konpapas Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Δυτική Αττική

Προτιμώ την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι γιατί έτσι γνωρίζω και ετοιμάζω την άμυνά μου.


Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση

Τρία Ε με διαφορετικές έννοιες. Είναι στο να βάζεις έναν ασθενή σε λάθος νοσοκομείο. Παραχωρείς το δικαίωμα σε αυτό να προβαίνει σε ενέργειες θεραπείας στερώντας από τον ασθενή να έχει ουσιώδη λόγο στην αποδοχή ή όχι των επιπτώσεων της συγκεκριμένης αγωγής που του επιβάλει. Με λίγα λόγια του λες ή κάνεις αυτά που σου λέω για την θεραπεία σου ή πάρε τα μέτρα σου για την επερχόμενη κηδεία σου. Το τι θα κάνουν οι τεθλιμμένοι συγγενείς είναι το ερώτημα και αναζητείται η εύρεσή τους για να αποφασίσουν. Όλως τυχαίως αυτοί κωφεύουν και αφήνουν τον ασθενή να ψυχορραγεί. Ίσως έτσι κρίνουν αυτοί τη μεταθανάτιο ζωή.


Θλίβομαι

Θλίβομαι για αυτά που συνέβησαν και για αυτά που συνεχίζουν να συμβαίνουν στη χώρα μου. Για αυτά που καθημερινά ανατρέπουν τη συνέχιση της όποιας διαβίωσης μπορώ ή επιθυμώ να έχω. Στα πάντα επικρατεί μια ασάφεια. Επικρατεί μια θολούρα ως προς την υλοποίηση των όποιων σκέψεων και θεωρητικών προγραμμάτων. Ο ρεαλισμός ανατρέπει τα πάντα αφήνοντας το λαό να σταυροκοπιέται για το ατυχές λάθος. Για ένα λάθος που κανείς δεν μπορεί να το προσδιορίσει. Τα τελευταία πέντε χρόνια, για να μην πάω και παραπίσω, κάθε ημέρα που ξημερώνει είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Το χειρότερη είναι για πολλούς από εμάς διφορούμενο. Αυτό που είναι για εμένα καλύτερο για εσένα είναι το χειρότερο και αντίστροφα. Τουλάχιστον έχουμε κάτι το σταθερό σε αυτή τη χώρα. Την μεγάλη μας αντίφαση. Ποιο είναι τελικά αυτό το αέναο λάθος που απεύχονται οι μεν και επικροτούν οι δε. Δεν βρέθηκε κανείς να μας το εξηγήσει και να μας το αναλύσει. Άλλοι θεωρούν την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Άλλοι εννοούν την έξοδό μας από την Ευρωπαϊκή ένωση. Άλλοι την μεταπήδηση μας σε άλλα γεωστρατηγικά συμφέροντα. Πότε θα καθίσει κάποια πολιτική δύναμη να μας εξηγήσει τα θετικά και τα αρνητικά σε κάθε περίπτωση. Πέντε χρόνια τώρα είμαστε, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ευρώ, στο ΝΑΤΟ, στην «αλληλεγγύη» της Ευρώπης, στις συμφωνίες της Ευρώπης και καλυτέρευση δεν έχουμε δει. Εάν τα αλλάξουμε όλα αυτά ή μερικά από αυτά τι θα γίνει. Ποια είναι τα θετικά του σήμερα με αυτά που θα προκύψουν από το αύριο όταν αλλάξουμε ρότα. Ποια είναι τα άσχημα της αλλαγής και η σύγκρισή τους με τα άσχημα του σήμερα. Μέχρι σήμερα αν και ασχολούμαι καθημερινά με την επικαιρότητα δεν έχω καταλάβει τις θέσεις καμιάς πολιτικής δύναμης. Οι υποσχέσεις του πριν μεταλλάσσονται σε θα δούμε και πισωγυρίσματα λόγω της πραγματικότητας. Εδώ δυο πράγματα συμβαίνουν. Πρώτον. Αυτοί που υπόσχονται δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα. Δεύτερον. Γνωρίζουν αλλά ψεύδονται. Και τα δυο είναι κατακριτέα και επικίνδυνα. Το περισσότερο επικίνδυνο όμως το οποίο είναι πασιφανές ότι ισχύει, είναι ο λαός. Ένας λαός που έχει μάθει να ζει με υποσχέσεις γνωρίζοντας ότι αυτές είναι φρούδες ελπίδες. Ένας λαός που αρέσκεται στον αυτοβασανισμό του. Ένας λαός που ζει σε μια δήθεν δημοκρατία χωρίς αυτή να ορίζεται επακριβώς το τι σημαίνει. Μια «δημοκρατία» που ντύνεται κάθε φορά με διαφορετικό συνολάκι απόψεων και θέσεων πολιτικών και μη. Με χρώματα και αποχρώσεις του θεαθήναι και όχι της ουσίας. Με προγράμματα γραμμένα με ασάφειες για να επιτρέπουν τις εύκολες ανατροπές. Με προοπτικές που κάλλιστα μπορούν να επιβεβαιωθούν μόνο από κάποιον που θα ζήσει τόσα χρόνια όσα ο Μαθουσάλας. Με λίγα λόγια ζούμε προχωρώντας δυο με τρία βήματα και πισωγυρίζουμε σε δυο και αν περισσέψει το τρίτο αυτό θα είναι άνευ ουσίας καθότι θα μείνει ανενεργό. Όλα τα παραπάνω είναι δομημένα με ωραίες λέξεις και επιγραφές. Συντηρητικές δυνάμεις, Προοδευτικές δυνάμεις, Σοσιαλισμός, Πατριωτισμός, Αλληλεγγύη και Ανθρωπιά. Οι δυο τελευταίες λέξεις είναι και τα κλειδιά που απλά αναφέρονται αλλά δεν ισχύουν και δεν υλοποιούνται από κανένα είτε ατομικά είτε ομαδικά. ΑΝΘΡΩΠΙΑ είναι η ευγένεια της συμπεριφοράς που πηγάζει από αισθήματα αλληλεγγύης και συμπόνιας προς το συνάνθρωπο. Αν το δείτε αυτό ως πράξη παρακαλώ να μου το υποδείξετε. Μερικοί θα πουν ότι αδικώ το σταθερό και αμετάβλητο σε θέσεις και ρητορείες από το 1974 και εντεύθεν κόμμα του ΚΚΕ αλλά τους απαντώ ευθαρσώς: ΚΚΕ υπάρχει και στηρίζεται μόνο κάτω από καπιταλιστικά και φιλελεύθερα καθεστώτα. Αν του τα αφαιρέσεις αυτά σβήνει και αυτό μαζί τους. 


Απάντηση του Διογένη στον Μέγα Αλέξανδρο.

Βγάλε με δηλαδή από το σκότος, τη λήθη, και δείξε μου την αλήθεια. Με το έξυπνο λογοπαίγνιο του Διογένη, η απάντηση του μπορεί και να εννοηθεί έως: "Σταμάτα να μου κρύβεις τον ήλιο".

'Όταν αυτό γίνει πραγματικότητα τότε κάλλιστα μπορώ να πω ότι Ναι, υπάρχει η  Ελλάδα ως κράτος. Μέχρι τότε θα περιμένω υπομονετικά αντιδρώντας σε αυτό που θέλουν να περάσουν : Ότι είμαι και δεν είμαι. Σε αυτό που θέλουν να μου επιβάλλουν ότι είμαι ενώ δεν είμαι. Σε αυτό που θέλουν να με κάνουν αλλά δεν μπορούν.

Όλοι τους μιλούν για κράτος δικαίου χωρίς να διευκρινίζουν ποιο είναι αυτό. Όλοι τους λένε ότι θέλουν το καλό μου χωρίς να ακούν ποιο είναι αυτό που νιώθω και περνώ στην καθημερινότητά μου.

Το κράτος δικαίου για εμένα προσωπικά είναι αυτό που όταν κάνει λάθος το αναγνωρίζει και το επανορθώνει χωρίς να με αναγκάζει να πληρώσω εγώ τις συνέπειες του λάθους του. Είναι αυτό που θα μου δικαιολογήσει την εκούσια ύπαρξή μου μέσα σε αυτό χωρίς διλήμματα. Είναι αυτό που θα με προτρέπει  να προσφέρω εκούσια ψυχή και σώματι τον εαυτό μου για το κοινό καλό. Είναι αυτό που κρύβεται πίσω από την τελευταία ρανίδα του αίματός μου. 


Δυστυχώς

Δυστυχώς οι πάντες γύρω μας ακούγονται μόνο αν έχουν καθοριστεί με κάποιο τρόπο επώνυμοι ή αναγνωρίσιμοι. Εμείς οι υπόλοιποι άσημοι έχουμε ξεχάσει να ακούμε ακόμα και τον διπλανό μας χωρίς να αναιρείται ότι η πλειονότητα του εμείς έχει πολλά ορθά να επιδείξει αλλά έχει στερηθεί της ικανότητας αυτής. Εάν κατά κάποια συγκυρία συμβεί να υπάρξει συζήτηση αυτή θα είναι εκ των προτέρων προκαθορισμένη να οδηγηθεί σε μια αντιπαράθεση λόγων και θέσεων επί παντός θέματος. Όλοι μας παρακολουθούμε λίγο πολύ τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα τα τηλεοπτικά. Άραγε καταλαβαίνουμε όλοι τα ίδια; Εδώ εκφράζω τις επιφυλάξεις μου. Όχι, όλοι δεν καταλαβαίνουμε τα ίδια γιατί έχουμε διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων. Οι περισσότεροι επιθυμούμε να έχουμε ακούσματα αρεστά προς την ιδεολογία μας και τις θέσεις μας. Επικροτούμε αλλά και εξοστρακίζουμε. Επικροτούμε αυτά που μας βολεύουν διακόπτοντας την ακρόαση βγάζοντας κορώνες επιδοκιμασίας προς υπόλοιπους λες και ο ομιλών απευθύνεται μόνο προς εμάς. Η ροή του λόγου του ομιλητή ήδη έχει χαθεί από τα αυτιά των παρευρισκομένων οι οποίοι ασχολούνται μόνο σε μια αντιπαράθεση μιας λέξης ή πρότασης που δεν έχει συνδεθεί με τα προηγούμενα και τα επόμενα του λόγου. Το ίδιο και χειρότερο είναι όταν ο αποδοκιμάζων εκφράζει τις αντιθέσεις του συνοδεύοντάς τες με τις χειρότερες λεκτικές επινοήσεις της στιγμής. Το ακούω, κατανοώ και μετά σε χαλαρό χρόνο συζητώ για να κρίνω και επικρίνω έχει χαθεί από την Ελληνική ομήγυρη. Ο καθένας μας με τις σκέψεις του τα βρίσκει. Από δυο άτομα και παραπάνω χάνεται ο έλεγχος των λόγων και των έργων. Αυτό το σκηνικό αν και υπήρχε από τα παλιά επεκτάθηκε με την άνθηση των τηλεοπτικών εκπομπών ενημέρωσης που ξεκινούν από το πρωί έως τις πρώτες μεταμεσονύχτιες ώρες. Σε αυτές που οι επώνυμοι ή αναγνωρίσιμοι  επιδίδονται σε ένα άκρατο ανταγωνισμό στο ποιος θα σκεπάσει με τη φωνή του το λόγο του άλλου. Είναι δυνατόν αυτό να μη περάσει στους τηλεθεατές. Όσο καλόπιστος και ανεκτικός και αν είσαι κάποια στιγμή ενδίδεις και μεταφέρεις αυτό που βλέπεις και στην ομήγυρη που σε περιτριγυρίζει. Όλοι μας έχουμε φτάσει στο σημείο να απορούμε για το τι ακούσαμε. Διαβάζουμε την επομένη στον τύπο ή σε δικτυακές κοινότητες αυτά που υποτίθεται ότι ακούσαμε ζωντανά από τους ομιλητές και διερωτόμαστε το τι φταίει και εμείς τα καταλάβαμε διαφορετικά. Δεν υπαινίσσομαι ότι τα γραπτά του τύπου είναι τα σωστά. Όχι, και αυτά είναι διατυπωμένα και τις περισσότερες φορές διαστρεβλωμένα ανάλογα με τα πιστεύω του γράφοντος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι διαψεύσεις των ομιλούντων πέφτουν βροχή μετά το πέρας της ομιλίας τους. Το σλόγκαν « λάθος κατανοήθηκαν» δίνει και παίρνει στις μέρες μας. Τώρα αν ανατρέξουμε και στην ξύλινη γλώσσα που χρησιμοποιούν κατά το πλείστον οι πολιτικοί τότε το χάος είναι αμέτρητο. Εκεί δεν καταλαβαίνει κανένας ακόμα και αυτός που τα είπε. Ζούμε όλοι μας μέσα σε ένα διαστρεβλωμένο τόπο και χρόνο. Ας γυρίσω πίσω στην αρχική μου τοποθέτηση. Ο καθορισμός του επώνυμου και αναγνωρίσιμου. Αυτός που γίνεται από τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα από τα τηλεοπτικά. Η συνεχής προβολή κάποιου τον καθιστά αναγνωρίσιμο μέχρι που τον αναδεικνύει σε επώνυμο και ειδικό. Τυχαία περάσαμε από την εποχή που τα πολιτικά κόμματα αλίευαν αναγνωρίσιμους από τον καλλιτεχνικό χώρο; Τυχαία εκλέξαμε βουλευτές να μας εκπροσωπούν στη βουλή επειδή μας άρεσαν ως ηθοποιοί ή τραγουδοποιοί και δημοσιογράφοι. Καλά οι τελευταίοι κάτι έκαναν με τη δουλειά τους για τα ίδια πράγματα. Οι άλλοι σε τι πρόσφεραν εκτός από παραστάσεις ενός ρόλου που υποδύονταν. Έκανα τάχα μου πολιτική ερμηνεύοντας τους ρόλους που τους έδινε ο παραγωγός;  Γιατί άραγε φτάσαμε στο σημείο τα πάντα να γίνονται για την τηλεθέαση της στιγμής χωρίς να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον.

Κάποτε, δεν είμαι σε θέση να πω πότε, επιβάλλεται να ασκηθούμε στο να ακούμε προσεκτικά και υπομονετικά και μετά να παίρνουμε το λόγο για να κρίνουμε, να επικρίνουμε και να προβάλλουμε τις δικές μας απόψεις κατανοώντας επίσης το αυτονόητο ότι όπως κρίνουμε δεχόμαστε και να κριθούμε.  


Όταν δεν μπορείς να καταλάβεις τα απλά πράγματα.

Όταν δεν μπορείς να καταλάβεις τα απλά πράγματα σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με εσένα. Τι άλλο μπορεί να πει κανείς για αυτά που συμβαίνουν στην πιο κρίσιμη καμπή της Ελληνικής οικονομίας. Η εμμονή μερικών να αντικρούουν ψυχή και σώματι τις οποιεσδήποτε προσπάθειες για εξομάλυνση μιας οικονομίας για να γίνει βιώσιμη άρα και διαχείρισιμη  πρέπει να διερωτάσαι για την αντίληψη του αυτονόητου. Χρωστάω άρα και πρέπει να πληρώσω. Κοιτάω στο πορτοφόλι μου και αυτά που έχω δεν επαρκούν. Τι κάνω; 1ον Πάω στον δανειστή και του λέω. Θέλω και άλλα τόσα για να στα εξοφλήσω στο απώτερο μέλλον και για να δεις ότι το εννοώ σου υπογράφω ότι και να επιθυμείς. 2ον  Πάω στον δανειστή και του λέω. Θέλω να συζητήσουμε για το χρέος μου γιατί δεν μπορώ να το εξοφλήσω με τους όρους που συνεννοηθήκατε με τους προκατόχους μου. Έχω ένα διαφορετικό πρόγραμμα αποπληρωμής το οποίο μακροπρόθεσμα θα είναι επωφελές και για τους δυο μας.

Στην πρώτη περίπτωση είναι τα λεγόμενα μνημόνια. Δηλαδή κάποιες υποχρεώσεις του δανειζόμενου ως προς τον δανειστή για την πληρωμή ενός χρέους που δεν έχει αφενός ορίζοντα αποπληρωμής και αφετέρου αποστερεί από τις μελλοντικές γενιές το δικαίωμα διαχείρισης του καθόσον μέσα στους όρους υπάρχει η αποδυνάμωση ή και ολοσχερής αφαίρεση των εσόδων του από τις υποθηκευμένες περιουσίες του.

Στην δεύτερη περίπτωση είναι η επαναδιαπραγμάτευση των όρων. Δηλαδή μια ανάσα στον δανειζόμενο για να βάλει τα εσωτερικά του έσοδα σε μια τάξη ώστε να αποπληρώνει το χρέος με τις δικές του δυνάμεις.

Τι κάνει ο δανειστής και τι ο δανειζόμενος σε κάθε περίπτωση.

1η Ο δανειστής εμμένει στην πρώτη συμφωνία με νύχια και με δόντια διότι κερδίζει άμεσα και χωρίς κανένα ρίσκο τα χρήματά του και μάλιστα με επιτόκιο που έχει καθοριστεί από τον ίδιο. Επιπλέον γνωρίζει ότι χωρίς καμία άλλη ενέργεια δική του αρχίζει να βάζει χέρι και στην περιουσιακή κατάσταση του δανειζόμενου με εκποιήσεις της ή χρήσεις της προς όφελός του.

Ο δανειζόμενος αντίστοιχα βράζει στο ζουμί του και ψάχνει κάθε φορά παρακαλετά να βρει τρόπους για να ξεπεράσει την κάθε ημέρα, τον κάθε μήνα, τον κάθε χρόνο βουλιάζοντας ολοένα και περισσότερο στα χρέη και στις υποχρεώσεις που δεν έχουν τέλος μέχρι να σηκώσει τα χέρια και να πει. Μέχρι εδώ πτώχευσα δεν έχω τίποτα άλλο. Βέβαια ο δανειστής μέχρι τότε όχι μόνο θα έχει πάρει τα χρήματά του και με το παραπάνω αλλά θα του μείνει και η διαχείριση μιας δήθεν καταχρεωμένης περιουσίας.

2η Ο δανειστής βρυχάται και απειλεί στο άκουσμα μιας επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του χρέους και προσπαθεί από θέση ισχύος να επιδεινώσει προς όφελός του τις όποιες ευνοϊκές συνθήκες διαφαίνονται ως προς τον δανειζόμενο κουνώντας το δάχτυλό του και κραδαίνοντας τις συμφωνίες που έχει στα χέρια του. Επιπλέον αν δείξει έστω και μια μικρή κατανόηση αυτή θα του γυρίσει εις βάρος του καθόσον και άλλοι δανειζόμενοι θα επιχειρήσουν κάτι ανάλογο.

Ο δανειζόμενος προσκαλεί με τη στάση του και τις θέσεις του τον  δανειστή να καθίσουν σε ένα τραπέζι διαλόγου προβάλλοντας με όλα τα μέσα που διαθέτει την κοινωνική αλληλεγγύη του σχηματισμού που ανήκουν και οι δυο τους ελπίζοντας ότι κάτι προς το καλύτερο μπορεί να πετύχει. Αν δεν το πετύχει έχει δυο επιλογές. Η μια είναι να υποκύψει οπότε ο κάθε κόπος ήταν μάταιος και πισωγυρίζει στα ίδια που απεχθανόταν. Η άλλη είναι να αποχωρήσει από τον σχηματισμό αναλαμβάνοντας το οποιοδήποτε κόστος του επιφέρει αυτή του η ενέργεια κάνοντας όμως γνωστό σε όλους τους εναπομείναντες ότι και η δική τους σειρά δεν θα αργήσει να έρθει καθόσον η αλληλεγγύη είναι έννοια χαρτιών και οι επιπτώσεις της αποχώρησης είναι δεινή για όλους τους μετέχοντες στην δήθεν ύπαρξή της. Εξάλλου ένα κράτος ποτέ δεν πτωχεύει ιδιαίτερα αν έχει κατοίκους που δεν μασούν μπροστά σε προκλήσεις και αντιξοότητες. Η χώρα μας το έχει αποδείξει κατ'επανάληψη αυτό στο παρελθόν.

Οικονομολόγος δεν είμαι. Ούτε πρόκειται να γίνω στα 61 μου χρόνια. Αυτό που ξέρω όμως είναι ένα:

Μέσα στους χρόνους της εικονικής ευμάρειας είχα τρία αυτοκίνητα και πέντε κάρτες. Η κρίση με βρήκε με ένα αυτοκίνητο μια κάρτα και ένα δάνειο ( από συγχώνευση καρτών). Πέντε χρόνια παρά τις συνεχείς μειώσεις των αποδοχών μου με αξιοπρέπεια προσπαθώ και πληρώνω τις υποχρεώσεις μου. Τι κατάφερα; Το χρέος μου να μην κατεβαίνει αν και ξεπούλησα ότι χρυσαφικό και τιμαλφές είχα στην κατοχή της οικογένειάς μου. Το χρέος σταθερό ως βραχνάς παραμένει πάνω μου και αυξάνεται μέρα με την ημέρα γιατί τα αποθέματά μου εξαντλήθηκαν. Μακάρι αντί για απλός πολίτης να ήμουν κράτος και να είχα άλλη διαπραγματευτική ικανότητα και να  πω. Δυστυχώς κυρίες και κύριοι πτώχευσα. Θα πάρετε μόνο αυτά που δεν έχω δηλαδή τίποτα από το πουθενά. Όταν φτιάξω δικό μου χρήμα και φέρω τα πράγματα εκεί που μπορώ θα αρχίσω να σας δίνω και σε εσάς. Διαφορετικά θα περιμένετε στον αιώνα τον άπαντα. Η ελπίδα μου είναι ότι κανείς δεν το θέλει αυτό να το πάθω γιατί σαν και εμένα υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο. Τι θα κάνουν με τα στόματα που έχω να θρέψω. Τι θα κάνουν με τη συντήρηση του σπιτιού μου. Αν πέσει εκτός από εμένα θα πλακώσει και άλλους και τα μπάζα κοστίζουν ακόμη και για την μετακίνησή τους. Όλοι γνωρίζουν δανειστές και δανειζόμενοι ότι από έναν πτωχευμένο λίγα μπορείς να πάρεις. Ακόμα και η ζωή του λίγη αξία μπορεί να έχει αλλά αγοράζεται ακριβά. 

Το θέμα δεν είναι το τι κάνω εγώ προσωπικά. Το θέμα είναι το πώς βλέπει ο καθένας από εμάς τις δυο παραπάνω περιπτώσεις και στο που εντάσσει τον εαυτό του.


Δεν είμαστε ψεκασμένοι αλλά ποτισμένοι με υποτέλεια

Γιατί το λέω αυτό; Απλά απλούστατα γιατί δεν έχουν περάσει λίγες ώρες από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και μερικοί απλοί πολίτες εξαπολύουν τις μύχιες σκέψεις τους στα κοινωνικά δίκτυα λες και αυτοί έχουν οριστεί ως διαχειριστές της τύχης μιας ολόκληρης χώρας. Η συνήθεια είναι ο χειρότερος εχθρός του ίδιου του εαυτού μας. Χρόνια τώρα έχουμε ποτιστεί με υποτέλεια προς τον ισχυρό. Αυτόν που επιβάλει με το φόβο τα δεινά μας παραθέτοντας κάθε φορά ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Δεν έχουμε δει ποτέ μια κυβέρνηση να τηρεί τις προεκλογικές δεσμεύσεις της και ως εκ τούτου θεωρούμε ότι όλες τους υπόσχονται απατηλές επιδιώξεις. Δεν έχουμε γαλουχηθεί να αντιμετωπίζουμε τον φόβο κατάματα. Δεν έχουμε συνηθίσει να πολεμάμε ενάντια στα ρεύματα. Κανείς δεν σώθηκε περιμένοντας την βοήθεια από το άγνωστο παραμένοντας απαθείς. Πολλοί όμως σώθηκαν υπερβάλλοντας τον εαυτό τους και άλλοι τόσοι υπέκυψαν για να επιτύχουν την σωτηρία τους. Έδωσαν αγώνα χωρίς να πωλούν για τη σωτηρία τους τη ψυχή τους στο Διάβολο. Αυτή η χώρα έχει σταθεί και υπάρχει ακόμα με χείμαρρους  πόνου, δακρύων, ιδρώτα και αίματος. Ας σταθούμε λοιπόν στο ύψος των περιστάσεων και ας γίνουμε ανταγωνιστικοί στο φόβο. Ας σπάσουμε τα δεσμά της υποτέλειας και ας ξεχυθούμε με ορμή διεκδικώντας τα αυτονόητα που καθορίζουν τη συνέχεια του κράτους. Είμαι ένα από αυτούς που δεν ψήφισαν τη σημερινή κυβέρνηση. Αναγνωρίζω όμως τη συνέπεια των λόγων της και τη προσπάθειά της να αναστρέψει τα κακώς κείμενα που μας ανάγκαζαν να πορευόμαστε σε ένα μέλλον χωρίς οράματα και επιδιώξεις. Ας της δώσουμε το χρόνο που χρειάζεται για να πολεμήσει. Ας σταματήσουμε να προδικάζουμε τα πάντα κάτω από τη σκέπη των προβλέψεων που στηρίζονται σε μια πολύχρονη γαλούχηση στο δίκιο του ισχυρού.


Μια πολύ σκληρή παρτίδα πόκερ για το άνοιγμα μιας πόρτας.

Μέσα σε ένα 20ήμερο θα παίζεται ένα πολύ σκληρό πόκερalt μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της γερμανικής πολιτικής. Ένα πολιτικό πόκερ με τους παίκτες να εμμένουν στις βασικές γραμμές τους ρίχνοντας τα βέλη με στόχο στην ρευστή ψυχολογία των διεθνών επενδυτικών κέντρων. Το αποτέλεσμα βέβαια θα είναι ένα. Αρεστό ή δυσάρεστο θα ικανοποιήσει ίσως και τις δυο πλευρές διότι θα βρουν την περισσότερο εύηχη λέξη που θα συνδυάζει τα πάντα. Από ελληνικής πλευράς το θετικό ή αρνητικό θα ανοίξει τους διαύλους για εφαρμογή μιας πολιτικής που θα αλλάξει μια και καλή την πορεία της εσωτερικής οικονομίας και την επιβίωσης της. Από γερμανικής πλευράς θα καθοριστούν νέοι όροι για την επιβίωση ή όχι της από εδώ και ύστερα ύπαρξης του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι καθόσον θέλει δεν θέλει θα ανοίξει διάπλατα τα χαρτιά της που θα δείχνουν τις πραγματικές προθέσεις της. Όσοι πιστεύουν ή εκτιμούν υπέρ ή κατά της επικράτησης του ενός πάνω στον άλλο θα διαψευσθούν. Αυτό είναι βέβαιο. Κανείς από τους δυο δεν θα διακινδυνεύσει στο να εκτεθεί σε λύσεις που θα του γυρίσουν πίσω μετά από το σβήσιμο των φώτων της δημοσιότητας. Τότε που θα πρέπει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις και τις θέσεις του οι οποίες πλέον έχουν ξεφύγει από τα στενά πλαίσια των κρυφών διαβουλεύσεων και των στυγερών βλεμμάτων του ενός προς τον άλλον. Όταν χτυπάς μια πόρτα, στην οποία έχουν ήδη αποσυνδεθεί τα θυροτηλέφωνα, τρία πράγματα μπορούν μόνο να συμβούν.  Το πρώτο είναι να ανοίξει. Το δεύτερο είναι να μείνει κλειστή. Η Τρίτη είναι να μισανοίξει για να δει ο εντός ποιος είναι αυτός που κρύβεται από πίσω της. Στην πρώτη περίπτωση όλα είναι δυνατά τόσο για τον εισερχόμενο όσο και για τον οικοδεσπότη. Στη δεύτερη περίπτωση αυτός που την κτυπά απογοητεύεται και είναι άγνωστο για τον  οικοδεσπότη να γνωρίζει τις από εκεί και ύστερα κινήσεις του πρώτου. Στην Τρίτη περίπτωση ότι και να γίνει ο αέρας και των δύο πλευρών της πόρτας ανανεώνεται. Αυτό είναι το κόστος και τα κέρδη από αυτή τη σκληρή παρτίδα. Ο κερδισμένος θα έχει πληρώσει πολύ ακριβά το άνοιγμα των χαρτιών του αντιπάλου. Ο χαμένος θα χάσει την παρτίδα αλλά θα γνωρίζει τόσο αυτός όσο και οι παρατηρητές τα χτυπήματα και τις μπλόφες του νικητή. Ως γνωστόν τα κέρδη από τον χαρτοπαίχτη ποτέ δεν είναι αιώνια. Κάθε φορά ο αντίπαλος θα είναι ένας νέος παίχτης περισσότερο έμπειρος. Παίχτες υπάρχουν πολλοί και οι πιο έξυπνοι από αυτούς παρατηρούν, καταγράφουν τις κινήσεις και συμμετέχουν την στιγμή που οι πιθανότητες κέρδους αυξάνουν. 


Η αισιοδοξία μου είναι η απισιοδοξία σου




Ξαφνικά μας έπιασε ο οίστρος για να τα βελτιώσουμε όλα κατά το δοκούν του καθενός ανάλογα βέβαια και με την οπτική του πλευρά. Όλοι ασχολούνται με το τι θα κάνει η νέα κυβέρνηση. Μερικοί εύχονται να αποτύχει. Άλλοι εύχονται να αποδειχθούν προφήτες και άλλοι εύχονται να πετύχει. Πριν από δυο με τρεις εβδομάδες άλλα σκεφτόμαστε. Το τι θα γίνει με τους μισθούς και τις συντάξεις. Τι θα γίνει με τις απολύσεις. Τι θα γίνει με τα χρωστούμενα στα ταμεία, εφορία, τράπεζες και στης Μιχαλούς. Τι θα γίνει με το εκατομμύριο και βάλε ανέργους κλπ. Δεν λέω έχουμε Μεσογειακό αίμα και βράζει συνέχεια. Από την άλλη θέλουμε δεν θέλουμε περνάμε ένα σκοτσέζικο ντουζ με τις εκατέρωθεν δηλώσεις σχετικών και ασχέτων. Ένα πράγμα δεν βλέπουμε. Για να υπάρχεις εσύ αναγκαίο καλό ή κακό είναι να υπάρχω και εγώ. Αν εγώ λείψω εσύ δεν θα έχεις έργο και θα εξαφανιστείς. Δεν μπορεί να υπάρξει εργοδότης χωρίς εργαζόμενους. Δεν μπορεί να υπάρξει τράπεζα χωρίς καταθέσεις. Δεν μπορεί να υπάρξει δανειστής χωρίς δανειζόμενο. Δε μπορεί να υπάρξει επενδυτικό κεφάλαιο χωρίς προσφορά επένδυσης και το σημαντικότερο ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει ΚΡΑΤΟΣ χωρίς ΠΟΛΙΤΕΣ. Λέτε ξαφνικά οι Ευρωπαίοι να τρελάθηκαν και να στηθούν στις ορέξεις του οποιουδήποτε. Λέτε ξαφνικά οι Ευρωπαίοι να αποδεχθούν εύκολα τα λάθη τους που με αυτά έπεισαν τους λαούς τους για να τηρήσουν εξοντωτικά μέτρα κατά της Ελλάδας. Όχι, βέβαια. Χρόνο θέλουν και αυτοί για να προετοιμάσουν τις οποιεσδήποτε διορθωτικές κινήσεις μπορούν και θέλουν να κάνουν. Ψάχνουν και αυτοί τους τρόπους για να βρουν μια λύση που να ικανοποιεί τις διεθνείς αγορές. Ίσως και επαναλαμβάνω ίσως αυτή την ευκαιρία τη βρήκαν στο πρόσωπο μιας νεοεκλεγμένης κυβέρνησης που κινείται, ψάχνεται για κάποια άλλη αντιμετώπιση. Ίσως στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους να το εύχονταν για να γίνει. Περνώντας τώρα στην εσωτερική μας κατανάλωση εμείς συνεχίζουμε το γαϊτανάκι των αλληλοκατηγοριών. Δεν θέλουμε και δεν έχουμε γαλουχηθεί για να θέλουμε την ηρεμία στις διαβουλεύσεις και στις διερευνήσεις. Καίμε γενικά πολλά σενάρια επί σεναρίων ακόμα και αν αυτά δημιουργούνται στη στιγμή. Τίποτε δεν βλέπουμε με συνολική αισιοδοξία. Η αισιοδοξία για εμάς έχει μόνο πρώτο πρόσωπο. Είμαι αισιόδοξος. Είμαι απαισιόδοξος. Λέω λοιπόν. Μήπως θα ήταν καλύτερο για όλους μας να αφήσουμε αυτούς που έβγαλε η κάλπη να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Θα κάνουν λάθη. Θα κάνουν το σωστό. Θα το δούμε όλοι μας στην πράξη. Ο χρόνος δεν είναι μακρύς για αυτό. Είμαστε όλοι μας χρεωμένοι μέχρι πάνω από το κεφάλι. Σε ατομικό επίπεδο αν το εξετάσουμε ένας τεράστιος αριθμών συμπατριωτών μας δεν μπορεί να διεκδικήσει το έννομο συμφέρον του γιατί δεν έχει τους οβολούς για να πληρώσει οπότε σύρεται στις επιταγές του κάθε εκμεταλλευτή που έχει τους πόρους και τις γνωριμίες για να κινείται με ασφάλεια μεταξύ του νόμου και της παρανομίας. Στο γενικότερο πλαίσιο που ανήκει το σύνολο του λαού το να καταφέρουμε να κατεβάσουμε τις επιβαρύνσεις από το πάνω μέρος του κεφαλιού στο λαιμό δεν είναι χάσιμο. Αν αυτό γίνει τότε ίσως η επόμενη κίνηση να είναι να φτάσει στο στέρνο, μετά στο στομάχι και τέλος στα πόδια. Το αντίθετο μας βυθίζει. Γιατί άραγε να είμαστε αυτάρεσκοι στο μισοάδειο ποτήρι και όχι στο μισογεμάτο. Γιατί;





Πήρα τη βαλίτσα μου

Πήρα τη βαλίτσα μου και πάω. Με τι επιστρέφω μέσα σε αυτή; Έλα ντε. Αν το ξέρω τότε θα συνταξιοδοτηθούν  όλοι οι αστρολόγοι και οι απανταχού προφήτες. Τι θα έχουν να πουν μέχρι να γυρίσω. Εγώ βάζω τις ταμπέλες και αυτοί τις πυθιακές προβλέψεις τους. Όσον αφορά τους υπόλοιπους ... Έ αυτοί παρακολουθούν τα χνάρια μου, τις λεκτικές και σωματικές εκφράσεις μου και αναμένουν την κατάληξή μου. Ποιος είμαι; Είμαι ο Έλληνας που κέντρισα το παγκόσμιο ενδιαφέρον.


Ελπίδα σε ψάχνω

Ελπίδα γενεαλογικά έχω. Είναι η κόρη μου η μικρή. Την ελπίδα κοινωνικοπολιτικά προσδοκώ να βρω. Κάθε φορά που αυτή διαφαίνεται ότι πάει να ανθίσει επεμβαίνουν τα χίλια μύρια παπαγαλάκια να μου την εξαφανίσουν. Γιατί βρε παιδιά. Μήπως ζούμε σε διαφορετική πατρίδα; Μήπως το καλό μας δεν είναι και το καλό της χώρας μας. Τι γυαλιά φοράτε μωρέ. Τα έχετε μουτζουρώσει τόσο πολύ που δεν σας επιτρέπουν να αφήσετε μια αχτίδα φωτός να περάσει από μέσα τους. Η Ελπίδα δεν αντιπροσωπεύει τιμαλφή που είναι υλικές αξίες. Πρεσβεύει την εξομάλυνση της ψυχής των ανθρώπων. Έστω και μια μικρή αναλαμπή της αλλάζει τα πάντα προς το καλύτερο κυρίως τα ψυχικά και στη συνέχεια τα υλικά. Πως μπορείτε μωρέ να αναπνέεται, να προσφέρεται στην εργασία σας και στην οικογένειά σας μέσα σε μια μαυρίλα. Γιατί θέλετε να ζείτε συνέχεια μέσα σε μια θολούρα. Αλλάξτε βρε διάθεση. Δείτε τα πράγματα λίγο θετικά. Καταλαβαίνω ότι σας ζητώ το ανυπέρβλητο για εσάς. Δεν θέλετε ο διπλανός σας να χαμογελά. Τον θέλετε κατσούφη και μίζερο. Γιατί; Τα τελευταία χρόνια με την ανεμελιά των μη παραγωγικών προσφορών σε χρήμα ζούσαμε σε μια νιρβάνα πλαστής ευδαιμονίας και όλοι κοιμόμαστε στον ύπνο του δικαίου και αδίκου. Ξαφνικά μας προέκυψε η πραγματικότητα και τότε φάνηκε ότι αυτοί που μας τον πρόσφεραν (τον ύπνο) ήταν κατώτεροι των περιστάσεων. Μας έφεραν σε ένα σημείο που χάσαμε και τη στοιχειώδη ανθρωπιά και αξιοπρέπεια. Χρεωθήκαμε τα πάντα. Φτάσαμε στο σημείο να μη μπορούμε να υπερασπιστούμε το δίκιο μας και τις αξίες μας. Τα πάντα ήθελαν το μέσον τους και το αντίτιμό τους για να προχωρήσουν. Φτάσαμε στο σημείο το αντίτιμο να λείπει ή να πληρώνεται για τα χρέη και το δίκιο να μένει στα αζήτητα. Τι το πιο αρεστό στον καθένα να περιμένει το έννομο δίκιο του να διαφυλάσσεται από το κράτος του. Που το είδατε μωρέ αυτό να συμβαίνει στα χρόνια της κρίσης; Δεν το είδατε βέβαια και στα πρότερα χρόνια, αλλά τότε κοιμόμαστε μωρέ. Κοιμόμαστε στον ύπνο μας μέσα σε πλασματική ευμάρεια. Σήμερα είμαστε ξύπνιοι μέσα σε έναν εφιάλτη. Αφήστε τουλάχιστον την Ελπίδα να υπάρχει. Σταματήστε να την ισοπεδώνετε.