konpapas Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Δυτική Αττική

Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω και ετοιμάζω την άμυνά μου.


Το πόθεν αίσχος

Το πόθεν αίσχος

Τι με νοιάζει εμένα που προσπαθώ να τα βγάλω πέρα μέρα με την ημέρα για το τι σημαίνει η επικεφαλίδα. Βόλτα στο Παρίσι ή αγορά στο Παρίσι. Ποιοι είναι κατώτεροι των περιστάσεων; Εγώ που ανήκω στο λαό; Τα ξένα συμφέροντα με τους εκπροσώπους τους; Ή οι πολιτικοί μας; 


Προς τους οικονομολόγους

Αφορά τους οικονομολόγους που σπούδασαν μέσα στο δόγμα της παγκοσμιοποίησης. Για αυτούς τα πάντα είναι τα κουτάκια των αριθμών. Με την παραγωγή των αριθμών δείχνουν την αδιαφορία τους για τις ψυχές που καταπονούνται από αυτήν. Σε λίγο καιρό θα ψάχνουν να βρουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους ψάχνοντας μέσα στα σχέδια τους να βρουν ποιο είναι το λάθος. Όσο και να ψάχνουν δεν θα καταλάβουν ποτέ τους ότι τα πάντα μπορείς να τα δεις από όποια σκοπιά επιθυμείς αλλά δεν μπορείς να αδιαφορείς για την δύναμη της ψυχής του ανθρώπου. Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να δημιουργεί αλλά και να καταστρέφει οτιδήποτε του σταθεί εμπόδιο στην πορεία του προς την εξέλιξη του. Θέλησαν όλα να τα ευθυγραμμίσουν μέσα σε μια παραγωγική διαδικασία που αδιαφορεί για τις βασικές αξίες της ανθρωπότητας. Αρχίζει να διαφαίνεται παγκόσμια ότι θα επέλθουν μεγάλες ανατροπές λόγω του οικονομικού πολέμου που διάγουμε ένεκα της παγκοσμιοποίησης που μας επέβαλαν με το έτσι θέλω. Θα αρχίσουν να πληρώνουν το τίμημα του ίδιου του συστήματος τους γιατί κάποιος τους ξέφυγε από την πεπατημένη. Θα τους πολεμήσει με τα ίδια τους τα όπλα. Τα όπλα των αριθμών με την διαφορά ότι η παραγωγική διαδικασία δεν θα περιλαμβάνει μόνο τους αριθμούς αλλά και τις ανθρώπινες ψυχές που τους παράγουν. Μη βγάλει κανείς εύκολα συμπεράσματα ακούγοντας τις καθημερινές κασσάνδρες της παραπληροφόρησης. Η δεκαετία που ακολουθεί θα αλλάξει ριζικά τον κόσμο όπως τον ξέραμε ή τον μάθαμε. Τα χειρότερα ή τα καλύτερα έρχονται σε όλο τον κόσμο και όποιος έχει πρόβλεψη και έχει εναλλακτικά σχέδια θα μπορέσει να επιπλεύσει στις καταιγίδες που έρχονται. Όσον αφορά εμάς! Αφήστε καλύτερα γιατί ανήκουμε στη χώρα που ακολουθεί σερνάμενη τις εξελίξεις καθόσον δεν έχει μάθει να τις παράγει ή να προετοιμάζεται για αυτές.

Ααααα….να μην σας πω τίποτα

Δεν μπορώ βρε παιδιά. Ανοίγω μερικές φορές τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και απογοητεύομαι από αυτούς που δεν θέλουν να βάλουν μυαλό. Οι παλιοκαραβάνες της πολιτικής σκηνής που δοκιμάστηκαν στην πλάτη μας και απέτυχαν να ευδοκιμήσουν έχουν βαλθεί να επανακάμψουν για να μας ξανασώσουν. Θεωρώ τον εαυτό μου μεγάλο χαϊβάνι ακόμα και στο να διαβάσω έστω και μια λέξη για αυτούς. Αυτοί τέλος πάντων μπορεί να έχουν το κάλο της πολιτικής στο αίμα τους και ας τα κομμάτια προς χάριν του ανθρωπισμού μπορεί και να τους παραβλέψω. Αυτούς τους άλλους όμως που αφήνονται να τους χρησιμοποιούν, δεν μπορώ να τους απαλλάξω με τίποτα. Δημοσιεύουν στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, με το δικό τους όνομα, τα έργα και τα πεπραγμένα αυτών των πολιτικών καλώντας τον κάθε ένα από εμάς για την στήριξη και την συμπόρευση μαζί τους. Που πήγε αδέρφια το μυαλό; Που πήγε η πρόβλεψη; Που πήγε η αξιοπρέπεια; Τόση αβλεψία, τόση απερισκεψία που την κρύβουν; Δεν μπορούν να καταλάβουν το αυτονόητο; Εκθέτουν την προσωπικότητά τους στο όνομα κάποιου άλλου δοκιμασμένου και αποτυχημένου; Τι ψυχή θα παραδώσουν όταν καταλάβουν, κρατώ επιφυλάξεις σε αυτό, ότι χρησιμοποιήθηκαν στον ίδιο βωμό με τους εκατοντάδες προκατόχους τους. Στο βωμό της μισαλλοδοξίας για μια καρέκλα ξεχαρβαλωμένη από την κατασκευή της. Το δυσάρεστο βέβαια στην σημερινή κατάσταση όπως προβάλλεται είναι: Υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες που τους κάνουν like με ευχές για την τελική επικράτηση του κραταιού και άξιου πολιτικού τους. Που ζω; Μήπως είμαι ουρανοκατέβατος και τα έχω ζήσει κάπου αλλού αυτά και όχι στην Ελλάδα που ψηφίζω; Μάλλον το τελευταίο είναι αν και κρατάω κάποιες επιφυλάξεις.


Ο νέος χρόνος μπαίνει σε λίγες ώρες

Τα συναισθήματα παραμένουν ανάμεικτα βλέποντας τις ώρες να κυλούν προς τον τερματισμό του 2016. Θα ξημερώσει σε λίγο το 2017 και αναρωτιέμαι τι κουβαλάει μαζί του. Τι μας φέρνει στα βαριά φύλλα του. Αν κρίνω από τα τελευταία περασμένα αδέρφια του μάλλον θα μας γεμίσει και αυτός στην αρχή με ευχές από τα στόματα των πολιτικών για την ταλαιπωρημένη μέχρι σήμερα μοίρα μας λες και αυτοί προσγειώθηκαν ξαφνικά από άλλο πλανήτη. Λες και αυτοί δεν ευθύνονται για την κατάσταση και τη θέση που βρισκόμαστε. Θα μας στολίσουν με έννοιες και λόγια που ούτε και αυτοί καλά καλά δεν πιστεύουν. Πιστεύουν όμως ακράδαντα ότι αυτά θέλουμε να ακούσουμε και μας τα προσφέρουν χωρίς κανένα ενδιασμό, χωρίς καμία τύψη για τις δικές τους ευθύνες. Ας κλείσουμε αγαπητή μου συμπολίτες τα αυτιά μας σε αυτές τις χιλιοειπομένες πολιτικές σειρήνες και ας στρέψουμε την προσοχή μας σε αυτούς που έχουμε δίπλα μας. Σε αυτούς που αγαπάμε και μας αγαπούν. Σε αυτούς που συμπάσχουν μαζί μας στα καλά και τα άσχημα. Σε αυτούς που οφείλουμε την ύπαρξή μας και την πορεία μας ως άνθρωποι που ξέρουν να μοιραζόνται μαζί μας την ανθρωπιά. Εύχομαι σε όλους υγεία, χαρά και μεγάλο κουράγιο. Χρόνια πολλά.


Ο νέος χρόνος έρχεται και ο παλαιός δεν παίρνει τίποτα μαζί του.

Σε λίγες ημέρες το 2016 μας αποχαιρετά και μας αφήνει όλες τις παρακαταθήκες του ως συστατική επιστολή στο δρόμος μας για το 2017. Τα βασικότερα που κουβαλάμε προς το νέο χρόνο μας είναι η αβεβαιότητα, η κατήφεια, η μιζέρια και τα χρωστούμενα της Μιχαλούς. Όλοι μας θα κοντοσταθούμε ένα λεπτό πριν από την αλλαγή του χρόνου με τεταμένα τα μάτια και τα αυτιά μας μετρώντας τον λεπτοδείκτη που κατατρώει τα δευτερόλεπτα της μετάβασης στη νέα χρονιά. Φτάνοντας αυτή, αλληλοευχόμαστε « καλή χρονιά» (για το τυπικό του εθίμου), αλληλοφιλιόμαστε  γιατί έτσι έχουμε μάθει και σιχτιρίζουμε την παλαιά χρονιά να πάει και να μην ξανάρθει. Η ευχάριστη αυτή ατμόσφαιρα σύντομα μα πολύ σύντομα εξανεμίζεται καθόσον στα αναμεταξύ μας πηγαδάκια συζητάμε το τι μας περιμένει στο αύριο που ξημέρωσε. Τα ποτά, τα τσιγάρα, το φαγοπότι, το χαρτάκι ίσως ευκαιριακά να μας παρασύρουν σε στιγμές ανάπαυλας και εικονικής ευμάρειας μέχρι να οδηγηθούμε μετά από κάποια ώρα στο κρεβάτι του ο καθένας για να ξαποστάσει από την ένταση της ημέρας που πέρασε. Τα πάντα προσγειώνονται με το που θα ανοίξουμε τα μάτια μας στο φως του 2017 για να συνειδητοποιήσουμε για πολλοστή φορά ότι τίποτε δεν άλλαξε ριζικά τη ζωή μας εκτός από έναν ακόμα χρόνο που μας κατσικώθηκε στην πλάτη μας στολισμένος με τα απομεινάρια του προηγούμενου και με την έγνοια το τι άλλο κουβαλάει κρυφά στις αποσκευές που θα μας τις ξετυλίγει μέρα με την ημέρα, μήνα με τον μήνα. Άντε και καλή χρονιά σας εύχομαι με όλη μου τη ψυχική δύναμη χωρίς ΕΝΦΙΑ, αυξήσεις ΦΠΑ και μειώσεις μισθών και συντάξεων. Για τα υπόλοιπα δεν ξέρω γιατί το άτιμο το 2017 δεν θέλει να ανοίξει τα χαρτιά του σε επιπλέον δεσμεύσεις ακόμα και στις επώνυμες χαρτορίχτρες. 


Μέχρις εδώ

Βλέπω και διαβάζω στα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης τον αλληλοσπαραγμό για τα τυφλά πολιτικά δήθεν πιστεύω των εκάστοτε διαχειριστών της πολιτικής που δήθεν πρεσβεύουν για το καλό της χώρας μας. Είναι γνωστό πλέον σε όλους ότι αυτοί που αναλαμβάνουν την πορεία αυτής της χώρας είναι ή γίνονται λόγω της εφήμερης δήθεν εξουσίας τους κατώτεροι των εκάστοτε περιστάσεων. Εμείς για αυτό τι κάνουμε; Γινόμαστε φερέφωνά τους με το να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον ακλουθώντας πιστά αυτό που αυτοί θέλουν να πιστεύουμε πως είναι το σωστό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αλληλοκατηγορούνται για να πάρουν της εξουσία μιας χώρας υπό διάλυση. Αυτά τα νηπιαγωγεία της πολιτικής μαλώνουν για το σπασμένο κουβαδάκι με τα ξεχαρβαλωμένα τουβλάκια ενώ τα κοράκια ίπτανται από πάνω μας πίνοντας το αίμα μας και ξεσκίζοντας τις σάρκες μας. Δεν λέω καλά είναι τα πολιτικά πιστεύω και οι ιδεολογίες που στηρίζονται. Αυτό όμως αρκεί σε μια χώρα υπό εξαφάνιση; Οι πολιτικές ιδεολογίες αρμόζουν σε ένα καθεστώς υπό ευημερία και όχι σε υπό διάλυση. Είμαστε δέκα εκατομμύρια ψυχές και έχουμε πάνω από εκατό διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις για την εξουσία. Κανείς όμως από τους εκπροσώπους των δεν μπορεί να αποκτήσει την εμπιστοσύνη της πλειονότητας μας. Είμαστε και εμείς συνυπεύθυνη για αυτήν την κατάσταση. Αντί ο καθένας να γυρίσει τα βέλη του, την φωνή του, την κραυγή του προς το χώρο που ιδεολογικά ανήκει για να τους πείσει ότι μέχρι εδώ δεν πάει άλλο, αναπαυόμαστε με το να εξαπολύουμε τα βέλη της οργής μας στην εύκολη λύση. Ο ένας κατά του άλλου. Η Ευρώπη διαλύεται. Τα Βαλκάνια αποσυντίθενται. Οι γειτονικές μας χώρες αρχίζουν να διεκδικούν τμήματα της επικράτειάς μας που με προσφορά αίματος διατηρήσαμε εκατοντάδες χρόνια και εμείς σύσσωμοι ασχολούμαστε με το ποιος ή με ποιον τρόπο θα καταφέρουμε να διαχειριστούμε ένα σαθρό και αμφιβόλου προελεύσεως χρέος που μας επέβαλαν με την ανοχή μας ή όχι τα μεγάλα κοράκια της παγκοσμιοποίησης. Αδέλφια έφτασε πλέον ο κόμπος στο χτένι. Αν πράγματι πονάμε αυτή τη χώρα πρέπει να βάλουμε ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση πριν γίνει ανεξέλεγκτη. Με τη λογική και μόνο θα έπρεπε να είχαμε καταλάβει ότι δεν πάει άλλο. Τα 7 χρόνια λιτότητας δεν μας οδήγησαν μπροστά. Το μόνο που μας έφεραν είναι η εξαθλίωση και μια μαυρίλα για το αύριο που ξημερώνει, θέλουμε δεν θέλουμε. Ας υψώσουμε όλοι μας φωνή, «Φωνή λαού, οργή Θεού» για να αναγκάσουμε αυτά τα πολιτικά νηπιαγωγεία να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και α τα βρουν. Να βάλουν πάνω από όλα μια επικεφαλίδα που θα γράφει ΠΑΤΡΙΔΑ και τα υπόλοιπα ας τα βρουν όταν επιτέλους καταφέρουν να την σώσουν από την καταστροφή, όταν θα πλέουμε σύσσωμοι σε ήρεμα νερά.


Είναι μεγάλη κοροϊδία

Είναι μεγάλη κοροϊδία ακόμα και για την μνήμη πετεινού να ξεχνάμε τα πάντα μέσα σε 6 χρόνια. Είναι μεγάλη κοροϊδία για το ανθρώπινο είδος με στοιχειώδη αξιοπρέπεια να παραμερίζει τόσο εύκολα τα δεινά που μας προκάλεσαν οι συγκεκριμένοι πολιτικοί τουλάχιστον αυτά τα τελευταία χρόνια. Τι περιμένουμε ακόμα να δεχθούμε από αυτούς. Δεν φτάνει που υπέγραψαν σύσσωμοι, έστω και με ευτελή προσχήματα, την καταδίκη μας. Τι άλλο περιμένουμε να μας κάνουν δείχνοντας την ανοχή μας. Ακόμα και οι τοίχοι γύρω μας έχουν μαρτυρήσει από τις αφισοκολλήσεις με τα ψέματά τους, την διαπλοκή τους, την πονηριά τους και την διαολιά τους. Αυτοί δεν τους ανέχονται αλλά απλά ως άψυχοι τους υπομένουν. Εμείς...γιατί; Μας βομβαρδίζουν τα μυαλά καθημερινά με γκάλοπ για να μας υποδείξουν τον πολιτικό δρόμο που θέλουν αυτοί. Οι ίδιοι και οι ίδιοι σε μια ανακύκλωση που δεν έχει τελειωμό. Χάθηκαν οι υπόλοιποι με πολιτικές διοράσεις και οράματα; Γιατί δεν έχουμε την ικανότητα να τους διακρίνουμε, να τους ξεχωρίσουμε από την διαπλεκόμενη πολιτική μάζα. Τι φταίει άραγε σε εμάς; Ας βάλει ο καθένας το χέρι στην καρδιά και ας κοιτάξει ο ένας τα μάτια του άλλου. Κατάματα και όχι με πλάγιες ματιές. Τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια. Τα πραγματικά μάτια και όχι αυτά που προέρχονται μέσα από το γυαλί των ΜΜΕ. Θυμάστε ποτέ κάποιον από αυτούς τους πολιτικούς να σας κοιτάξει στα μάτια περισσότερο από δέκα δευτερόλεπτα. Κανείς τους δεν μπορεί γιατί μετά από κάποια δευτερόλεπτα ακόμα θα λυγίσουν και θα ξεσκεπαστούν από το πέπλο της ματαιοδοξίας τους. Είναι καλά δασκαλεμένοι και τρομεροί ηθοποιοί. Μετατρέπουν το μαύρο σε άσπρο. Μας παραπλανούν λες και ζούμε σε λήθαργο. Μάλλον το τελευταίο συμβαίνει για πολλά μα πάρα πολλά χρόνια. Ζούμε μέσα στον λήθαργο του υλισμού πιστεύοντας πως θα πάρουμε από τον καθένα τους όσον περισσότερο υλισμό μπορούμε. Μας τον πρόσφεραν αβίαστα στα χρόνια προ κρίσης και εμείς ως αφιονισμένοι το δεχόμασταν χωρίς σκέψη για το αύριο που ξημέρωνε. Λες και το έβγαζαν από την τσέπη τους, από το μόχθο της δουλειάς τους, από τα χωράφια του πατέρας τους. Δανεικά έπαιρναν, με δανεικά μας πλήρωναν. Αυτοί τα έφαγαν και εμείς τα πληρώνουμε. 


Ποιος και τι μας σώζει

Θυμάμαι μια ταινία του Βέγγου που έτρεχε σαν παλαβός με ένα μοτοποδήλατο κραυγάζοντας σε κάθε έναν που περνούσε αν ξέρει από βέσπα, προφανώς για να τον βοηθήσει να σταματήσει την τρελή του πορεία.. Ένας παραλογισμός αλλά ευτυχώς για αυτόν ήταν κινηματογραφικός. Ας μεταφερθούμε τώρα στην πραγματικότητα. Είναι αρκετά χρόνια τώρα που το μεγαλύτερο ποσοστό των συμπολιτών μας με τον ένα ή άλλο τρόπο έχασε την αξιοπιστία του στον πολιτικό κόσμο. Τυχαίο δεν είναι. Είναι αποτέλεσμα των ψεύτικων υποσχέσεων για την ψηφοθηρία και το βόλεμα του ενός προς τον άλλον. Όταν αυτά έπιασαν πάτο, που λέμε και στην αργό μας, άρχισαν οι μεταλλάξεις των ιδεών και των πολιτικών αποχρώσεων για εξυπηρέτηση όχι τόσο της ουσίας με κατεύθυνση προς τον ρεαλισμό αλλά για να επιτευχθεί μια αναμόχλευση της ίδιας πετυχημένης τακτικής του παρελθόντος. Δηλαδή να αλλήλοκοροϊδευόμαστε. Για την κακή τύχη όμως και των δυο στο παιχνίδι εισέβαλαν με περίσσια λογική βάσει σχεδίου οι απανταχού γνωστοί άγνωστοι διεθνείς τυχοδιώκτες του κεφαλαίου. Τα διεθνή αυτά κοράκια μύρισαν φρέσκο αίμα για να ρουφήξουν ακόμα και το μεδούλι. Εδώ χάλασε και η μανέστρα. Οι πολιτικός κόσμος συντάχθηκε, άσχετα με τις εξαγγελίες του και τα παχιά του λόγια, κατά ζυγό πίσω από τις εντολές των κορακιών. Οι πολίτες βλέποντας πλέον ότι παρά τα λόγια και τις δήθεν μαγκιές τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο βάζοντας επιπλέον και ξενόφερτο συνεταίρο στο άδειασμα της τσέπης του και στο ροκάνισμα των αξιών του, άρχισαν να γυρίζουν την πλάτη τους προσπαθώντας ο καθένας με ότι του αναλογεί στα κοινά να προστατέψει τουλάχιστον ότι μπορεί να σώσει. Όλοι μα όλοι σήμερα πολιτικός κόσμος αλλά και ψηφοφόροι ( όσοι απέμειναν) φωνάζουν για το αν ξέρει κανείς από πολιτική για να ξεμπερδέψουν μια ώρα αρχύτερα. Φωνή όμως εν τη έρημο. Οι μόνοι που προστρέχουν είναι οι πετσικαρισμένοι και αγκυλωμένοι με την παλαιά λογική πολιτικάντηδες που απέτυχαν οικτρά, με αυτό που ασχολήθηκαν στο παρελθόν, φορώντας έναν νέο μανδύα αλλά Χάρυ Πότερ προσπαθώντας να ξεγελάσουν πρώτα τον εαυτό τους και μετά τα άμοιρα προβατάκια που έμειναν σε κάθε μαντρί γιατί δεν τα βοηθά το σκεπτικό τους να καταλάβουν την παροιμία « Ο λύκος και αν αλλάξει τομάρι ... πάλι λύκος θα μείνει». Οι υπόλοιποι ψαγμένοι και υποψιασμένοι περιμένουν τον από μηχανή Θεό που θα έρθει για να τους σώσει. Επειδή όμως δεν μιλάμε για αρχαία τραγωδία αλλά για το τι μπορεί να μας ξημερώσει αύριο στο οποίο κρύβεται και παίζει το αιώνιο κρυφτό της η ελπίδα, προσδοκούν όλοι σε αυτήν που θα φέρει επιτέλους μια αλλαγή. Τι να έγιναν εν τω μεταξύ τα πολιτικά μυαλά της χώρας που μέχρι σήμερα δεν έκαναν την εμφάνιση τους. Χάθηκαν ή δεν υπάρχουν; Υπάρχουν αλλά ανήκουν σε δυο κατηγορίες. Σε αυτούς που προσπάθησαν στο παρελθόν αλλά δεν τους ακολούθησε ούτε η μάνα τους, γιατί δεν ήξεραν ή δεν θέλησαν να χρησιμοποιήσουν την τακτική της υποταγής. Στην άλλη κατηγορία είναι αυτοί που δεν θέλουν ή εκτιμούν ότι δεν είναι η κατάλληλη περίοδος να εκτεθούν, προς το παρόν, στην αρένα της πολιτικής με τα σαπισμένα περιφερόμενα παλαιά και υποταγμένα στα κοράκια κουφάρια της πάλαι ποτέ τρανής πολιτικής κουλτούρας των γνωστών τζακιών. Ο Θεός λοιπόν ας βάλει το χέρι του για να γίνουν δυο πράγματα. Πρώτον να πάρουν θάρρος τα νέα πολιτικά μυαλά και να σβαρνίσουν στο πέρασμά τους ότι σάπιο έχει απομείνει και οι ψηφοφόροι να πάψουν να πιστεύουν στα εύκολα λόγια των λαοπλάνων και να ανασκουμπωθούν βάζοντας ο καθένας από τη μεριά του το λιθαράκι στα θεμέλια του κοινωνικού κράτους με γνώμονα όχι το ατομικό αλλά το κοινωνικό συμφέρον. Εγώ τα βλέπω και τα δυο αδύνατον να γίνουν. Αλλά τι να κάνουμε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και την αφήνω στην επιλογή του υπερβατικού Θεού γιατί με την κοινή λογική ... είμαστε χαμένοι. Εδώ δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους 300 νοματαίοι κλεισμένοι σε ένα χώρο θα τα βρουν οι υπόλοιποι διάσπαρτοι.

Χάνουμε την ελπίδα

Τα απλά λόγια είναι κατανοητά αλλά και πολύ πικρά γιατί μας θυμίζουν ότι η μοίρα μας δεν καθορίζεται από τα χέρια μας αλλά από τον αρρωστημένο υλισμό κάποιων άλλων που εμείς συνειδητά ή όχι επιλέξαμε. Οι προηγούμενοι μετέφεραν τα χρέη των πλουσίων στις τράπεζες και στην συνέχεια στο κράτος και αυτό με τη σειρά του στους πολίτες. Οι επόμενοι μάζεψαν ότι τοξικό και δανεικό υπήρχε και το χρέωσε κατευθείαν στους πολίτες στο όνομα της ευρωπαϊκής ιδέας. Οι σημερινοί με διάφορα προσχήματα για να χτυπηθεί η προηγούμενη κατάσταση συνεχίζουν το ίδιο έργο επιλέγοντας το ψαχνό μετατρέποντας τον επιζήσαντα άλλοτε συνεπή πολίτη σε φυγόδικο για φόρους που αδυνατεί να πληρώσει όχι γιατί δεν θέλει αλλά γιατί δεν μπορεί με ότι του έχει απομείνει. Μερικοί συμπολίτες μας είτε για τον ένα είτε για τον άλλο λόγο αντέχουν την παρούσα κατάσταση ελπίζοντας ότι θα έρθουν οι ίδιοι άλλοι για να τους την αλλάξουν. Δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα ότι αν σήμερα κατάντησα επαίτης της ζωής το αύριο θα ξημερώσει με τη δική τους σειρά. Όλοι οι πολιτικοί διαχειριστές μας θέλω να πιστεύω ότι ξεκίνησαν με τα καλύτερα ιδανικά αλλά όταν έφτασε η ώρα της επιλογής των τελικών αποφάσεων τότε φόρεσαν τις παρωπίδες της μια κατεύθυνσης. Έχουμε φτάσει στο σημείο να μην πιστεύουμε τίποτα. Να μην έχουμε πλέον ιδανικά και οράματα. Να χάνουμε και το ύστατο καταφύγιο που λέγεται ελπίδα.


Μια διαφορετική ματιά στην πραγματικότητα

Το ότι στην χώρα μας γινόταν και εξακολουθεί να γίνεται το αλαλούμ, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Κανείς μα όλοι μας σκωπτόμαστε πώς να μην το αλλάξουμε άσχετα αν το σιχτιρίζουμε καθημερινά.

Θα σας αναφέρω μερικά γεγονότα.

Το 1969 κάποιος με το εφάπαξ του αγόρασε με συμβολαιογραφικές πράξεις μια περιουσία σε μια πόλη όχι παραπάνω από 20χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα. Έκτισε σε αυτή την περιουσία με έκδοση αδειών στην πολεοδομία της πρωτεύουσας ( γιατί η πόλη τότε δεν είχε δική της πολεοδομία) το 1969-1970 την οποίαν και εκμεταλλευόταν νόμιμα. Έκτοτε την δεκαετία του 1990 σε αυτή την πόλη έγινε το πρώτο εθνικό κτηματολόγιο. Τα πάντα καταχωρήθηκαν, ελέχθησαν και πήραν τη βούλα και την έγκριση του εθνικού κτηματολογίου. Στη συνέχεια από το 1994- έως και το 2004 έγιναν δυο συμβολαιογραφικές μεταβιβάσεις της περιουσίας με τα υπάρχοντα συμβόλαια τα οποία ήταν σύννομα με τις καταχωρήσεις του εθνικού κτηματολογίου. Την δεκαετία του 2000 με νόμο πέρασαν τα κτηματολόγια και οι κατά τόπους πολεοδομίες στους δήμους. Δηλαδή σε όλα αυτά προΐσταται ο ίδιος δήμος που ανήκει και η ιδιοκτησία και υποτίθεται ότι οι υπηρεσίες συνεργάζονται μεταξύ τους αφού έχουν τον ίδιο επικεφαλή. Φτάνουμε λοιπόν στο 2016 και για τον α ή β λόγο ο ιδιοκτήτης ζητά από την πολεοδομία να δει τον φάκελο της καταγεγραμμένης περιουσίας του και εδώ είναι το τραγικό. Το κτηματολόγιο και το υποθηκοφυλακείο να είναι επαρκώς ενημερωμένα και πληρωμένα και η πολεοδομία να έχει τα στοιχεία της περιουσίας που υπήρχε το 1969 που έγινε η πρώτη οικοδομή χωρίς να έχουν αλλάξει ακόμα τα αρχικά ονόματα των πριν το 1969 ιδιοκτητών. Δηλαδή τόσες τροποποιήσεις και συμβολαιογραφικές πράξεις ενώ είχαν αναφερθεί, υποτυπωθεί και πληρωθεί στο κτηματολόγιο και  στο υποθηκοφυλακείο και στο κτηματολόγιο ποτέ δεν διορθώθηκαν από την τοπική πολεοδομία.

Το 2003 μεταφέρθηκε με συμβολαιογραφική πράξη και με χρήση των καταγραφών του κτηματολογίου ένα οικόπεδο. Εκείνη την εποχή το οικόπεδο ήταν στην διαδικασία της εντάξεώς του στο σχέδιο πόλεως. Με την πάροδο του χρόνου και μέχρι να τελειώσει η διαδικασία της ένταξης το οικόπεδο συρρικνωνόταν συνεχώς κατά πολλά τετραγωνικά γιατί έτσι πρέσβευε ο πολεοδομικός σχεδιασμός. Κάποια στιγμή τελείωσε και αυτό και ο ιδιοκτήτης το 2010 έλαβε ένα χαρτί από δημαρχία να πληρώσει εισφορά σε γη και χρήμα σύμφωνα με τα εγκεκριμένα σχέδια της πολεοδομίας, λόγω της εντάξεως, το ποσό των 6500 ευρώ. Ο άχρηστος ιδιοκτήτης πιστεύοντας τα αυτονόητα πήγε και τα πλήρωσε και από τότε άρχισε το βασανιστήριο όχι της σταγόνας αλλά της κοτρώνας. Το οικόπεδο παραμένει ανενεργό διότι μετά την πληρωμή των 6500 από τον ιδιοκτήτη βρέθηκε αγοραστής το 2014 για να το πουλήσει. Έλα μου ντε που το κορόιδο πίστευε πως τελείωσε. Δεν μπορούσε να το πουλήσει διότι σε μια γωνιά του οικοπέδου και συγκεκριμένα σε 20 εκατοστά είχε μπει μέσα με μαντρότοιχο ένας γείτονας χτίζοντας μάλιστα κατά την περίοδο που υποτίθεται ότι γινόταν ο έλεγχος της περιοχής ( από το 2004 έως το 2009) για να πάρει την ένταξη στον πολεοδομικό σχεδιασμό ( ας μην αναφερθούν βέβαια και τα ονόματα των πολιτικών μηχανικών που έβγαλαν την άδεια και του εργολάβου γιατί τα ματάκια τα έχουμε ακόμη και δεν θέλουμε να τα βγάλουμε). Άντε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ο ελέφαντας και ότι δεν σε τρώνε τα άγρια θηρία της ζούγκλας. Τέλος πάντων η πολεοδομία ενημερώνει τον ιδιοκτήτη ότι μπορεί να λύσει το πρόβλημα με το να ζητήσει  αυτός αλλά και ο γείτονας μαζί την έκδοση της διορθωτικής πράξης. Πράγμα που έγινε με πληρωμή της έκδοσης χαρτιών ιδιοκτησίας από το εθνικό κτηματολόγιο και το υποθηκοφυλακείο, την πληρωμή τοπογραφικών διαγραμμάτων και άλλα πολλά και ευχάριστα στην τσέπη. Ο ιδιοκτήτης τα κατέθεσε όλα αυτά και πήρε την απάντηση. Ξέρετε δεν μπορεί να  προχωρήσει η υπόθεσή σας γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε διορθωτική πράξη μόνο για εσάς και τον γείτονα αλλά πρέπει να γίνει και από τους υπόλοιπους 11 ιδιοκτήτες της περιοχής που ενώ έχουν ειδοποιηθεί δεν έχουν τα χρήματα για να πληρώσουν. Ο αφελής ιδιοκτήτης τους είπε το αυτονόητο. Γιατί βρε παιδιά αφού το ξέρατε δεν μου το είπατε και αναγκάστηκα να πληρώσω ένα σκασμό χρήματα. Τα είχα; Δεν τα είχα τα δανείστηκα και εγώ για να το πουλήσω. Η απάντηση ήταν κατακέφαλη. Εσείς καλά κάνατε και τα πληρώσατε και όποτε αυτό θα τελειώσει θα ξέρετε ότι αυτό που έχετε θα είναι καθαρό. Ο ιδιοκτήτης τι νόμους έψαξε για να βρει το δίκιο του. Το τι προσκόμισε βάση αυτών σε φωτοτυπίες στην πολεοδομία για να τους πείσει ότι ο νόμος και οι διαδικασίες τον καλύπτουν και ότι μπορεί να προχωρήσει βάσει των νόμων και τέλος πάντων ορισμένες διαδικασίες μπορούσαν να γίνουν από την ίδια την πολεοδομία με την διαδικασία του αυτεπάγγελτου. Η απάντηση ήταν πάλι κατακέφαλη. Ήρθατε εδώ για να μας υποδείξετε τη δουλειά μας! Τι να τους πει άλλο από το. Μα από την σωστή δουλειά που κάνατε έχω φτάσει σε αυτό το σημείο. Η νομική διάσταση τώρα του θέματος μετά από συμβουλή νομικού. Πρέπει αυτός ο ένας ο αφελής ιδιοκτήτης να κάνει αγωγή στους υπόλοιπους 11 ιδιοκτήτες για να τρομοκρατηθούν ώστε να υποβάλλουν και αυτοί τη δική τους αίτηση για διορθωτική πράξη. Το καταλάβατε Χριστιανοί σε ποια χώρα ζούμε. Αυτή που ενώ τη σιχτιρίζουμε δεν θέλουμε και να την αλλάξουμε γιατί; Γιατί κάπου δίπλα μας, κοντά μας βρίσκεται κάποιος που τα συμφέροντά του υπερβαίνουν τους νόμους και τις γραφές. Τώρα θα μου πείτε: Καλά και αυτός ο ιδιοκτήτης δεν μπορούσε να καταφύγει στα δικαστήρια. Ίσως εσείς να μπορείτε αγαπητοί μου αλλά αυτός δεν έχει την οικονομική άνεση να κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνει μόνο του αυτό το κράτος με τις υπηρεσίες του.

Δεν ξέρω όσοι καταφέρατε και αντέξατε να το διαβάσετε αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι όλοι μαζί είμαστε μια ευτυχισμένη παρέα.