττηθούν διεξάγουν τον αγώνα τους με υπερηφάνεια.

Εκτιμώ ότι η αναφορά τους είναι για όλους αυτούς. Είναι αυτό που μας καθορίζει ως έθνος, ως κράτος και ως λαό. Είμαστε τα πάντα από αυτά. Είμαστε οι άναρχοι στην κάθε μορφής εξουσίας. Είμαστε αυτοί που αργούμε να αντιδράσουμε γιατί παραμελούμε τη γνώση της ιστορίας μας. Είμαστε αυτοί που δεν προγραμματίζουμε το τι θα κάνουμε για το αύριο γιατί ζούμε το σήμερα με πάθος και γνωρίζουμε καλά το πώς αναγεννιόμαστε από τις στάχτες μας. Είμαστε αυτοί που μας ενώνει το φιλότιμο που δεν συναντιέται πουθενά αλλού στον κόσμο. Είμαστε και ο λύκος και η προβιά του. Είμαστε και το πρόβατο αλλά και η σούβλα του. Είμαστε και καλοί αλλά και κακοί ταυτόχρονα. Είμαστε οι ανατρεπτικοί των καταστάσεων εκεί που οι υπόλοιποι λαοί καταθέτουν τα όπλα. Είμαστε οι Έλληνες που περικλείουν μέσα τους τα πάντα έστω και με ακρότητες μεταξύ μας αρκεί να μην μας πατήσει τον κάλο κάποιος ξεκάρφωτος ως προς τη γνώση του Έλληνα Βαλκάνιου που ξέρει να λιάζεται, ξέρει να διασκεδάζει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ξέρει να απλώνει την αρμύρα που τον περιτριγυρίζει σε όλο του κορμί και σε όποιον αρέσει. Ένα μόνο δεν είμαστε. Γνώστες της ιστορίας μας που ενώ ξεκινά πριν από αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια παραμένουμε πάντα σε νηπιακή κατάσταση γιατί επαναλαμβάνουμε συνέχει τα ίδια και τα ίδια λάθη. Είμαστε αυτοί που δεν μαθαίνουμε και δεν διδασκόμαστε από αυτή.


Λίγο πριν το σημείο επιλογής

Το τρένο η Ελλάς έφτασε λίγο πριν το σημείο κόμβου επιλογής της σιδηροτροχιάς που θα ακολουθήσει για την περεταίρω πορεία του. Αυτό το λίγο που έμεινε είναι και ο βασικότερος χρόνος για την τελική επιλογή. Οι εκατέρωθεν δηλώσεις, θέσεις, απειλές, εκβιασμοί, οφέλη, επιπτώσεις, υποθέσεις έχουν πάρει πλέον τη θέση τους στα κέντρα αποφάσεών της (έστω και αν δεν είναι εμφανές) και απομένει μόνο να ανάψει το πράσινο φως για να μπουν στην τελική ευθεία της επιλογής. Θα αναρωτηθεί κάποιος γιατί παρομοιάζω τη χώρα μας με το τρένο. Αυτό το κάνω γιατί τα καρφιά που στερέωσαν τον οδηγό της για την σταθερή παράλληλη πορεία της με τον Δυτικό κόσμο τέθηκαν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ένα πόλεμο που αν και είχε εκατομμύρια θύματα πραγματώθηκε με ένα γνώμονα, τον γεωστρατηγικό διαμοιρασμό της υφηλίου σε Δυτικό και Ανατολικό μπλοκ συμφερόντων που δεν επέτρεπε στα μέλη τους να εκτροχιαστούν προς το ένα ή το άλλο. Εμείς χωρίς να είμαστε  ανεύθυνοι επιλογών ενταχθήκαμε στο Δυτικό μπλοκ χύνοντας πολύ αδερφικό αίμα για αυτό. Αδερφικό αίμα που πότισε και επηρεάζει ακόμα και σήμερα το χώμα που πατούμε. Αυτό συνέβη γιατί δεν είχαμε ή μάλλον δεν δώσαμε ποτέ τον ελεύθερο χρόνο επιλογής στην εκάστοτε πολιτική μας εξουσία να δράσει με νηφαλιότητα και σκεπτικισμό για την βέλτιστη λύση. Επιδιώκαμε τόσο εμείς οι απλοί πολίτες όσο και οι πολιτικοί μας σχηματισμοί να φοράμε πάντα ένα μανδύα Δυτικής προέλευσης διότι μας περνούσαν συνεχώς τα μηνύματα της μέγιστης ισχύος που είχε. Από την άλλη πλευρά το Ανατολικό μπλοκ λειτουργούσε αναχρονιστικά καταπιέζοντας τους λαούς στο όραμα ενός κόμματος ως μόρφωμα λενινιστικών και μαρξιστικών κατάλοιπων εξαναγκασμού των πολλών για την εξουσία των λίγων. Πέραν αυτών των μπλοκ του αντίπαλου δέους που στήθηκε για τον διαμοιρασμό υπήρχαν και χώρες δορυφόροι που ζούσαν στο δικό τους απομονωμένο χώρο. Διατηρούσαν τη δική τους θεωρία εξουσίας των ολίγων κατά των πολλών μη επιτρέποντας να πέσουν τα αόρατα τείχη που τις περιέβαλαν οι εξουσιαστές τους. Κανέναν δεν ενοχλούσαν και κανείς δεν τους ενοχλούσε. Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν κατά την δεκαετία του 80. Πολλά κινήματα παρουσιάστηκαν και πριν από αυτήν αλλά κυρίως σε αυτήν υπέρ της ελεύθερης σκέψης των ανθρώπων. Σκέψεις που έδειχναν έμπρακτα την ανάγκη τους να εξοστρακίσουν την τετριμμένη ζωή από την επιβολή του ενός ή του άλλου που τους στερούσε την οποιασδήποτε μορφής έκφραση της ελεύθερης βούλησης. Η υπέρ ελευθερία του Δυτικού κόσμου στην ανάπτυξη τεχνολογιών υπέρ του κέρδους ολίγων. Ο ανεξέλεγκτος εξοπλισμός των χωρών τους με οπλικά συστήματα για να αντιμετωπίσουν τον «υπαρκτό» αντίπαλο του άλλου μπλοκ επέφερε μια συσσώρευση δύναμης ισχύος που απαιτούσε  τεράστιες δαπάνες για την διατήρησή τους και την αντικατάστασή τους. Από την άλλη το αντίπαλο δέος του δυτικού πολιτισμού, το Ανατολικό μπλοκ, μη έχοντας εκ των πραγμάτων στρατιωτικό αντίπαλο, πλην της διπλωματίας, επιδόθηκε στην αναλώσει την τεχνολογίας του στο διάστημα παρασύροντας τους αντιπάλους της στο να αναλώνουν ολοένα και περισσότερο τα οικονομικά τους αποθέματα προς ανταγωνισμό. Το ανατολικό μπλοκ που έφερε τον τρομερό τίτλο Σοβιετική Ένωση (τίτλος που έκανε πολλούς να ανατριχιάζουν και μόνο στο άκουσμά του) λόγω της χαμηλής απορροφητικότητας των προϊόντων υψηλής τεχνολογίας ( η μερίδα του λέοντος σε αυτό το πεδίο άνηκε αποκλειστικά στο δυτικό κόσμο) το έφερε σταδιακά στην αποδυνάμωση του και μη αντέχοντας άλλο το οικονομικό βάρος στήριξης των χωρών της ενώσεως του άρχισε την χαλάρωση της ένωσης επί προεδρίας του  Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και στις 9 Νοεμβρίου 1989 έγινε η πτώση του συμβολικού μεν αλλά ουσιαστικού τείχους που χώριζε τους δυο επιφανειακούς εχθρούς. Από εκεί και ύστερα τα πράγματα εξελίχθησαν με ρυθμό τόσο γρήγορο που ξέφυγε από τις στυγερές εποπτείες των άλλοτε ισχυρών δυνάμεων. Η θέληση της ελευθερίας γιγαντώθηκε και πήρε την μορφή των εθνικιστικών επιδιώξεων πότε ηθελημένα και πότε παρακινούμενα από τις εκατέρωθεν μυστικές υπηρεσίες. Από εκεί και ύστερα οι μάσκες έπεσαν και η στρατηγική της σκακιέρας πήρε τεράστιες διαστάσεις. Τις εποχές αυτές τις ζήσαμε και εξακολουθούμε να τις βιώνουμε αυξανόμενες ακόμα και σήμερα. Το μέτρο χάθηκε, το αίμα άρχισε να κυλά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη με ανατροπές ηγεμονιών, πολιτικών επιδιώξεων, ξεπούλημα οπλοστασίων, αγορά συνειδήσεων, κατάλυση κρατών, διαμελισμού κρατών. Η χρήση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών πήρε τη μορφή της πολεμικής απειλής και των περιοριστικών μέτρων κατά των δήθεν ανεξάρτητων κρατών μέχρι που αντικαταστάθηκε στο ρόλο αυτό από την υπερδύναμη του εκάστοτε πλανητάρχη με τη χρήση της πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ. Επειδή όμως τα πάντα έχουν και τα όρια τους ή επειδή τα πάντα χρησιμοποιούνται και ως προκάλυψη στο δόγμα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα αργήσαμε όλοι να αντιληφθούμε ότι η νέα τάξη πραγμάτων είχε δρομολογήσει άλλες μεθόδους καταστολής και αποδυνάμωσης της ελευθερίας και της ελεύθερης βούλησης λαών, Εθνών και κρατών. Όσο απλή και να φαίνεται αυτή η μέθοδος τόσο περισσότερο ισχυρή αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων. Η ονομασία της είναι Οικονομικός Πόλεμος. Ένας πόλεμος που σχεδιάστηκε με υπομονή χρόνου δείχνοντας τα δόντια του προσώπου του άμεσα εδώ και μια οχταετία περίπου. Τα αποτελέσματα του δεν χρειάζονται ανάλυση γιατί τα ζούμε έντονα. Η προκάλυψη φέρει την ονομασία τρομοκρατία. Κάθε τι μη αρεστό στα μεγάλα οικονομικά κέντρα του πέραν του Ατλαντικού με άμεσες διασυνδέσεις στην γηραιά Ήπειρο χαρακτηρίζεται τρομοκρατική ενέργεια, υπόθαλψη τρομοκρατών, εκπαίδευση τρομοκρατών και πάει λέγοντας. Πράγματι είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς με την απλή λογική ότι οι αναφυόμενες τρομοκρατικές οργανώσεις ή ομάδες ισχυροποιούνται με τα ψίχουλα. Ποιες είναι οι πηγές χρηματοδότησής τους για τον εξοπλισμό τους. Ποιοι είναι οι πρωτεργάτες τους. Μπορεί έτσι ξαφνικά μια μερίδα ανθρώπων χωρίς οικονομική υποστήριξη να κατέχει εξοπλισμό μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων ή ευρώ. Είναι δυνατόν απλοί άνθρωποι με εξεζητημένες γνώσεις τεχνολογίας να σπούδασαν σε υποανάπτυκτα σχολεία και πανεπιστήμια τριτοκοσμικών χωρών. Καλή είναι η προκάλυψη ακουστικά αλλά λογικά δεν στέκει. Πάντα ο πόλεμος θέλει και τα αίτια του. Ο οικονομικός θέλει και αυτός την δικαιολογία του. Αν δεν είναι εύκολο να σκεπαστεί με την τρομοκρατία τότε σκεπάζεται με την μείωση ρευστότητας λόγω μη τηρήσεων των κανόνων και των όρων δανεισμού. Ενός δανεισμού που είναι επιβεβλημένος ανεξάρτητα, από τον πληθυσμό μιας χώρας, από την έκτασή της, από τη χρωματοσύνθεση του δέρματος, από την κουλτούρα της, από τα ιδανικά της και από την εδαφική ανεξαρτησία της, από την παραγωγική της ικανότητα. Ένας δανεισμός που γίνεται κατ' επιλογή των συμφερόντων που πρέπει να καλύψει. Επιπρόσθετα στη γεωστρατηγική σκακιέρα αλλά και στο διεθνές εμπόριο μπήκαν και άλλοι παίκτες που κάποτε τους θεωρούσαν ή κλειστούς ή αδιάφορους ή ανάξιους λόγου (Κίνα, Ινδία) που αλλοίωσαν τις κινήσεις των πατροπαράδοτων ισχυρών. Νέες συμφωνίες πάνω και κάτω από το τραπέζι έχουν συναφθεί μεταξύ τους. Άλλες είναι εμφανείς και άλλες υπονοούνται. Η νέα τάξη πραγμάτων απέκτησε πολυχρωμία και έπαψε να είναι η μονόπλευρη από την πέραν του Ατλαντικού μεριά. Τα θύματα αυτής εύκολα τα διακρίνουμε πλέον. Πρώτες και καλύτερες οι Αφρικανικές χώρες οι οποίες εκτός από την βρεχόμενη από τη Μεσόγειο περιοχή της Λιβύης, που την γνωρίζουμε όλοι, οι άλλες μας περνούν απαρατήρητες ακόμα και από τα δημοσιογραφικά μας δίκτυα. Η Συρία είναι η χώρα της Μέσης Ανατολής που περνάει και αυτή τα πάνδεινα κάθε φορά από διαφορετικούς κινδύνους είτε λέγονται θρησκευτικές έριδες είτε φυλετικές, είτε πολιτικές συγκεκριμένων γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Άλλωστε μη ξεχνάμε τι έπαθαν και παθαίνουν ακόμη το Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Κουβέιτ, οι  Κούρδοι, οι Παλαιστίνιοι.

 Το νέο όνομα της τρομοκρατίας, μετά την Αλ Κάιντα και τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, είναι πλέον οι τζιχαντιστές.

Για την Ευρώπη δεν θα αναφερθώ γιατί όλοι γνωρίζουν και έζησαν το διαμοιρασμό των κρατών μετά τον πόλεμο κατά της Πρώην μεγάλης Γιουγκοσλαβίας.

Σήμερα λοιπόν καλείται η χώρα μας να επιλέξει την τροχιά για να συνεχίσει την πορεία της.

Από τη μια έχει να επιλέξει την πολύχρονη θέση του εμείς ανήκουμε εις τη Δύση, τα βιώματα της οποίας θετικά ή αρνητικά, τα γνωρίζουμε άλλωστε. Αν και ήμασταν πάντα πιστοί στις εντολές της Δύσης καταφέραμε να γίνουμε τα πρώτα θύματα στην Ευρώπη του υπερδανεισμού και του οικονομικού πολέμου της.

 Από την άλλη να επιλέξει την μεταστροφή της προς τα Ανατολικά πλέοντας ή τροχοδρομώντας προς άγνωστα μέρη με άγνωστες συνθήκες τήρησης συμφωνιών χωρίς εμπειρίες.

Η απόφαση είναι δύσκολη αλλά όχι και ακατόρθωτη. Θέληση, σκέψη και πυγμή απαιτείται με αποφασιστικότητα που θα υπερβάλει εαυτόν. Το χειρότερο ή το καλύτερο της κάθε επιλογής θα το ζήσουμε όλοι μας στο εγγύς μέλλον. Ένα μέλλον ζοφερό από όλες τις απόψεις καθόσον πλέον τα πράγματα διεθνώς έχουν πάρει μια μη αναστρέψιμη μορφή και τα γεγονότα που έρχονται δεν μας αφήνουν να επαναπαυθούμε στην πολυτέλεια της παρέλευσης του χρόνου σε απραξία η οποία είναι και το χείριστο των πάντων. 


Θέλουν ή δεν θέλουν να μας πετάξουν από την ευρωζώνη;

Τελικά τι γίνεται; Θέλουν να μας βγάλουν ή όχι. Γιατί τόσος καυγάς; Γιατί τόσες δηλώσεις εκατέρωθεν; Ποιος επιδιώκει τι και γιατί; Μήπως όλα αυτά είναι παραπλανητικά; Μήπως το θεριό φοβάται το Γιάννη και ο Γιάννης το θεριό. Κάτι δεν στέκει. Κάτι μας ξεφεύγει ή θέλουν να μας ξεφύγει. Το 2011 μάθαμε ότι δεν ήταν έτοιμοι οι εταίροι μας για ένα ελληνικό ατύχημα. Σήμερα μας λένε ότι είναι προετοιμασμένοι. Από την άλλη οι δικοί μας διατυμπανίζουν ότι θα είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις της χώρας αλλά θέλουν κάποιο χρόνο για να αντιμετωπίσουν το ανθρωπιστικό πρόβλημα και να ρυθμίσουν με κάποια χαλαρότητα τις επόμενες υποχρεώσεις. Όλο διαπραγματεύσεις γίνονται με τη διαδικασία πότε της ψυχρολουσίας και πότε με τον καταιγισμό ανακοινώσεων. Ποιος είναι τελικά ο στόχος όλων τους; Οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό μου πολλές. Μερικές τις έχω υποτυπώσει σε προγενέστερα γραφήματα αλλά το σαράκι δεν λέει να σταματήσει. Μια από τις τελευταίες μου είναι η εξής.

Μήπως και οι δυο κερδίζουν το χρόνο που απαιτείται για να γίνει η έξοδος με το λιγότερο δυνατό κόστος. Αν ήθελαν την σύγκρουση αυτή θα είχε γίνει από την αρχή. Αν ήθελαν την συνύπαρξη και αυτή θα είχε γίνει από την αρχή. Τι απομένει λοιπόν; Η έξοδος αλλά ποιανού και πότε; Μήπως δεν είναι το θέμα η έξοδος της Ελλάδας με εξαναγκασμό ή αυτοβούλως αλλά η έξοδος κάποιων άλλων χωρών; Κάπου δεν κολλάει η δοθείσα διετής παράταση στην δημοσιονομική προσαρμογή της Γαλλίας με τη χορήγηση επιπλέον χρημάτων. Κάπου δεν κολλάει η υπομονή και τα στραβά μάτια της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τις υπερχρεωμένες Ιταλία και Ισπανία. Κάπου δεν κολλάει η απόσυρση του αιτήματος της Ισλανδίας για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάπου δεν κολλάει η πτώση του ευρώ που έχει φτάσει σχεδόν σε ισοτιμία με το δολάριο. Κάπου δεν κολλάει η συνεχής παρότρυνση των USA προς τον Γερμανικό άξονα για να τα βρουν με τους Έλληνες. Κάπου δεν κολλάει η άρνηση των Ευρωπαίων για να παραστούν στις εκδηλώσεις του προσεχούς Μαΐου στη Ρωσία. Κάπου δεν κολλάει ότι οι δικοί μας θα είναι φάτσα πόρτα σε αυτή. Με το θέμα της Ουκρανίας η αντιπαράθεση Δύσης και Ανατολής αυξάνεται. Το Ιράκ έχει βάλει χοντρό χέρι στους Τζιχαντιστές. Η Τουρκία συμπλέει με την Γερμανία στις πιέσεις προς τη χώρα μας. Η μια με δηλώσεις και απειλές και η άλλη με παραβιάσεις. Τα διεθνή χρηματιστήρια ανεβοκατεβαίνουν σε τρελούς ρυθμούς. Το αποκορύφωμα όλων είναι. Η Ελληνική κυβέρνηση χωρίς να έχει προβεί στην ουσία σε καμιά μεταρρύθμιση αναπαύεται μόνο σε προφορικές εξαγγελίες λες και δεν νοιάζεται για την εισροή χρημάτων στα ταμεία της χώρας. Αν όλη αυτή η σούπα δεν είναι ένα τρελό σενάριο τότε τι είναι; Ή τρελάθηκαν όλοι μαζί ή κάτι σοβαρό ετοιμάζεται που θα επηρεάσει τους πάντες. Μήπως για αυτό το σοβαρό ετοιμάζονται όλοι. Βέβαια αυτό δεν θα το δούμε σήμερα αύριο αλλά μέχρι το τέλος του χρόνου είναι βέβαιο ότι κάτι από αυτό θα καταλάβουμε ή θα το δούμε στην υλοποίηση του. Δεν θα αποτολμήσω να πω για το τι πρέπει να περιμένουμε γιατί ... Αφήστε το προς το παρόν. Πονάει πολύ αλλά όχι μόνο εμάς, όλους τους ανθρώπους επί της γης. Ας είμαστε τουλάχιστον με τις κεραίες μας ανεβασμένες για να αντιλαμβανόμαστε τα μηνύματα όχι αυτών που μας λένε αλλά αυτών που δεν μας λένε. 


Να παραμείνω στο Ευρώ με οποιοδήποτε κόστος;

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις άφηναν  να εννοηθεί ότι η παραμονή μας στο ευρώ ήταν μονόδρομος και έπρεπε να πραγματοποιηθεί με οποιοδήποτε κόστος. Το είδαμε αυτό το κόστος που είχε ως αντίκτυπο την φτωχοποίηση των πολιτών αυτής της χώρας και τον άκρατο πλουτισμό μερίδας του που τα συμφέροντά τους συνταξιδεύουν μαζί με το ευρώ. Η τωρινή κυβέρνηση τι κάνει μέχρι σήμερα. Συνεχίζει στο ίδιο έργο έστω και ας αναλώθηκε επί ένα μήνα με διαπραγματεύσεις που τελικά οδήγησαν και συνεχίζουν να οδηγούν τους πολίτες στα ίδια αποτελέσματα. Ψηφιστήκαν γιατί πρέσβευαν σε όλους τους τόνους μια αλλαγή προς το καλύτερο αλλά φευ αλίμονο μεταστρέφονται προς το ίσο ή προς το χειρότερο. Ποιος μπορεί άλλωστε σήμερα, όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα, να πει πιο είναι το καλύτερο και πιο είναι το χειρότερο. Έχουμε ή μας έχουν μάθει σε ένα τρόπο αντίδρασης ανάλογα με τις υποσχέσεις που ακούμε. Έχουμε μεταλλαχθεί σε ένα άκρατο πελατειακό κράτος που η μόνη μας έγνοια είναι το δώσε σε εμένα μπάρμπα σήμερα και βλέπουμε το αύριο. Ποια είναι η εσωτερική μας αλληλεγγύη. Είναι να ασχολούμαστε με το ποιος εξέδωσε την τάδε οδηγία για το την μεταναστευτική μας πολιτική όσον αφορά αυτούς που παράνομα εισέρχονται στη χώρα μας αδιαφορώντας για την αντίστοιχη για αυτούς που εξέρχονται. Οι πρώτοι είναι ξενόφερτοι με άλλα πιστεύω και άλλη κουλτούρα. Οι δεύτεροι είναι το αίμα μας. Είναι τα σπάργανά μας τα παιδιά μας που τα οδηγούμε στο άγνωστο με όραμα την με πάση θυσία επιβίωσή τους σε άλλες χώρες που αποδεδειγμένα διαθέτουν τις προοπτικές για αυτό. Είναι η μέριμνα για τους αστέγους και τους άνεργους που ενώ δεν έχουν τα ουσιώδη για το που την κεφαλή κλείνει, για τα παιδιά μας που λιποθυμούν στα  σχολεία από τη ασιτία, για την υγεία μας που δεν μπορούμε να την εξασφαλίσουμε από πουθενά, για την παιδεία μας που με τις συχνές αλλαγές αποπροσανατολίζεται, για τη θρησκεία μας ( όποια και να είναι) που δεν στηρίζεται σε ρεαλιστικούς κανόνες παρά μόνο να επικρίνεται για τον δήθεν πλουτισμό της παραγνωρίζοντας στις πλείστες των περιπτώσεων ότι είναι ο μοναδικός χορηγός στο να απαλύνει την φτωχοποίηση. Είναι η μέριμνά μας μόνο στην σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος πάση θυσία με την επαναχρηματοδότηση τους με δανεικό ευρώ που πρέπει να αποπληρωθεί από το λαό. Γιατί δεν βγάζουμε επιτέλους τις παρωπίδες ή τις τσίμπλες από τα μάτια μας. Γιατί δεν πετάμε στο πυρ το εξώτερο τις κομματικές αγκυλώσεις του πολιτικού συστήματος. Γιατί δεν παίρνουμε τις αναγκαίες αποφάσεις. Γιατί δεν λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί δεν κάνουμε τις ρίξεις ξεριζώνοντας τις παθογένειες που μας ταλαιπωρούν τόσα χρόνια. Με είχαν μάθει ότι το πρωτογενές κύτταρο της κοινωνίας είναι η οικογένεια. Για ποια οικογένεια μιλάμε σήμερα όταν αυτή έχει εξισωθεί με την άκρατο σπατάλη του κράτους. Κάποτε έλεγαν ότι η Ελλάδα είναι φτωχή χώρα γιατί έχει πλούσιους Έλληνες. Σήμερα λέμε ότι η Ελλάδα είναι αφερέγγυα γιατί έχει εξαθλιωμένους πολίτες. Πρέπει, λένε, να εξασφαλίσουμε την αξιοπιστία μας προς τους θεσμούς που ανήκουμε δηλαδή με άλλα λόγια να πληρώνουμε αυτά που υπέγραψαν οι διαχειριστές μας ανεξάρτητα από το πώς είμαστε και πως διάγουμε την καθημερινότητά μας. Όλοι μας να γίνουμε κιμάς και αίμα δεν πρόκειται να εξοφλήσουμε αυτό το δυσβάστακτο χρέος που αντιπροσωπεύει σε αριθμούς την αξιοπιστία μας. Φτάνει πια κύριοι και κυρίες των πολιτικών και κομματικών μονόπλευρων συμφερόντων. Έφτασε πλέον ο κόμπος στο χτένι και σκάλωσε. Δεν πάει άλλο. Πάρτε τις αποφάσεις όσο σκληρές και να είναι και κάντε τες πράξεις άμεσα. Ο χρόνος που κυλά είναι εις βάρος μας από όλες τις απόψεις. Εξηγείστε σε μας τους κουτοπόνηρους που με κουτοπονηριά παίρνετε τις ψήφους μας: Ποια είναι τα θετικά και ποια είναι τα αρνητικά σε κάθε περίπτωση και αφήστε μας να αποφασίσουμε. Θέλετε να παραμείνουμε στο Ευρώ πάση θυσία ή το πάτε λάου λάου σε εκ τω πραγμάτων αλλαγή του νομίσματος. Στο κάτω κάτω της γραφής επιβάλλεται να γνωρίζεται ( και το ξέρετε) ότι η αντοχή στην μιζέρια έχει περιορισμένο χρόνο. Ο χρόνος αυτός πέρασε και δεν μπορεί να ανακυκλωθεί άλλο. Πάρτε τις αποφάσεις σας και γρήγορα. Το αύριο ήρθε χθες και είμαστε και παραμένουμε ξεβράκωτοι.


Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση

Τρία Ε με διαφορετικές έννοιες. Είναι στο να βάζεις έναν ασθενή σε λάθος νοσοκομείο. Παραχωρείς το δικαίωμα σε αυτό να προβαίνει σε ενέργειες θεραπείας στερώντας από τον ασθενή να έχει ουσιώδη λόγο στην αποδοχή ή όχι των επιπτώσεων της συγκεκριμένης αγωγής που του επιβάλει. Με λίγα λόγια του λες ή κάνεις αυτά που σου λέω για την θεραπεία σου ή πάρε τα μέτρα σου για την επερχόμενη κηδεία σου. Το τι θα κάνουν οι τεθλιμμένοι συγγενείς είναι το ερώτημα και αναζητείται η εύρεσή τους για να αποφασίσουν. Όλως τυχαίως αυτοί κωφεύουν και αφήνουν τον ασθενή να ψυχορραγεί. Ίσως έτσι κρίνουν αυτοί τη μεταθανάτιο ζωή.


Θλίβομαι

Θλίβομαι για αυτά που συνέβησαν και για αυτά που συνεχίζουν να συμβαίνουν στη χώρα μου. Για αυτά που καθημερινά ανατρέπουν τη συνέχιση της όποιας διαβίωσης μπορώ ή επιθυμώ να έχω. Στα πάντα επικρατεί μια ασάφεια. Επικρατεί μια θολούρα ως προς την υλοποίηση των όποιων σκέψεων και θεωρητικών προγραμμάτων. Ο ρεαλισμός ανατρέπει τα πάντα αφήνοντας το λαό να σταυροκοπιέται για το ατυχές λάθος. Για ένα λάθος που κανείς δεν μπορεί να το προσδιορίσει. Τα τελευταία πέντε χρόνια, για να μην πάω και παραπίσω, κάθε ημέρα που ξημερώνει είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Το χειρότερη είναι για πολλούς από εμάς διφορούμενο. Αυτό που είναι για εμένα καλύτερο για εσένα είναι το χειρότερο και αντίστροφα. Τουλάχιστον έχουμε κάτι το σταθερό σε αυτή τη χώρα. Την μεγάλη μας αντίφαση. Ποιο είναι τελικά αυτό το αέναο λάθος που απεύχονται οι μεν και επικροτούν οι δε. Δεν βρέθηκε κανείς να μας το εξηγήσει και να μας το αναλύσει. Άλλοι θεωρούν την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Άλλοι εννοούν την έξοδό μας από την Ευρωπαϊκή ένωση. Άλλοι την μεταπήδηση μας σε άλλα γεωστρατηγικά συμφέροντα. Πότε θα καθίσει κάποια πολιτική δύναμη να μας εξηγήσει τα θετικά και τα αρνητικά σε κάθε περίπτωση. Πέντε χρόνια τώρα είμαστε, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ευρώ, στο ΝΑΤΟ, στην «αλληλεγγύη» της Ευρώπης, στις συμφωνίες της Ευρώπης και καλυτέρευση δεν έχουμε δει. Εάν τα αλλάξουμε όλα αυτά ή μερικά από αυτά τι θα γίνει. Ποια είναι τα θετικά του σήμερα με αυτά που θα προκύψουν από το αύριο όταν αλλάξουμε ρότα. Ποια είναι τα άσχημα της αλλαγής και η σύγκρισή τους με τα άσχημα του σήμερα. Μέχρι σήμερα αν και ασχολούμαι καθημερινά με την επικαιρότητα δεν έχω καταλάβει τις θέσεις καμιάς πολιτικής δύναμης. Οι υποσχέσεις του πριν μεταλλάσσονται σε θα δούμε και πισωγυρίσματα λόγω της πραγματικότητας. Εδώ δυο πράγματα συμβαίνουν. Πρώτον. Αυτοί που υπόσχονται δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα. Δεύτερον. Γνωρίζουν αλλά ψεύδονται. Και τα δυο είναι κατακριτέα και επικίνδυνα. Το περισσότερο επικίνδυνο όμως το οποίο είναι πασιφανές ότι ισχύει, είναι ο λαός. Ένας λαός που έχει μάθει να ζει με υποσχέσεις γνωρίζοντας ότι αυτές είναι φρούδες ελπίδες. Ένας λαός που αρέσκεται στον αυτοβασανισμό του. Ένας λαός που ζει σε μια δήθεν δημοκρατία χωρίς αυτή να ορίζεται επακριβώς το τι σημαίνει. Μια «δημοκρατία» που ντύνεται κάθε φορά με διαφορετικό συνολάκι απόψεων και θέσεων πολιτικών και μη. Με χρώματα και αποχρώσεις του θεαθήναι και όχι της ουσίας. Με προγράμματα γραμμένα με ασάφειες για να επιτρέπουν τις εύκολες ανατροπές. Με προοπτικές που κάλλιστα μπορούν να επιβεβαιωθούν μόνο από κάποιον που θα ζήσει τόσα χρόνια όσα ο Μαθουσάλας. Με λίγα λόγια ζούμε προχωρώντας δυο με τρία βήματα και πισωγυρίζουμε σε δυο και αν περισσέψει το τρίτο αυτό θα είναι άνευ ουσίας καθότι θα μείνει ανενεργό. Όλα τα παραπάνω είναι δομημένα με ωραίες λέξεις και επιγραφές. Συντηρητικές δυνάμεις, Προοδευτικές δυνάμεις, Σοσιαλισμός, Πατριωτισμός, Αλληλεγγύη και Ανθρωπιά. Οι δυο τελευταίες λέξεις είναι και τα κλειδιά που απλά αναφέρονται αλλά δεν ισχύουν και δεν υλοποιούνται από κανένα είτε ατομικά είτε ομαδικά. ΑΝΘΡΩΠΙΑ είναι η ευγένεια της συμπεριφοράς που πηγάζει από αισθήματα αλληλεγγύης και συμπόνιας προς το συνάνθρωπο. Αν το δείτε αυτό ως πράξη παρακαλώ να μου το υποδείξετε. Μερικοί θα πουν ότι αδικώ το σταθερό και αμετάβλητο σε θέσεις και ρητορείες από το 1974 και εντεύθεν κόμμα του ΚΚΕ αλλά τους απαντώ ευθαρσώς: ΚΚΕ υπάρχει και στηρίζεται μόνο κάτω από καπιταλιστικά και φιλελεύθερα καθεστώτα. Αν του τα αφαιρέσεις αυτά σβήνει και αυτό μαζί τους. 


Απάντηση του Διογένη στον Μέγα Αλέξανδρο.

Βγάλε με δηλαδή από το σκότος, τη λήθη, και δείξε μου την αλήθεια. Με το έξυπνο λογοπαίγνιο του Διογένη, η απάντηση του μπορεί και να εννοηθεί έως: "Σταμάτα να μου κρύβεις τον ήλιο".

'Όταν αυτό γίνει πραγματικότητα τότε κάλλιστα μπορώ να πω ότι Ναι, υπάρχει η  Ελλάδα ως κράτος. Μέχρι τότε θα περιμένω υπομονετικά αντιδρώντας σε αυτό που θέλουν να περάσουν : Ότι είμαι και δεν είμαι. Σε αυτό που θέλουν να μου επιβάλλουν ότι είμαι ενώ δεν είμαι. Σε αυτό που θέλουν να με κάνουν αλλά δεν μπορούν.

Όλοι τους μιλούν για κράτος δικαίου χωρίς να διευκρινίζουν ποιο είναι αυτό. Όλοι τους λένε ότι θέλουν το καλό μου χωρίς να ακούν ποιο είναι αυτό που νιώθω και περνώ στην καθημερινότητά μου.

Το κράτος δικαίου για εμένα προσωπικά είναι αυτό που όταν κάνει λάθος το αναγνωρίζει και το επανορθώνει χωρίς να με αναγκάζει να πληρώσω εγώ τις συνέπειες του λάθους του. Είναι αυτό που θα μου δικαιολογήσει την εκούσια ύπαρξή μου μέσα σε αυτό χωρίς διλήμματα. Είναι αυτό που θα με προτρέπει  να προσφέρω εκούσια ψυχή και σώματι τον εαυτό μου για το κοινό καλό. Είναι αυτό που κρύβεται πίσω από την τελευταία ρανίδα του αίματός μου.